Kronika prawa

ministra rolnictwa i rozwoju wsi z 18 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej, zawartą w programie operacyjnym Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013

Pomoc publiczna z tytułu tymczasowego zaprzestania działalności połowowej przysługuje armatorom statków rybackich, które według danych z rejestru statków nie zmieniały długości całkowitej od 31 października 2009 r. tak, by powodowało to przeniesienie do innego przedziału, lub statków, które zostały wpisane do rejestru nie później niż przed końcem października 2009 r. Armatorzy jednostek, które zmieniły długość i weszły do innego przedziału klasyfikacyjnego, mogą ubiegać się o pomoc tylko w wysokości kreślonej dla długości statku sprzed zmiany.

Pomoc należącą do rekompensat społeczno-gospodarczych na podnoszenie kwalifikacji zawodowych jest przyznawana w wysokości do 100 proc. kosztów kwalifikowanych. Należy się ona rybakowi, który zobowiąże się do przejścia stosownego szkolenia.

Rekompensata na wcześniejsze emerytury jest przyznawana osobie, która trwale zaprzestała wykonywania zawodu rybaka, skończyła co najmniej 55 lat i pracowała na statkach rybackich przez co najmniej 10 lat, przy czym nie krócej niż 12 miesięcy w ciągu 24 miesięcy bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o dofinansowanie.

Komisji (UE) nr 237/2010 z 22 marca 2010 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1342/2008 ustanawiającego długoterminowy plan w zakresie zasobów dorsza i połowów tych zasobów

20 dnia po opublikowaniu, tj. 12 kwietnia 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Państwa członkowskie przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim link z adresem do odpowiedniej oficjalnej strony internetowej, gdzie znajduje się opublikowany wykaz statków posiadających specjalne zezwolenia połowowe. Konieczne jest przy tym informowanie Komisji, i pozostałych państw członkowskich o wszelkich zmianach w wymienionym adresie w ciągu 20 dni roboczych od ich pojawienia się i właściwa archiwizacja. Zachowane informacje będą udostępniane na wniosek Komisji.

I jeśli państwo członkowskie zaprzestanie wymiany kwot zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1342/2008, to może zwiększyć swój maksymalny dopuszczalny nakład połowowy dla grupy lub grup nakładu, którym zostanie przydzielona odzyskana kwota o liczbę kW-dni odpowiadającą odzyskanej kwocie. Liczba kW-dni nie może przekraczać wartości obliczonej na podstawie połowu na jednostkę nakładu (cpue) danej grupy lub grup nakładu. Przy czym zdolność połowową określa się jako zdolność statku lub grupy statków do połowu ryb, zaś nakład połowowy to iloczyn zdolności połowowej statku i jego działalności połowowej. Dla grupy statków nakład połowowy określa się jako sumę nakładów statków należących do określonej floty.

Państwa członkowskie oddające kwoty zmniejszają swój maksymalny dopuszczalny nakład dla grupy lub grup nakładu, które poławiały w ramach kwoty. Nakład, który należy wówczas odliczyć, odpowiada liczbie dni niepotrzebnych do poławiania. Liczbę owych dni oblicza się na podstawie połowu na jednostkę nakładu (cpue) danej grupy lub grup nakładu.

Komisji (UE) nr 238/2010 z 22 marca 2010 r. zmieniające załącznik V do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1332/2008 w odniesieniu do wymogu dotyczącego etykietowania napojów o zawartości alkoholu większej niż 1,2 proc. objętościowo i zawierających niektóre barwniki spożywcze

20 dnia po opublikowaniu, tj. 12 kwietnia 2010 r. Stosuje się je od 20 lipca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Barwniki wymienione w załączniku V do rozporządzenia (WE) nr 1333/2008 mogą być użyte w winach aromatyzowanych, aromatyzowanych napojach winopochodnych i aromatyzowanych koktajlach winopodobnych, a także w winach owocowych, cydrze, winie z gruszek i niektórych napojach spirytusowych. Postanowiono więc - z uwagi na to, że produkty o zawartości alkoholu większej niż 1,2 proc. objętościowo nie są przeznaczone do spożycia przez dzieci - że dodatkowe etykietowanie tych napojów nie jest ani konieczne, ani właściwe. Badania wykazały bowiem, że barwniki dodawane do alkoholi mogą mieć szkodliwy wpływ na system nerwowy dzieci właśnie.

Komisji (UE) nr 239/2010 z 22 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 318/2007 ustanawiające warunki dotyczące zdrowia zwierząt dla przywozu niektórych rodzajów ptaków do Wspólnoty i warunki kwarantanny dotyczące takiego przywozu

następnego dnia po opublikowaniu, tj. 24 marca 2010 r. Stosuje się je od 1 stycznia 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Wprowadzono uproszczoną procedurę sporządzania i publikowania wykazów zatwierdzonych stacji, w których zwierzęta przechodzą kwarantannę lub są odizolowywane zgodnie z wymaganiami prawodawstwa unijnego.

Komisji z 19 marca 2010 r. dotycząca niewłączenia 2,4,4''-trichloro-2''-hydroksydifenyloeteru do unijnego wykazu dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi na mocy Dyrektywy 2002/72/WE (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1613)

Jest skierowana do państw członkowskich UE

2,4,4''-trichloro-2''-hydroksydifenyloeter może być używany pod warunkiem, że substancja ta nie przenika do żywności w ilości większej niż 5 mg na kg żywności. Materiały i wyroby z zawartością 2,4,4''-trichloro-2''- hydroksydifenyloeteru i wprowadzone do obrotu przed 1 listopada 2010 r. mogą być przedmiotem handlu do 1 listopada 2011 r., zgodnie z przepisami krajowymi.

Komisji z 22 marca 2010 r. zmieniająca decyzję 2008/457/WE ustanawiającą zasady wykonania decyzji Rady 2007/435/WE ustanawiającej Europejski Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich na lata 2007-2013 jako część programu ogólnego Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi w odniesieniu do systemów zarządzania i kontroli państw członkowskich, zasad zarządzania administracyjnego i finansowego oraz kryteriów kwalifikowalności wydatków na realizację projektów współfinansowanych ze środków funduszu (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1713)

Skierowana jest do Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Irlandii, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Łączna suma płatności prefinansowania, jakie może uzyskać państwo członkowskie na programy związane z przepływami imigrantów, nie powinna przekraczać 90 proc. łącznej kwoty przydzielonej w decyzji finansowej zatwierdzającej roczny program. A jeśli członek UE przeznaczył ze środków krajowych kwotę niższą niż przydzielona w decyzji finansowej, to łączna suma płatności w ramach prefinansowania nie może przekraczać 90 proc. wydatków krajowych.

Otrzymanie przez pracownika odprawy z tytułu przejścia na rentę z powodu niezdolności do pracy wyklucza nabycie przez tego pracownika prawa do kolejnej odprawy z tytułu przejścia na emeryturę lub prawa do odprawy uzupełniającej, stanowiącej różnicę wysokości odprawy emerytalnej i wysokości otrzymanej odprawy rentowej (art. 92¹ par. 2 kodeksu pracy).

Odmowa wydania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zaświadczenia dotyczącego ustawodawstwa właściwego (art. 11 rozporządzenia Rady EWG Nr 574/72 z 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, Dz.U. UE L 72. 74. 1, Dz.U. UE - sp. 05 - 1 - 83 ze zm.) następuje w drodze decyzji, od której przysługuje odwołanie do sądu właściwego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.

Zawarte w art. 100 par. 2 ustawy z 27 lipca 2001 r - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. nr 98, poz. 1070 z późn. zm.) sformułowanie "pobieranych na ostatnio zajmowanym stanowisku" nie dotyczy wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat, pobieranych przez sędziego w okresie powołania na stanowisko Rzecznika Interesu Publicznego.

Przepis art. 411 par. 1 Kodeksu pracy, wyłączający ochronę pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, ma zastosowanie tylko w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika (art. 15 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361 z późn. zm.) i nie ma zastosowania w razie ogłoszenia upadłości z możliwością zawarcia układu (art. 14 ust. 1 ww.ustawy).

Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy budowa taka nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem.

Jak podkreślił NSA, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z mocy art. 14 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.), jest aktem prawa miejscowego. Budowa obiektu budowlanego, nawet niewymagającego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu jest innym przypadkiem samowoli budowlanej polegającym na realizacji tego obiektu niezgodnie z przepisami (art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego). W wypadku wybudowania takiego obiektu wbrew postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odpowiednie zastosowanie ma, między innymi, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 prawa budowlanego, dający podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu, gdy nie można doprowadzić go do stanu zgodnego z prawem. Wynika z tego, że powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy budowa taka nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem. Do obowiązków tego organu należy bowiem nadzór i kontrola nad przestrzeganiem prawa w trakcie realizacji robót budowlanych, w tym zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, czemu służą instrumenty prawne wskazane w art. 50 i 51 prawa budowlanego.

Wniesienie odwołania od decyzji, która nie została doręczona stronie, obligowało organ odwoławczy, stosownie do art. 228 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Błędem byłoby dotknięte merytoryczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego w sytuacji, kiedy formalnie nie była wprowadzona do obrotu decyzja organu pierwszej instancji.

Stosownie do par. 2 ust. 1 rozporządzenia ministra sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, co daje możliwość zasądzenia nawet sześciokrotności stawki minimalnej (par. 2 ust. 2 rozporządzenia). Niemniej jednak zgodnie z par. 19 pkt 1 cytowanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 proc. stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. W stosunku zatem do pełnomocników ustanowionych w sprawie z urzędu, których koszty uczestnictwa w sprawie ponosi Skarb Państwa, brak jest regulacji prawnych umożliwiających zasądzenie sześciokrotności stawki minimalnej