Kronika prawa

Rady Ministrów z 4 stycznia 2010 r. w sprawie planu działań przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w sytuacjach szczególnych zagrożeń.

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 17 lutego 2010 r.

Zasadą jest, że przedsiębiorca telekomunikacyjny sporządza plan działań w sytuacjach szczególnych zagrożeń dla obszaru, na którym działa. Przy tej okazji analizuje potencjalne niebezpieczeństwa, ocenia wpływ zagrożeń na jego infrastrukturę i opisuje swą zdolność do zachowania ciągłości działalności komunikacyjnej oraz świadczenia usług dla służb ratowniczych na rzecz obronności i bezpieczeństwa państwa. Opisuje też procedury współpracy z ministrem łączności w szczególnych sytuacjach i z prezesem Urzędu Telekomunikacji Elektronicznej. Przygotowuje również wykaz urządzeń współpracujących z aparatami służb wykonujących zadania specjalne w razie pojawienia się szczególnych zagrożeń.

Rady Ministrów z 26 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych.

z dniem ogłoszenia, tj. 2 lutego 2010 r.

Zezwoleń na działalność w specjalnych strefach ekonomicznych nie wydaje się m.in. na wytwarzanie materiałów wybuchowych, na prowadzenie hazardu, usług finansowych, ubezpieczeniowych czy związanych z obsługą rynku nieruchomości, a także - na oczyszczanie ścieków, prowadzenie usług związanych ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów czy produkcją filmów, nagrań wideo albo programów telewizyjnych.

Rady Ministrów z 26 stycznia 2010 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie kryteriów, których spełnienie umożliwia objęcie niektórych gruntów specjalną strefą ekonomiczną.

z dniem ogłoszenia, tj. 2 lutego 2010 r.

ministra obrony narodowej z 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

z dniem ogłoszenia, tj. 2 lutego 2010 r.

Dla żołnierzy zawodowych właściwe są wojskowe komisje lekarskie miejsca stacjonowania jednostki, w której pełnią służbę. Dla ubiegających się o powołanie do służby zawodowej właściwe są komisje ich miejsca zamieszkania. Przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej i zaliczeniu do jednej z kategorii zdolności fizycznej i psychicznej, komisje uwzględniają wykazy chorób i ułomności. Poza tym określono, że np. kandydatów do służby w wojskach desantowo-szturmowych należy kwalifikować jako zdolnych przy wzroście od 165 do 185 cm. Do służby w żandarmerii zdolni są kandydaci nie niżsi niż 175 cm. Kandydatów do jednostek reprezentacyjnych sił zbrojnych dobiera się ze wzrostem od 178 do 185 cm. Odwołanie od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wnosi się do właściwej komisji wyższego stopnia za pośrednictwem tej, która wydała orzeczenie. Obowiązuje przy tym czternastodniowy termin liczony od daty doręczenia orzeczenia.

ministra środowiska z 29 grudnia 2009 r. w sprawie wzoru sprawozdania o wysokości pobranej opłaty depozytowej i przekazanej nieodebranej opłaty depozytowej.

po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. 17 lutego 2010 r.

Sprawozdanie o wysokości pobranej opłaty depozytowej i przekazanej nieodebranej takiej opłaty może być przekazywane w formie pisemnej lub elektronicznej. E-dokument musi być opatrzony bezpiecznym podpisem elektronicznym.

Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 2010 r., sygn. akt SK 2/09.

Art. 394¹ par. 2 kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu dodanym przez art. 1 pkt 12 ustawy z 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98) w zakresie, w jakim nie przewiduje zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawach, w których nie przysługuje skarga kasacyjna, jest zgodny z art. 45 ust. 1 i z art. 77 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 konstytucji. Jednocześnie nie jest niezgodny z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 konstytucji.

