Magazyn

W „Dzień wyzwolenia Ameryki” Donald Trump wprowadził cła wzajemne na ponad sto krajów świata. Kilka dni później zawiesił je na 90 dni, jednocześnie drastycznie podwyższając – do 145 proc. – taryfy nałożone na Chiny. Jednak złamanie Pekinu może być nawet trudniejsze niż nakłonienie Rosji i Ukrainy do zawarcia pokoju.

Technologie pozwalają na wzrost produktywności, dzięki któremu gromadzi się bogactwo, co napędza powstawanie dobrych miejsc pracy. To odzwierciedla istotę rewolucji przemysłowej 4.0.

Od kilku miesięcy toczy się spór między rządem a episkopatem w sprawie organizacji lekcji religii w szkole. Mieliśmy rozporządzenia Ministerstwa Edukacji Narodowej – jedno dotyczące możliwości łączenia klas, gdy chętnych jest mało; drugie – ograniczenia liczby godzin religii tygodniowo do jednej. Mieliśmy protesty episkopatu, które przybrały formę skarg do Trybunału Konstytucyjnego.

Trudno o piękniejsze święto religijne niż Wielkanoc. Nie tylko ze względu na symbolikę, którą za sobą niesie, lecz także dzięki odradzającej się naturze.

Często słyszymy, że ochrona klimatu to luksus, na który nas nie stać – że przyjdzie za to nam zapłacić wolniejszym wzrostem gospodarczym. Co przekłada się na ponurą wizję deindustrializacji Europy, utraty konkurencyjności i masowych zwolnień. Takie głosy słychać właściwie od momentu, gdy UE zaczęła wprowadzać pierwsze elementy pakietu klimatycznego. Jednak pojawiają się i inne głosy, które z ekscytacją mówią o „nowym paradygmacie rozwoju” – mniejszej konsumpcji, być może niższym tempie wzrostu, ale za to w harmonii z planetą.

Wojna handlowa trwa w najlepsze. I niech was nie zwiedzie zawieszenie najbardziej drakońskich stawek celnych przez Donalda Trumpa na 90 dni. Raz, że nie oznacza to powrotu do punktu wyjścia – w mocy pozostają cła sektorowe (np. auta, aluminium, farmaceutyki). Dwa, że zawieszenie dotyczy wszystkich z wyjątkiem Chin. A przecież nie jest żadną tajemnicą, że to właśnie nowe ułożenie relacji handlowych z Pekinem jest najważniejszym celem ekonomicznym obecnej administracji USA.

Zapewne chcieliby państwo mieć pewność, że to, co piszę, to naprawdę moja opinia. Że nie ma jakiegoś drugiego dna. Gdybym był wynajętym lobbystą, propagandystą albo agentem wpływu obcego państwa, chcieliby państwo wiedzieć, że wypowiadam się na czyjeś zamówienie, być może za konkretne wynagrodzenie – pieniądze, złoto, luksusowy zegarek. To naturalne – chcemy ufać, że za czyimś głosem nie stoi ukryty interes, że słowa są autentyczne. Tak łatwo nie jest. Nie każdy artykuł jest opatrzony opisem „pracuje tu i tu”, a żaden nie ma adnotacji „jest opłacanym agentem zagranicznego wywiadu”. A mamy epokę eskalacji wpływu informacyjnego.