Kronika prawa

Komisji (UE) nr 748/2010 z 19 sierpnia 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem Rady (WE) nr 1425/2006 w odniesieniu do przywozu niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych worków i toreb plastikowych dokonywany za pośrednictwem chińskiego przedsiębiorstwa objętego niższą stawką cła oraz poddające ten przywóz rejestracji

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 21 sierpnia 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisja z własnej inicjatywy zdecydowała o wszczęciu dochodzenia w sprawie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych względem przywozu niektórych worków i toreb plastikowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Produkt objęty procedurą to opakowania, w których zawartość polietylenu odpowiada co najmniej 20 proc. wagi i których grubość folii nie przekracza 100 µm. Na razie obowiązują w stosunku do nich środki antydumpingowe wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1425/2006, zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 189/2009. A polegają one na obłożeniu cłem rezydualnym w wysokości 28,8 proc. (dodatkowy kod TARIC A999). Są jednak - według informacji dostępnych komisji - obchodzone wskutek reorganizacji struktury kanałów sprzedaży. Producenci i eksporterzy przywożą swoje produkty do Unii za pośrednictwem chińskiego producenta eksportującego, korzystającego ze stawki cła 8,4 proc. dla eksporterów współpracujących niewybranych do próby (XIAMEN XINGXIA POLYMERS CO., LTD) i znajdujących się razem z innymi przedsiębiorstwami nieobjętymi próbą w wykazie w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1425/2006. Dlatego komisja wzywa wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia opinii na piśmie oraz do dostarczenia dowodów potwierdzających zgłaszane fakty. Ponadto urzędnicy UE mogą przesłuchać zainteresowanych. Warunkiem jest jednak, by wystąpili oni z pisemnym wnioskiem w tej sprawie, wskazując szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchani. O kwestionariusze należy występować do komisji w terminie 15 dni od opublikowania tego rozporządzenia, czyli do 3 września 2010 r. Zainteresowani, jeżeli ich oświadczenia mają być uwzględnione podczas dochodzenia, muszą zgłosić się do komisji, przedstawić na piśmie swoje stanowisko i odpowiedzi na pytania kwestionariusza w terminie 37 dni od opublikowania tego rozporządzenia. Mogą też składać wnioski o przesłuchanie przez komisję (w tym samym terminie 37 dni). Wszelkie informacje i wnioski, także o zwolnienie przywozu z podlegania rejestracji, muszą być złożone w formie pisemnej (nie elektronicznie, chyba że ustalono inaczej). Należy w nich wskazać nazwę, adres, również poczty elektronicznej, oraz numery telefonu i faksu zainteresowanego. Wszystkie oświadczenia pisemne na zasadzie poufności należy oznakować "Limited" oraz - zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia podstawowego - dołączyć do nich wersję bez klauzuli poufności, oznakowaną "Do wglądu zainteresowanych stron".

Rady 2010/461/WPZiB z 26 lipca 2010 r. w sprawie wsparcia działań komisji przygotowawczej Organizacji do spraw Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBTO) w celu zwiększenia jej zdolności monitorowania i kontroli oraz w ramach realizacji strategii UE przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia

z dniem przyjęcia. Traci moc po upływie 18 miesięcy od daty zawarcia umowy finansowej, o której mowa w art. 3 ust. 3 lub po upływie sześciu miesięcy od przyjęcia decyzji, jeśli umowa finansowa nie zostanie do tego czasu zawarta.

Traktat CTBT opiera się na nowych osiągnięciach w nauce i technice w większym stopniu niż inne międzynarodowe traktaty dotyczące kontroli zbrojeń. Wszystkie jego elementy - Międzynarodowy System Monitoringu, obejmujący globalną sieć 337 jednostek, Międzynarodowe Centrum Danych, zajmujące się analizą zbiorów, oraz system inspekcji na miejscu - uzależnione są od postępu naukowego i technicznego oraz od bliskich kontaktów i współdziałania ze środowiskiem naukowym. Między innymi po to, by zwiększyć zdolność systemu monitorowania i kontroli Organizacji do spraw Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBTO), także w dziedzinie wykrywania nuklidów promieniotwórczych, a także na dostarczanie państwom Afryki, Ameryki Łacińskiej i regionu Karaibów pomocy technicznej, która ma służyć pełnemu włączeniu państw sygnatariuszy w system monitorowania i kontroli CTBT. Unia jest skłonna wydać 5280 tys. euro.

Komisji z 18 sierpnia 2010 r. dotycząca przyjęcia decyzji w sprawie finansowania projektu pilotażowego na rzecz zwiększenia praw konsumentów, efektywności i stabilności europejskich rynków finansowych poprzez szkolenia dla stowarzyszeń konsumentów i podobnych organizacji

Szkolenia w zakresie usług finansowych dla stowarzyszeń konsumentów i innych organizacji non profit, które dostarczają informacji i doradzają użytkownikom usług finansowych, we wrześniu 2010 r. mogą pochłonąć 200 tys. euro. Na badanie służące wskazaniu w każdym państwie członkowskim organizacji działających na zasadach niekomercyjnych, a udzielających konsumentom ogólnych informacji na temat usług finansowych, zostanie przyznane 150 tys. euro (jeszcze w sierpniu 2010 r. ma zostać otwarte zaproszenie do składania ofert). Na wszystkie zatwierdzone działania z tej dziedziny, zwiększające prawa konsumentów, przeznaczono z pozycji 17 02 04 budżetu Unii Europejskiej na 2010 r. nie więcej niż 1 milion euro. Kwoty określone w opisach są orientacyjne, a zmiany nieprzekraczające 20 proc. nie będą uważane za istotne, o ile nie wpłyną w znacznym stopniu na charakter i cel projektu pilotażowego. Urzędnik zatwierdzający będzie mógł przyjąć takie zmiany zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami i proporcjonalności.

do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników

W świetle art. 246 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie znajduje uzasadnienia uzależnianie przyznania prawa pomocy przez sądy administracyjne od oceny możliwości zarobkowych wnioskodawcy, korzystania przez niego z tych możliwości, przedsiębiorczości i gospodarczej zapobiegliwości. Niedopuszczalne jest także wskazywanie, że strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy powinna planować wydatki związane z postępowaniem sądowoadministracyjnym przed jego wszczęciem.