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE

20 dnia po opublikowaniu, tj. 19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Rozporządzenie (WE) nr 1980/2000 ma w dalszym ciągu zastosowanie do umów zawartych zgodnie z jego art. 9 do określonego w tych umowach dnia ich wygaśnięcia. Wyjątek stanowią przepisy dotyczące opłat. Jeżeli zostały opublikowane kryteria oznakowania ekologicznego UE dla określonej grupy produktów, inne programy oznakowania ekologicznego, oficjalnie uznane na poziomie krajowym lub regionalnym, odpowiadające normie EN ISO 14024 typ I, które nie obejmują danej grupy produktów w chwili publikacji, to mogą one zostać rozszerzone na tę grupę produktów jedynie wtedy, kiedy kryteria opracowane w ich ramach są co najmniej tak samo rygorystyczne jak kryteria oznakowania ekologicznego UE. W celu harmonizacji kryteriów europejskich programów oznakowania ekologicznego (EN ISO 14024 typ I) kryteria UE uwzględniają również istniejące, opracowane w oficjalnie uznanych programach oznakowania ekologicznego w państwach członkowskich. Oznakowanie ekologiczne UE może być używane jedynie w odniesieniu do produktów, które spełniają określone kryteria. Po to, by uzyskać prawo do oznakowania ekologicznego UE, we wnioskach podaje się pełne dane kontaktowe podmiotu gospodarczego, a także grupę produktów i pełen opis produktu oraz wszelkie inne informacje wymagane przez jednostkę właściwą. Do wniosków dołączana jest kompletna stosowna dokumentacja, o której mowa w odnośnym akcie Komisji określającym kryteria oznakowania ekologicznego UE dla danej grupy produktów. Należy też wnieść opłatę. Wszelkie nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd reklamy oraz używanie oznakowań lub logo, które prowadzą do mylenia ich z oznakowaniem ekologicznym UE, są zabronione. Jednostka właściwa, która przyznała produktowi oznakowanie ekologiczne UE, informuje użytkownika oznakowania ekologicznego UE o wszelkich skargach, które wpłynęły na produkt opatrzony oznakowaniem ekologicznym UE. Może jednocześnie zażądać od użytkownika odpowiedzi na te skargi. Jednostka właściwa może jednak nie ujawniać użytkownikowi tożsamości składającego skargę. Użytkownik oznakowania ekologicznego UE - na żądanie jednostki właściwej, która przyznała produktowi taki znak - umożliwia wstęp na teren obiektów, w których produkowany jest oznakowywany produkt. Żądanie to może zostać przedstawione w każdym dającym się rozsądnie uzasadnić czasie i bez uprzedzenia.

Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 67/2010 z 30 listopada 2009 r. ustanawiające ogólne zasady przyznawania pomocy finansowej Wspólnoty w zakresie sieci transeuropejskich

20 dnia po opublikowaniu, tj. 19 lutego 2010 r. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

Chodzi o pomoc dla projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej i dla projektów stanowiących przedmiot wspólnego zainteresowania, dotyczących transeuropejskich sieci infrastruktury transportu i energetyki. Poszczególne części projektu są kwalifikowane do udzielenia pomocy, jeżeli stanowią jednostki niezależne pod względem technicznym i finansowym.

Pomoc wspólnotowa jest przyznawana zasadniczo wyłącznie tam, gdzie realizacja projektu napotyka przeszkody finansowe.

Nie przekracza ona minimum uznawanego za konieczne do uruchomienia projektu. I bez względu na rodzaj wybranej interwencji całkowita kwota pomocy nie przekracza w zasadzie 10 proc. całkowitych kosztów inwestycji. Jednakże może ona osiągnąć 20 proc. całkowitych kosztów inwestycji, gdy chodzi o projekty naprowadzania satelitarnego i systemów nawigacyjnych w transeuropejskiej sieci transportowej, a także w wypadku projektów priorytetowych dotyczących sieci energetycznych. Poza tym wyższe finansowanie można uzyskać na etapy projektów w interesie europejskim, pod warunkiem że projekty rozpoczęto realizować przed 2010 rokiem. Tu chodzi o projekty, których celem jest wyeliminowanie korków lub zakończenie etapów, jeżeli takie etapy mają charakter transgraniczny lub przygraniczny i przyczyniają się do integracji rynku wewnętrznego w powiększonej Wspólnocie albo gdy promują bezpieczeństwo, zapewniają interoperacyjność sieci krajowych lub zdecydowanie przyczyniają się do wzrostu równowagi między różnymi sposobami transportu na korzyść tych najbardziej przyjaznych dla środowiska. Stawkę różnicuje się zgodnie z korzyściami dla innych państw, w szczególności ościennych państw członkowskich. Wnioski o przyznanie pomocy finansowej przedkładają Komisji zainteresowane państwa członkowskie lub za zgodą państwa członkowskiego zainteresowane przedsiębiorstwa publiczne lub prywatne.

Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/144/WE z 30 listopada 2009 r. w sprawie niektórych części i cech kołowych ciągników rolniczych lub leśnych

20 dnia po opublikowaniu, tj. 19 lutego 2010 r. Stosuje się ją od 1 czerwca 2010 r. Skierowana jest do państw członkowskich UE.

