Kronika prawa

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 16 lipca 2009 r. o nadaniu orderów.

Rady Ministrów nr 18 z 2 lutego 2010 r. w sprawie zatwierdzenia Regulaminu Komitetu do Spraw Europejskich.

Rada Ministrów zatwierdziła regulamin Komitetu do spraw Europejskich. Został on przygotowany na podstawie regulaminu Rady Ministrów oraz jej organów przygotowawczych, ale z uwzględnieniem specyfiki prawnej Komitetu. Zgodnie z regulaminem Komitet działa na podstawie planu pracy, który jest przygotowywany na rok.

Projekt planu pracy Komitetu opracowuje sekretarz Komitetu. Jest on opracowywany na podstawie harmonogramów prac instytucji UE, planów pracy rządu, zgłoszeń organów wnioskujących oraz propozycji przewodniczącego Komitetu. Przewodniczący Komitetu ma obowiązek składać Radzie Ministrów półroczne sprawozdania z realizacji planu. Przewodniczący Komitetu określa też skład, zakres zadań, tryb i harmonogram prac zespołów roboczych, powołuje i odwołuje sekretarza komitetu na wniosek sekretarza do spraw europejskich spośród członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw członkostwa Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej.

Rady Ministrów nr 20 z 2 lutego 2010 r. w sprawie zatwierdzenia Planu pracy Komitetu do Spraw Europejskich.

Rada Ministrów zatwierdziła plan pracy Komitetu do spraw Europejskich na 2010 rok. Został on opracowany na podstawie tematów zgłoszonych przez poszczególne ministerstwa i urzędy centralne. Uwzględniono w nim także prace niezakończone w 2009 roku, które wymagają kontynuacji. W planie prac Komitetu znajdą się m.in. takie tematy, jak: dostosowanie prawa polskiego do prawa unijnego, wykorzystanie funduszy z budżetu UE czy przygotowanie do objęcia przez Polskę przewodnictwa w Radzie UE w II połowie 2011 r.

prezesa Narodowego Banku Polskiego z 16 lutego 2010 r. w sprawie ustalenia wzoru i wielkości emisji banknotu o wartości nominalnej 20 zł, upamiętniającego 200. rocznicę urodzin Fryderyka Chopina, oraz terminu wprowadzenia go do obiegu.

prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z 10 lutego 2010 r. w sprawie miesięcznej wysokości składki na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie w II kwartale 2010 r.

Miesięczna składka na ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie za jedną osobę ubezpieczoną w II kwartale 2010 r. wynosi 30 zł.

ministra rozwoju regionalnego z 1 lutego 2010 r. o zmianach wprowadzonych do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013.

ministra rozwoju regionalnego z 3 lutego 2010 r. w sprawie zmienionej listy projektów indywidualnych dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013.

wykonawcze Rady (UE) nr 143/2010 z 15 lutego 2010 r. czasowo wycofujące szczególne rozwiązanie motywacyjne dotyczące zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów ustanowione na mocy rozporządzenia (WE) nr 732/2008 w odniesieniu do Demokratyczno-Socjalistycznej Republiki Sri Lanki.

w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia, chyba że, zgodnie z art. 19 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 732/2008, przed upływem tego terminu Rada, na wniosek Komisji, zdecyduje inaczej. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Komisja Europejska, nie bacząc na to, że Sri Lanka nie odniosła się do europejskiego sprawozdania, w którym stwierdzono, że prawodawstwo krajowe tego państwa włączające Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych, Konwencję w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania oraz Konwencję o prawach dziecka nie jest skutecznie wprowadzane w życie, zdecydowała o czasowym wycofaniu szczególnych rozwiązań motywacyjnych, dotyczących zrównoważonego rozwoju i dobrych rządów w odniesieniu do produktów pochodzących ze Sri Lanki, przewidzianych rozporządzeniem (WE) nr 732/2008.

Rady z 16 lutego 2010 r. w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy.

Mianowano członków i zastępców członków Komitetu Doradczego ds. Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia w Miejscu Pracy na okres od 1 marca 2010 r. do 28 lutego 2013 r. Z Polski - Danutę Koradecką, Magdalenę Klimczak-Nowacką i Daniela Andrzeja Podgórskiego.

