Kronika prawa

ustawy o zmianie ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.

ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego.

w sprawie nadawania przydziałów organizacyjno-mobilizacyjnych do jednostek zmilitaryzowanych

Mają zostać odciążone organy wojskowe dysponujące rezerwami osobowymi od wyszukiwania kandydatów na stanowiska w jednostkach zmilitaryzowanych. Odstąpiono od angażowania powiatowych urzędów pracy do typowania osób w nich zarejestrowanych do obsady takich stanowisk. Podobnie zrezygnowano z obowiązkowego kierowania do dyrektora powiatowego urzędu pracy zapotrzebowania na uzupełnienie kadr jednostki zmilitaryzowanej. Doprecyzowano postępowanie związane z wydawaniem kart przydziałów i zbiorowej listy imiennej.

w sprawie dysponowania rezerwą ogólną budżetu państwa.

Rezerwę ogólną budżetu państwa, którą może dysponować premier, zwiększono z 1 do 5 mln zł. Minister finansów będzie mógł decydować o 1 mln zł zamiast o 750 tys. zł jak dotychczas. Zawsze będzie on musiał informować o tym premiera.

nr 1 do umowy offsetowej z 1 lipca 2003 r., zawartej między Skarbem Państwa RP a Patria Vehicles Oy (aktualna nazwa: Patria Land & Armament Oy).

Przygotowanie aneksu wynikało ze zwiększenia wartości umowy na dostawę podwozi bazowych do kołowych transporterów opancerzonych AMY 8&8. Wzrost nastąpił z 482 mln euro do 520 848 650 euro, a wartość zobowiązań offsetowych - do 610,91 mln euro. Do aneksu wprowadzono też wzmocnienie gwarancji wykonania umowy. Zmodyfikowano terminy wymagalności naliczonych kar umownych z lat 2010 i 2013. Wprowadzono ponadto przepis, na podstawie którego strony nie będą zobowiązane do zawarcia aneksu. Chodzi o sytuację, gdy wartość umowy dostawy nie przekroczy wartości umowy offsetowej.

Rady 2010/105/WPZiB z 22 lutego 2010 r. w sprawie rozszerzenia środków ograniczających skierowanych przeciwko kierownictwu regionu Naddniestrza w Republice Mołdowy

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r.

Unia angażuje się we wspieranie rozwiązywania konfliktu naddniestrzańskiego i pragnie osiągnąć skutek, który Rada nazwała pomyślnym zmierzeniem się z pozostałymi problemami szkół posługujących się alfabetem łacińskim, a także przywracaniem swobodnego przepływu osób. Uznano jednak, że stosowanie środków ograniczających powinno zostać zawieszone do 30 września 2010 r. Na koniec tego okresu Rada dokona przeglądu środków ograniczających. Zapowiada też, że może w dowolnym momencie podjąć decyzję o ponownym zastosowaniu lub zniesieniu ograniczeń w podróżowaniu.

Rady 2010/106/WPZiB z 22 lutego 2010 r. w sprawie przedłużenia mandatu Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Kryzysu w Gruzji

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Mandat Pierre’a Morela jako specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. kryzysu w Gruzji został przedłużony do 31 sierpnia 2010 r. Może on jednak wygasnąć wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem WP w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych. Na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE od 1 marca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. przewidziano 502 tys. euro.

Rady 2010/107/WPZiB z 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Blisko-wschodniego Procesu Pokojowego

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Rada przedłużyła mandat Marca Ottego jako specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) ds. bliskowschodniego procesu pokojowego do 31 sierpnia 2010 r. Stanowisko to może jednak zostać zlikwidowane wcześniej, jeżeli Rada podejmie taką decyzję zgodnie z zaleceniem WP, w następstwie wejścia w życie decyzji ustanawiającej Europejską Służbę Działań Zewnętrznych. Mandat SPUE opiera się na celach polityki UE w stosunku do bliskowschodniego procesu pokojowego. Chodzi o osiągnięcie rozwiązania opartego na koncepcji dwóch państw, w którym Izrael oraz suwerenne państwo palestyńskie współistniałyby w bezpiecznych i uznanych granicach, utrzymując normalne stosunki z sąsiadami, zgodnie z rezolucjami Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 242 (1967), 338 (1973), 1397 (2002) i 1402 (2002) oraz zgodnie z zasadami wypracowanymi w trakcie konferencji madryckiej. Problemem jest również rozwiązanie problemów izraelsko-syryjskiego i izraelsko-libańskiego, podobnie jak uczciwe rozwiązanie złożonego konfliktu wokół Jerozolimy oraz sprawiedliwe, trwałe i uzgodnione rozwiązanie problemu uchodźców palestyńskich. Przedstawiciel UE powinien też wspierać dalsze działania w następstwie konferencji z Annapolis, zmierzające do uzgodnienia ostatecznego statusu i utworzenia państwa palestyńskiego, obejmujące także wzmocnienie roli kwartetu bliskowschodniego (UE, USA, Rosja i ONZ) jako strażnika przestrzegania harmonogramu działań, zwłaszcza w zakresie bieżącego nadzorowania realizacji zobowiązań obydwu stron w ramach tego harmonogramu i zgodnie ze wszystkimi staraniami na szczeblu międzynarodowym na rzecz zaprowadzenia ogólnego pokoju arabsko-izraelskiego. UE dąży również do ustanowienia trwałych i skutecznych rozwiązań dotyczących sił policyjnych podlegających zwierzchnictwu palestyńskiemu zgodnie z najwyższymi standardami międzynarodowymi, we współpracy z programami rozwoju instytucjonalnego Unii. Celem jest również ponowne otwarcie przejść granicznych w Strefie Gazy, w tym przejścia w Rafah, m.in. po to, by zaspokoić potrzeby humanitarne ludności pozbawionej nawet wody oraz zapewnianie obecności strony trzeciej, jeżeli zostało to uzgodnione przez obydwie strony we współpracy z Unią. Kwota przewidziana na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE od 1 marca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. wynosi 730 tys. euro.

Rady 2010/108/WPZiB z 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Republice Mołdowy

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Przedłużono mandat Kálmána Mizseia jako specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) w Republice Mołdowy do 31 sierpnia 2010 r. Na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE od 1 marca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. przeznaczono 1025 tys. euro.

Rady 2010/109/WPZiB z 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Południowego Kaukazu

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Mandat SPUE przedłużono do 31 sierpnia 2010 r. Celem polityki europejskiej w rejonie Kaukazu jest bowiem pomoc Armenii, Azerbejdżanowi i Gruzji w przeprowadzaniu reform politycznych i gospodarczych, a zwłaszcza - jak to określono - w dziedzinie praworządności, demokratyzacji, praw człowieka, dobrych rządów, rozwoju oraz zmniejszania ubóstwa. Ważnym celem jest pomoc gruzińskiej straży granicznej i innym instytucjom rządowym w Tbilisi w realizacji całościowej, zintegrowanej strategii kontroli granic, podobnie jak współpraca z gruzińskimi władzami w celu usprawnienia komunikacji między Tbilisi i granicą, w tym mentoring (dzielenie się wiedzą, wsparcie, uczenie, doradzanie). Służyć temu mają kontakty i bliska współpraca na wszystkich szczeblach struktury dowodzenia między Tbilisi a granicą (z wyłączeniem działań terenowych w Abchazji i Osetii Południowej).

Rady 2010/110/WPZiB z 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Sudanie

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Mandat Torbena Bryllego specjalnego przedstawiciela Unii Europejskiej (SPUE) przedłużono do 31 sierpnia 2010 r. Chodzi o wspieranie Unii Afrykańskiej i ONZ w celu udzielenia stronom sudańskim, UA i ONZ pomocy w osiągnięciu politycznego rozwiązania konfliktu w Darfurze. W dziedzinie praw człowieka, w tym praw dzieci i kobiet, oraz w dziedzinie walki z bezkarnością w Sudanie urzędnicy UE mają śledzić sytuację i utrzymywać stałe kontakty z władzami Sudanu, UA i ONZ, w szczególności z Biurem Wysokiego Komisarza ds. Praw Człowieka, obserwatorami praw człowieka działającymi w regionie oraz z Urzędem Prokuratora Międzynarodowego Trybunału Karnego. Na pokrycie wydatków związanych z mandatem SPUE między 1 marca 2010 r. a 31 sierpnia 2010 r. przewidziano 1 410 tys. euro.

Rady 2010/111/WPZiB z 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Mandat Valentina Inzko (SPUE) przedłużono do 31 sierpnia 2010 r. Chodzi m.in. o udzielanie na miejscu wskazówek politycznych w zakresie działań Unii w zwalczaniu przestępczości zorganizowanej (bez uszczerbku dla wiodącej roli Misji Policyjnej UE koordynującej policyjne aspekty tych działań, a także bez uszczerbku dla wojskowej struktury dowodzenia ALTHEA (EUFOR)). Celem jest również udzielanie dowódcy sił UE (bez uszczerbku dla wojskowej struktury dowodzenia) wskazówek politycznych, dotyczących kwestii wojskowych o lokalnym wymiarze politycznym, w szczególności w sprawie delikatnych operacji, stosunków z władzami lokalnymi czy z miejscowymi mediami. Przeznaczono na to od 1 marca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r. 2 350 tys. euro.

Rady 2010/112/WPZiB z 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Azji Środkowej

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Mandat Pierre’a Morela (SPUE) przedłużono do 31 sierpnia 2010 r. Chodzi m.in. o wspieranie dobrych i bliskich stosunków między państwami Azji Środkowej i Unią na podstawie wspólnych wartości i interesów, określonych w odpowiednich umowach. Na wydatki związane z mandatem SPUE między 1 marca 2010 r. a 31 sierpnia 2010 r. przewidziano 800 tys. euro.

Rady 2010/113/WPZiB z 22 lutego 2010 r. przedłużająca mandat Specjalnego Przedstawiciela Unii Europejskiej w Regionie Wielkich Jezior Afrykańskich

z dniem przyjęcia, tj. 22 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 marca 2010 r.

Przedłużono mandat Roelanda van de Geera (SPUE) do 31 sierpnia 2010 r. Chodzi o wnoszenie wkładu po zakończeniu okresu przejściowego w Demokratycznej Republice Konga, a w szczególności o wywieranie wpływu na proces umacniania nowych instytucji i definiowania międzynarodowych konsultacji i koordynacji z nowym rządem. Celem ma też być wnoszenie wkładu w stabilizację po konflikcie w Burundi, Rwandzie i Ugandzie, przede wszystkim przez uczestnictwo w negocjacjach pokojowych z ugrupowaniami zbrojnymi takimi jak FNL czy LRA. Przeznaczono na to 1 065 tys. euro., które będą wydawane od 1 marca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r.

Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawie znaczenia unijnych regulacji dotyczących zabezpieczenia społecznego pracowników migrujących i świadczeń rodzinnych przysługujących obywatelom państwa członkowskiego mieszkającym w innym państwie UE wraz z dzieckiem. Chodzi o sytuację, kiedy drugi rodzic pracuje na terytorium innego państwa członkowskiego. Wyrok jest konsekwencją zadanego przez austriacki sąd pytania prawnego, które zrodziło się na kanwie sporu pomiędzy R. Slaniną, obywatelką austriacką, rozwódką, która przeniosła się do Grecji, a urzędem finansowym z Wiednia, w przedmiocie zwrotu zasiłku rodzinnego i ulgi na córkę otrzymywanych przez zainteresowaną w Austrii. Trybunał orzekł, że wykładni art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z 2 grudnia 1996 r., należy dokonywać w ściśle określony sposób. Osoba rozwiedziona, której wypłacany był zasiłek rodzinny przez właściwe władze państwa członkowskiego, w którym mieszkała ona, a w którym jej były małżonek w dalszym ciągu mieszka i pracuje, zachowuje prawo do tego zasiłku na dziecko. Konieczne jest jednak spełnienie warunku. Dziecko musi zostać uznane za członka rodziny byłego małżonka w rozumieniu art. 1 lit. f) ppkt (i) tego rozporządzenia, nawet jeżeli wyprowadzi się z tego państwa. Jest to możliwe również wtedy, kiedy ojciec dziecka, mógł otrzymywać zasiłek w państwie swojego miejsca zamieszkania.

Kolumnę przygotowała Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk