Początek na pożegnanie

Neil Gaiman już we wstępie do albumu zapowiada, że to jego ostatnie spotkanie z Sandmanem. Szkoda. "Uwertura", prequel opowieści, która przyniosła brytyjskiemu pisarzowi olbrzymią popularność i dziesiątki branżowych nagród, to komiks bliski arcydziełu. No, może arcydziełu z zastrzeżeniami.

"Uwertura" kończy się tam, gdzie w 1989 roku zaczął się "Sandman". Jednak album nie jest zwyczajnym wprowadzeniem do wydarzeń opisanych w serii. To odrębna historia, która niektóre niejasności wyjaśnia, lecz jednocześnie wiele pytań pozostawia bez odpowiedzi. W telegraficznym skrócie: Władca Snów, naprawiając popełnione przez siebie błędy, musi powstrzymać zagładę wszechświata. Lub raczej wszechistnienia: wojna totalna obejmuje bowiem wszystkie płaszczyzny rzeczywiste i wyobrażone. Nie spodziewajcie się więc jasno opowiedzianej, klarownej fabuły. "Uwertura" to wycieczka w odmęty podświadomości, psychodeliczna podróż, w której filozofia i teologia mieszają się z literaturą i popkulturą, baśń ustępuje horrorowi, a dramat psychologiczny wypiera science fiction. Jest tu wszystko, co w prozie Gaimana najlepsze, lecz także to, co bywa nieznośne - mętność wywodu, nadmierna erudycyjna brawura, zakradający się czasami patos. Ja jednak kupuję całość bez zastrzeżeń, tym bardziej że album ma fenomenalną oprawę graficzną. Ilustracje J.H. Williamsa, eksperymentującego z różnymi stylami, kolorami, kompozycją kadrów i plansz, to absolutne mistrzostwo. Piękno jego prac wynagradza wszelkie ewentualne niedostatki scenariusza oraz świadomość, że jeśli Neil Gaiman dotrzyma słowa, już więcej do świata Nieskończonych nie wrócimy.

Jakub Demiańczuk