Opinie

Warszawa, pora obiadowa w lipcowy dzień 1998 r. W drogiej restauracji siedzi główny ekonomista jednego z banków, szef dilerów walutowych tego banku oraz dwaj goście z banku inwestycyjnego z Londynu.

W tym szczególnym czasie wiele mówimy o potrzebie solidarności i jedności narodowej. Jednak wiemy, że nie udało się zbudować tej solidarności ani po okresie "Solidarności", ani po śmierci Jana Pawła II. Rozsądek wskazuje, że i tym razem będzie to trudne.

Na co dzień obok siebie, a tak rzadko razem. Tragedia w Smoleńsku połączyła nas znowu w społeczeństwo. Uciszyła na chwilę polityczne spory, splotła nas w długi szpaler na ulicach Warszawy. Droga prezydenta Lecha Kaczyńskiego z Rosji do Polski usłana była słowami przyjaźni. Ulice kwiatami i zniczami. Oklaski i śpiew prowadziły kondukt z powrotem do Pałacu Prezydenckiego. Hołd oddawano w całym kraju, w polskich ambasadach na świecie. Kondolencje, słowa otuchy i współczucia, tak naturalne w chwilach tragedii, tym razem były nawet dla nas zaskakujące. Gesty i słowa pojednania, jakie płynęły z Moskwy, jakiś czas jeszcze będziemy próbowali zrozumieć. Inaczej patrzyliśmy na nasz kraj. Na co dzień nieporadny, trudno reformowalny, a w tych dniach zaskakująco prężny, doskonale przygotowany na krańcowo trudne sytuacje. Jakbyśmy się obudzili w nowej rzeczywistości. Nowej, ale i z jeszcze mniej przewidywalną sceną polityczną.

Słyszymy, w związku z wątpliwą przyjemnością płacenia podatku, wezwania do oddawania 1 procentu dla fundacji i podobnych instytucji.