Ciągnik rolniczy lub leśny to każdy pojazd silnikowy na kołach lub gąsienicach, posiadający co najmniej dwie osie, który został specjalnie skonstruowany do holowania, pchania, przewożenia lub napędzania odpowiednich narzędzi, maszyn lub przyczep, przeznaczonych do stosowania w rolnictwie lub leśnictwie. Może być również wyposażony do przewożenia rzeczy i osób. W odniesieniu do ciągników, które spełniają wymogi określone w niniejszej dyrektywie, państwa członkowskie nie mogą, z przyczyn związanych z przedmiotem tej dyrektywy, odmówić udzielenia homologacji typu WE lub krajowej homologacji typu ciągnika, który spełnia wymagania określone w dyrektywie. Żadne państwo członkowskie nie może również zakazać wprowadzania do obrotu szyb przednich lub innych albo sprzężenia mechanicznego z powodów związanych z ich budową, jeśli części mają znak homologacji WE. Wyjątek stanowią przednie szyby i inne tafle szkła, które nie odpowiadają homologowanemu typowi. Nie jest też możliwa odmowa rejestracji lub zabronienie sprzedaży, względnie dopuszczenia do ruchu lub eksploatacji takiego ciągnika.

Miasto Poznań zostało ukarane przez prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów karą pieniężną w wysokości 174 534 zł za stosowanie praktyk ograniczających konkurencję na lokalnym rynku składowania odpadów komunalnych na składowisku miejskim w Suchym Lesie (decyzja prezesa UOKiK z 31 grudnia 2007 r. nr RPZ 54/2007). W przedmiotowej decyzji prezes UOKiK uznał za ograniczające konkurencję praktyki stosowane przez miasto Poznań polegające na nadużywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku składowania odpadów komunalnych na składowisku miejskim w Suchym Lesie. Miasto ustaliło i stosowało cennik za składowanie odpadów komunalnych, który przewidywał nieuzasadnione zróżnicowanie cen za składowanie odpadów na tym wysypisku. Stworzyło to podmiotom działającym na lokalnym rynku odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości zróżnicowane warunki konkurencji, a jednocześnie uprzywilejowało jednego przedsiębiorcę, którego udziałowcem jest miasto Poznań, tj. Remondis Sanitech Poznań Sp. z o.o.

Przedsiębiorca zaskarżył decyzję prezesa UOKiK do Sądu Okręgowego w Warszawie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 20 marca 2009 r. (sygn. akt XVII AmA 32/08). SOKiK oddalił jego odwołanie. Strona wniosła apelację od powyższego rozstrzygnięcia, żądając jego zmiany lub uchylenia. Po rozprawie 22 stycznia 2010 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił w całości apelację strony powodowej. Podając ustne motywy rozstrzygnięcia, sąd apelacyjny w całości zgodził się ze stanowiskiem, iż kwestionowane przez prezes UOKiK zachowanie miasta Poznań stanowiło sprzeczne z prawem nadużycie pozycji dominującej. Sąd apelacyjny podkreślił, iż wszelkie twierdzenia strony powodowej w zakresie przyczyn różnicowania cen za odbiór odpadów były całkowicie gołosłowne, a to na przedsiębiorcy ciążył obowiązek wykazania, iż powyższe działanie ma obiektywne, ekonomiczne uzasadnienie.

W sprawie chodziło o udzielenie przez TS krajowemu sądowi hiszpańskiemu wskazówek co do wykładni zasad skuteczności i równoważności rządzących stosowaniem we Wspólnocie prawa krajowego i prawa UE. Miały one umożliwić ocenę, czy na mocy prawa Unii sąd ten ma obowiązek odstąpić od stosowania norm krajowych (dotyczących przedawnienia roszczeń), dotyczących skarg przeciwko państwu o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu naruszenia prawa wspólnotowego przez krajową ustawę. Trybunał orzekł więc, że nie ma konieczności badania - z punktu widzenia zasady skuteczności - czy podmiot domagający się odszkodowania od państwa na mocy ustawodawstwa UE wyczerpał środki odwoławcze przed sądem krajowym. Dlatego zdaniem sędziów TS prawo Unii stoi na przeszkodzie stosowaniu normy prawa państwa członkowskiego, na podstawie której skarga o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej państwa oparta na naruszeniu prawa Unii przez ustawę krajową (stwierdzonym wyrokiem Trybunału wydanym w trybie art. 226 WE) może zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy skarżący wyczerpał uprzednio wszystkie wewnętrzne środki odwoławcze służące zakwestionowaniu ważności niekorzystnego aktu administracyjnego wydanego na podstawie tej ustawy.

Kolumnę przygotowali Dobromiła Niedzielska-Jakubczyk i Adam Makosz