Rady z 16 lutego 2010 r. dotyczące udzielenia Komisji absolutorium z realizacji operacji Europejskiego Funduszu Rozwoju (od siódmego do dziesiątego EFR) za rok budżetowy 2008.

Trybunał Sprawiedliwości, odpowiadając na pytanie belgijskiego sądu kasacyjnego (Hof van Cassatie), orzekł, że art. 221 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiający Wspólnotowy Kodeks Celny powinien być interpretowany w ten sposób, że zaksięgowanie kwoty cła do pobrania, o którym mowa w tym artykule, stanowi zaksięgowanie tej kwoty w sposób określony w art. 217 ust. 1 tego kodeksu.

Zaksięgowanie w rozumieniu art. 217 ust. 1 kodeksu celnego powinno być odróżniane od wpisu ustalonych należności celnych na rachunek środków własnych, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z 22 maja 2000 r., wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot. Ponieważ art. 217 rozporządzenia nr 2913/92 nie przewiduje praktycznych procedur zaksięgowania w rozumieniu tego przepisu ani w związku z tym nie przewiduje żadnych minimalnych wymagań technicznych czy formalnych, zaksięgowanie to powinno być dokonane w taki sposób, żeby zapewniało, że właściwe organy celne wpisują prawidłową kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych, która wynika z długu celnego, do rejestru. Mogą też zaewidencjonować ją w inny, równoważny sposób, aby umożliwić m.in., żeby zaksięgowanie konkretnych kwot zostało ustalone w sposób dokładny również wobec zobowiązanego do zapłaty. Powiadomienie dłużnika zaś przez organy celne, zgodnie z odpowiednią procedurą, o wysokości kwoty podlegających zapłacie należności celnych przywozowych lub wywozowych jest skuteczne jedynie w wypadku uprzedniego zaksięgowania tych należności przez wskazane organy. Państwa członkowskie nie muszą przy tym przyjmować szczególnych przepisów proceduralnych dotyczących sposobu, w jaki należy powiadamiać podmiot zobowiązany do uiszczenia należności celnych o kwocie należności przywozowych lub wywozowych, jeżeli do tego powiadomienia można zastosować krajowe przepisy proceduralne o zakresie ogólnym, gwarantujące zobowiązanemu do uiszczenia należności celnych odpowiednią informację i pozwalające mu na obronę jego praw przy pełnej znajomości okoliczności sprawy.

Prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się temu, by sąd krajowy oparł się na domniemaniu związanym z oświadczeniem organów celnych, zgodnie z którym zaksięgowanie kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych w rozumieniu art. 217 rozporządzenia nr 2913/92 zostało dokonane przed powiadomieniem dłużnika o tej kwocie, jeżeli przestrzegane są zasady skuteczności i równoważności.

Artykuł 221 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego należy interpretować w ten sposób, że powiadomienie o kwocie podlegających zapłacie należności celnych powinno zostać poprzedzone zaksięgowaniem tej kwoty przez organy celne państwa członkowskiego. Natomiast w razie braku prawidłowego zaksięgowania zgodnie z art. 217 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 kwota ta nie może zostać pobrana przez organy celne. Te jednak zachowują możliwość ponownego powiadomienia o niej przy poszanowaniu warunków przewidzianych w art. 221 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 i przepisów dotyczących przedawnienia obowiązujących w chwili, w której powstał dług celny.

Pomimo że kwota należności przywozowych lub wywozowych jest prawnie należna w rozumieniu art. 236 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2913/92 nawet wówczas, gdy dłużnik nie został o niej powiadomiony zgodnie z art. 221 ust. 1 tego rozporządzenia, to jednak w razie gdy powiadomienie takie nie jest już możliwe na skutek tego, że termin ustalony w art. 221 ust. 3 kodeksu upłynął, to zobowiązany do zapłaty zasadniczo powinien uzyskać zwrot tej kwoty od państwa członkowskiego, które ją pobrało.

Do odwołanego naczelnika urzędu skarbowego, który przed powołaniem na tę funkcję był urzędnikiem państwowym mianowanym zgodnie z przepisami ustawy z 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz.U. z 2001 r. nr 86, poz. 953 z późn. zm.) stosuje się art. 111 ust. 2 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. nr 170, poz. 1218 z późn. zm.)

Przepis art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2004 r. nr 39, poz. 353 z późn. zm.), w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej art. 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. nr 8, poz. 38), nie wyłączał nabycia prawa do emerytury z ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przez żołnierza zawodowego, jeżeli okresy składkowe, o których mowa w tym przepisie, nie zostały uwzględnione przy obliczeniu emerytury żołnierza zawodowego

Wyrokiem Sądu Najwyższego z 18 lutego 2010 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SK 24/09 została oddalona skarga kasacyjna powoda RPWiK Tychy SA od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 20 lutego 2008 r., sygn. akt VI ACa 413/08. Tym samym uznano za uzasadnione wydanie przez prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzji nr RKT-07/2007, w której po rozpatrzeniu sprawy:

- na podstawie art. 9 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej ustawa) uznał za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 8 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy, praktykę Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Tychach SA polegającą na nadużywaniu pozycji dominującej na rynku zbiorowego zaopatrzenia w wodę obejmującym teren gminy Lędziny poprzez bezpośrednie narzucanie odbiorcom z tego terenu nadmiernie wygórowanej ceny za dostarczoną wodę, i nakazał zaniechanie jej stosowania,

- na podstawie art. 9 ustawy uznał za ograniczającą konkurencję i naruszającą zakaz, o którym mowa w art. 8 ust. 1 i 2 pkt 6 ustawy, praktykę RPWiK polegającą na nadużywaniu pozycji dominującej na rynku zbiorowego zaopatrzenia w wodę obejmującym teren gminy Lędziny poprzez narzucanie uciążliwych warunków umów o zaopatrzenie w wodę, przynoszących Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w Tychach SA nieuzasadnione korzyści poprzez obciążanie odbiorców w cenie za dostarczaną wodę kosztami nadmiernych ubytków wody na sieci przesyłowej, i nakazał zaniechanie jej stosowania,

- na podstawie art. 101 ust. 1 pkt 1 ustawy nałożono na RPWiK karę pieniężną w wysokości 150 tys. zł oraz obciążono powoda kosztami postępowania antymonopolowego w kwocie 720 zł.

W ustnych motywach uzasadnienia Sąd Najwyższy, odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 6 ustawy w zw. z art. 20 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 1a ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (dalej ustawa o zaopatrzeniu w wodę) i art. 487 par. 2 kodeksu cywilnego przez błędne zastosowanie, i w konsekwencji uznanie, że wliczenie przez RPWiK wszystkich kosztów związanych ze świadczeniem usługi narusza zasadę ekwiwalentności świadczeń i stanowi praktykę nadużycia pozycji dominującej w sytuacji, gdy ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i przepisy wykonawcze do niej określają zasady kształtowania ceny za wodę, stwierdził, że nawet nieprawidłowe wyliczenie jednego kosztu w kalkulacji stanowi podstawę do podważenia takiej kalkulacji i kwestionowanie opartych o nią cen, a w stosunku do cen za dostawę wody orzecznictwo sądowe przesądziło, że prezes UOKiK jest właściwym organem do kontroli i badania tych cen w oparciu o przepisy ustawy antymonopolowej.

W stosunku do zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 8 ust. 1 i art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy antymonopolowej przez błędną wykładnię przez uznanie w oparciu o kryterium porównawcze cen stosowanych na rynkach podobnych, że RPWiK stosowało ceny nadmiernie wygórowane, Sąd Najwyższy potwierdził, że zasadne było stanowisko pozwanego, iż w ramach przyjętych kryteriów porównawczych należy wyodrębnić przedsiębiorstwa podobne, działające na podobnych rynkach, a nie identyczne. Zbyt wąskie ustalenie kryteriów wypaczałoby sens tej metody, gdyż uniemożliwiałoby znalezienie przedsiębiorców, których można byłoby porównać.

W uzasadnieniu wyroku sąd podzielił w całości argumentację zawartą w wyrokach I i II instancji oraz uzasadnieniu decyzji, a z uwagi na ilość naruszeń uznano, że kara została zmiarkowana prawidłowo na tyle niskim poziomie, że brak podstaw do jej obniżenia zgodnie z wnioskiem powoda

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz