Kronika prawa

ministra finansów z 5 lutego 2010 r. w sprawie zakresu, trybu i formy oraz terminów przekazywania informacji przez firmy inwestycyjne, banki, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi i banki powiernicze (Dz.U. z 2010 r. nr 25, poz. 129)

Komisji (UE) nr 169/2010 z 1 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 22 marca 2010 r. Stosuje się je od 1 lipca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu

Europejskiego i Rady nakazuje składać w określonych warunkach skrócone deklaracje przywozowe. Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1875/2006 przewiduje natomiast deklaracje skrócone dla celów składowania czasowego. Dlatego postanowiono, że deklarację skróconą lub zgłoszenie celne trzeba będzie składać zamiast: zgłoszenia celnego dokonanego zgodnie z art. 225-238, zgłoszenia do odprawy czasowej lub zakończenia tej procedury przez powrotny wywóz, zgłoszenia celnego dokonanego we wspólnej procedurze tranzytowej przez przedsiębiorcę z siedzibą na terytorium innej niż Unia Europejska strony Konwencji o wspólnej procedurze tranzytowej (jeżeli zgłoszenie nie jest wykorzystywane również jako przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona). Skrócone deklaracje składa także w razie tranzytu wspólnotowego przedsiębiorca z siedzibą w Andorze lub w San Marino (jeżeli jego zgłoszenie celne nie jest wykorzystywane również jako przywozowa lub wywozowa deklaracja skrócona).

Poza tym kod kolejnego urzędu celnego (kolejnych urzędów celnych) jest wymagany w przypadku, gdy kodem rodzaju transportu na granicy jest 1, 4 lub 8. Kod ten jest zgodny ze wzorem określonym w załączniku 38 dla pola 29 dokumentu SAD, dotyczącym urzędu celnego wprowadzenia.

Komisji (UE) nr 170/2010 z 1 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1249/96 w sprawie zasad stosowania (należności przywozowe w sektorze zbóż) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92

trzeciego dnia po opublikowaniu, tj. 5 marca 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Artykuł 2 ust. 4 tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1249/96 przewiduje zmniejszenie należności przywozowej o 3 euro za tonę na towary przybywające przez Atlantyk lub Kanał Sueski do portów wyładunku Morza Śródziemnego. Żeby więc wprowadzić podobne warunki traktowania wobec portów wyładunku położonych wzdłuż wybrzeży Morza Czarnego, rozszerzono stosowanie tych przepisów na porty i jego akwenu.

Komisji z 1 marca 2010 r. udzielająca odstępstwa w wykonaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 543/2009 w sprawie statystyk upraw w odniesieniu do Belgii, Bułgarii, Republiki Czeskiej, Niemiec, Polski, Portugalii i Szwecji (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1057)

Komisja może udzielić państwom członkowskim odstępstwa w wykonywaniu rozporządzenia (WE) nr 543/2009, jeżeli zastosowanie go do krajowych systemów statystycznych wymagałoby poważnych dostosowań i może się wiązać z istotnymi problemami natury praktycznej. Dlatego na wniosek poszczególnych krajów (Polska złożyła go 31 lipca 2009 r.): Belgii, Bułgarii, Niemcom, Polsce, Portugalii i Szwecji, pozwolono nie prowadzić statystyk upraw do 31 grudnia 2011 r., Czechom zaś - do końca 2010 roku.

Komisji (UE) nr 175/2010 z 2 marca 2010 r. w sprawie wykonania Dyrektywy Rady 2006/88/WE w zakresie środków mających na celu zwalczanie podwyższonej śmiertelności ostryg z gatunku Crassostrea gigas w związku z wykryciem herpeswirusa 1µvar u ostryg (OsHV-1µvar)

trzeciego dnia po opublikowaniu, tj. 6 marca 2010 r. Stosuje się je od 15 marca do 31 grudnia 2010 r.

Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Nie wolno wywozić ostryg Crassostrea gigas pochodzących z obszarów ustanowionych dla zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby spowodowanej przez wirus OsHV-1µvar. Wyjątkowo przesyłki ostryg Crassostrea gigas z obszaru zakażenia i zwalczania go można wysyłać, jeżeli są przeznaczone do innego obszaru zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby, gdy pochodzą z wylęgarni, w której nie występuje podwyższona śmiertelność małż, a z przesyłki pobrano próbki i zbadano je na obecność wirusa OsHV-1µvar i wszystkie testy dały wynik ujemny. Można też wysyłać ostrygi z obszaru zagrożenia, jeśli przed spożyciem przez ludzi zostaną przetworzone, jeżeli są przeznaczone dla zakładów oczyszczania, zakładów wysyłkowych lub zakładów przetwórczych wyposażonych w zatwierdzony przez właściwy organ system oczyszczania ścieków, który dezaktywuje wirusy z otoczką lub choćby tylko ogranicza ryzyko przeniesienia chorób do wód naturalnych. Możliwa jest także wysyłka ostryg m.in. wtedy, kiedy są przeznaczone do spożycia przez ludzi i w tym celu zostały zapakowane i oznakowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady, a nie byłyby one w stanie przetrwać żywe, gdyby powróciły do naturalnego środowiska lub jeśli są przeznaczone do dalszego przetwarzania bez tymczasowego składowania w miejscu przetwarzania. Przesyłkom przeznaczonym do obszarów hodowli lub obszarów przejściowych musi towarzyszyć świadectwo zdrowia zwierząt, zgodne ze wzorem z rozporządzenia (WE) nr 1251/2008.

Komisji (UE) nr 176/2010 z 2 marca 2010 r. zmieniające załącznik D do Dyrektywy Rady 92/65/EWG w odniesieniu do centrów pozyskiwania i przechowywania nasienia, zespołów pozyskiwania i produkcji zarodków oraz warunków dla zwierząt dawców z gatunków koni, owiec i kóz, a także w odniesieniu do przetwarzania nasienia, komórek jajowych i zarodków zwierząt tych gatunków

dwudziestego dnia po opublikowaniu, tj. 23 marca 2010 r. Stosuje się je od 1 września 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Konieczne jest zapewnienie, że w nadzorowanych centrach pozyskiwania nasienia znajdują się tylko zwierzęta gatunku, którego nasienie ma zostać pozyskane. Dopuszcza się przyjmowanie innych zwierząt domowych, pod warunkiem że nie stanowią zagrożenia zakażeniem dla osobników szczególnie pożądanych i spełniają warunki ustanowione przez lekarza weterynarii centrum pozyskiwania nasienia. Także gdy centrum znajduje się na tym samym terenie co punkt sztucznego unasieniania, przyjmuje się klacze i ogiery wykorzystywane do wabienia lub krycia naturalnego, ale pod warunkiem, że spełniają wymagania rozporządzenia. Również każdy zespół pozyskiwania zarodków musi spełniać wymagania potwierdzone przez lekarza weterynarii albo przez przeszkolonego technika, lecz pod nadzorem weterynarza.

Komisji (UE) nr 177/2010 z 2 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

siódmego dnia po opublikowaniu, tj. 10 marca 2010 r. Art. 1 pkt 2 i 3 stosuje się od 1 stycznia 2012 r., zaś art. 1 pkt 4 i 6 - od 1 lipca 2008 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Z zastrzeżeniem kilku wyjątków wszystkie towary znajdujące się na obszarze celnym Wspólnoty uznaje się za towary wspólnotowe. Wyjątkiem są sytuacje, w których potwierdzono, że rzeczy nie mają statusu wspólnotowego. Z zasady nie są uznawane za towary wspólnotowe (chyba że ich status wspólnotowy został potwierdzony) np. towary składowane czasowo lub w wolnym obszarze celnym albo w składzie wolnocłowym, podobnie jak objęte procedurą zawieszającą.

Komisji (UE) nr 178/2010 z 2 marca 2010 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 401/2006 w odniesieniu do orzeszków ziemnych, innych nasion oleistych, orzechów rosnących na drzewach, pestek moreli, lukrecji i oleju roślinnego

dziesiątego dnia po opublikowaniu, tj. 23 marca 2010 r. Stosuje się je od tej daty. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Po to, by ułatwić egzekwowanie nieprzekraczania dopuszczalnych poziomów aflatoksyn (rakotwórczych toksyn powstających m.in. na orzechach czy zbożach z wilgotnych stref ciepłego klimatu), należy m.in. stosować przepisy dotyczące pobierania próbek określone w kodeksie żywnościowym. Ustalono więc, że masa próbki pierwotnej wynosi - co do zasady - ok. 300 gramów. W przypadku partii żywności w opakowaniach do sprzedaży detalicznej masa próbki pierwotnej zależy od wielkości paczki. Kiedy zaś jest wiele opakowań o masie większej niż 300 gramów, uzyskuje się próbki zbiorcze o masie przekraczającej 30 kg. Jeżeli waga pojedynczego opakowania do sprzedaży detalicznej znacznie przekracza 300 gramów, z każdego takiego opakowania do sprzedaży detalicznej pobiera się 300 gramów jako próbkę pierwotną. Może to nastąpić w czasie pobierania próbek lub w laboratorium. Jednakże w przypadkach, w których zastosowanie takiej metody doprowadziłoby do niedopuszczalnych konsekwencji (np. uszkodzenia partii przeznaczonej do handlu), możliwe jest zastosowanie alternatywnego sposobu pobierania próbek. I kiedy masa opakowania do sprzedaży detalicznej jest mniejsza niż 300 gramów, to jedno opakowanie do sprzedaży detalicznej uważane jest za jedną próbkę pierwotną. Daje to próbkę zbiorczą o masie mniejszej niż 30 kg. Natomiast gdy masa opakowania do sprzedaży detalicznej jest znacznie mniejsza niż 300 gramów, próbka pierwotna składa się z dwóch lub większej liczby takich opakowań. W wyniku tego masa próbki pierwotnej jest bardzo zbliżona do 300 gramów.

Rady z 25 lutego 2010 r. w sprawie ustanowienia Stałego Komitetu Współpracy Operacyjnej w zakresie Bezpieczeństwa Wewnętrznego

z dniem przyjęcia, tj. 25 lutego 2010 r.

Stały komitet ułatwia, wspiera i wzmacnia koordynację działań operacyjnych podejmowanych przez organy państw członkowskich właściwe w dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego. W odpowiednich przypadkach przedstawiciele Eurojustu, Europolu, Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich UE (Frontex) oraz innych odpowiednich organów są zapraszani do uczestnictwa w charakterze obserwatorów na posiedzenia komitetu. Jednocześnie gremium to ma pomóc w zapewnieniu spójności działań Europolu lub Eurojustu.

Komisji z 2 marca 2010 r. uznająca zasadniczo kompletność dokumentacji przedłożonej do szczegółowego badania w celu ewentualnego włączenia Trichoderma asperellum (szczep T34) i izopyrazamu do załącznika I do Dyrektywy Rady 91/414/EWG (notyfikowana jako dokument nr C(2010) 1099)

Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Komisji z 2 marca 2010 r. w sprawie zapobiegania zanieczyszczeniu okowit z owoców pestkowych i okowit z wytłoków z owoców pestkowych karbaminianem etylu i ograniczania tego zanieczyszczenia oraz monitorowania poziomu karbaminianu etylu w tych napojach

Karbaminian etylu jest związkiem występującym naturalnie w sfermentowanej żywności i napojach alkoholowych. Pojawia się więc w chlebie, jogurtach, sosie sojowym, winach, piwach, a zwłaszcza w okowitach, czyli wódkach z owoców pestkowych i uzyskiwanych z wytłoczyn z owoców pestkowych (szczególnie z wiśni, śliwek i moreli). Znaczne obniżenie stężenia karbaminianu etylu można osiągnąć przez obniżenie stężenia substancji będących głównymi prekursorami albo przez ograniczenie skłonności tych substancji do wchodzenia w reakcję, w wyniku której powstaje cyjanian. Czynnikami mającymi na to największy wpływ jest stężenie prekursorów (np. kwasu cyjanowodorowego i cyjanków), a także sposób składowania (wystawienie na działanie światła i temperatura) alkoholu.

Nie jest wymagane pozwolenie na posiadanie czarnego prochu, mogącego być także częścią amunicji do broni palnej wytworzonej przed 1850 r. Stosownie do art. 11 pkt 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) nie jest wymagane pozwolenie na posiadanie w rozumieniu art. 9 tej ustawy. Sąd Najwyższy stwierdził, że ustawa o broni i amunicji nie zawiera żadnego przepisu, który nakazywałby wydawanie osobnego pozwolenia na nabywanie czy posiadanie samej amunicji. Możliwość posiadania jej jest zatem nierozłącznie związana z pozwoleniem na posiadanie konkretnego egzemplarza broni palnej (art. 14 ustawy). Mając na uwadze tego rodzaju rozwiązanie ustawowe, należy stwierdzić, że kiedy ustawodawca wyłączył określone kategorie broni (wyszczególnione w art. 11 ustawy) spod rygoru posiadania na nie pozwolenia, to tym samym umożliwił nabywanie do nich amunicji bez pozwolenia. Proch czarny, jako nieznajdujący zastosowania we współczesnej broni czy to myśliwskiej, sportowej, czy należącej do innej kategorii, może być swobodnie posiadany przez właścicieli broni wytworzonej przed 1850 rokiem lub jej replik