Odpowiedzialność osób trzecich powstaje po doręczeniu konstytutywnej decyzji orzekającej o ich odpowiedzialności. Tym samym obowiązkiem organu II instancji jest ustalenie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a nie decyzji organu I instancji. Zmiana okoliczności faktycznych w trakcie postępowania odwoławczego, zgłaszana przez osobę trzecią organowi, powinna zostać zweryfikowana przez organ II instancji w ramach dodatkowego postępowania dowodowego i uwzględniona przez organ odwoławczy w treści wydanej decyzji.

Złożenie wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest uzasadniona w innej wysokości - z uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 78 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - nie uprawnia samorządowego kolegium odwoławczego do umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości nowej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, lecz zobowiązuje ten organ do merytorycznego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem regulacji art. 79 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zagraniczny akt stanu cywilnego, jako dokument urzędowy, posiada na terenie Polski taką sama moc jak polski akt stanu cywilnego i w myśl art. 4 ustawy z 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz.U. z 2004 r. nr 161, poz. 1688 ze zm.) stanowi dowód zdarzeń w nim stwierdzonych. Moc zagranicznego aktu nie zależy od wpisania go do polskich ksiąg stanu cywilnego (transkrypcji) na podstawie art. 73 ust. 1 tej ustawy.

Skoro ustawodawca zdecydował się zawrzeć w przepisach dotyczących kar w prawie budowlanym odesłanie do Działu III Ordynacji podatkowej, w tym do rozdziału 8 zatytułowanego Przedawnienie, to przepisy te należy stosować w odniesieniu do wszystkich kontrolowanych stanów faktycznych. Również do zaistniałych przed wejściem w życie art. 57 ust. 7 prawa budowlanego.

Jeżeli zatem zasadą jest, że postanowienie ustalające administracyjną karę pieniężną za przystąpienie do użytkowania obiektu z naruszeniem art. 54 lub 55 prawa budowlanego może być wydane najpóźniej przed upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym nielegalnie przystąpiono do użytkowania, to tym bardziej kary tej nie można wymierzyć retrospektywnie w stosunku czynów, które już przedawniły się przed wejściem w życie nowelizacji art. 57 ust. 7 prawa budowlanego z 14 kwietnia 2004 r.

Przez pojęcie zatrudnienie, którym posługuje się przepis art. 41 ust. 3 lit. b) z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) należy rozumieć nie tylko rozpoczęcie pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy, lecz także rozpoczęcie wykonywania innych czynności zarobkowych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy (wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo związanej z członkostwem w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych). Nie ma bowiem żadnego uzasadnienia dla różnicowania z punktu widzenia zachowania prawa do stypendium sytuacji bezrobotnego, który rozpoczyna pracę zarobkową na podstawie umowy o pracę lub o pracę nakładczą, i takiego bezrobotnego, który pracę zarobkową rozpoczyna na podstawie umowy o dzieło. Wykładnia celowościowa analizowanych przepisów - zgodna z konstytucyjną zasadą równości - nakazuje wszystkich bezrobotnym, którzy uzyskali stypendium i następnie rozpoczęli pracę zarobkową (bez względu na to, w jakiej formie prawnej to czynią), traktować jednakowo co do zachowania prawa do stypendium.

Jeśli w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną na podstawie art. 42 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, należy uznać, że mimo upływu okresu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu może być wszczęte i przeprowadzone postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Postępowanie takie nie jest bezprzedmiotowe.

Przepis art. 37 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) określa konsekwencje dobrowolnej rezygnacji inwestora z prowadzenia robót budowlanych objętych konkretnym pozwoleniem. Czym innym jest jednak odstąpienie przez samego inwestora od kontynuowania robót budowlanych, przewidzianych pozwoleniem, a czym innym sytuacja, w której przerwanie procesu inwestycji związane jest bądź pozostaje w zbiegu z okolicznością wstrzymania wykonania pozwolenia przez uprawniony organ, tj. narzucenia inwestorowi określonego sposobu działania (zaniechania).

Przepis art. 9a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603 ze zm.) wskazuje wojewodę jako organ wyższego stopnia w stosunku do decyzji starosty, wykonującego na podstawie tej ustawy zadania z zakresu administracji rządowej - z mocy odesłania zawartego w szczególności w art. 12 ust. 5 oraz w art. 23 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. nr 80, poz. 721 ze zm.). Rozstrzyga jednocześnie kwestię właściwości organu odwoławczego do rozpoznania środka zaskarżenia od decyzji starosty w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę gminną w trybie przepisów specustawy drogowej.

Wojewoda jest organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie starosty w przedmiocie kosztów postępowania, w którym ustalono odszkodowanie za nieruchomość przejętą pod drogę gminną na mocy przepisów specustawy drogowej. Obowiązek pokrycia wydatków związanych ze sporządzeniem operatu szacunkowego dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę gminną na podstawie ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych spoczywa na organie prowadzącym postępowanie (art. 262 par. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), którym to organem w odniesieniu do dróg gminnych jest starosta. Koszty sporządzenia takiego operatu stanowią koszty postępowania w rozumieniu art. 263 par. 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz