MAGAZYN

Po miesiącach dyskusji o rekonstrukcji w końcu stała się ona faktem. – To nie jest zabieg reklamowy, zmiana rządu. Nie jestem tutaj od tego, żeby kogoś pocieszać. Wszyscy musimy zdać sobie sprawę, w jak trudnych okolicznościach będziemy podejmować pracę z nowym gabinetem. Tu już nie ma miejsca na iluzje czy oszukiwanie się. Tak, przed nami bardzo trudne zadanie – mówił Donald Tusk na prezentacji nowych ministrów.

Według GUS wzrost bezrobocia w czerwcu był nawet większy niż 0,1 pkt proc. anonsowane przez resort pracy. Wyniósł 0,2 pkt proc., a stopa bezrobocia sięgnęła 5,2 proc.

Czy mniejsze i słabiej rozwinięte kraje powinny się trzymać własnej waluty? A może sposobem na sukces może być dla nich podczepienie się pod pieniądz dużego i bogatego sąsiada? To fundamentalne pytanie znamy z dzisiejszej Europy i euro. Waluty będącej specyficzną formą starej marki zachodnioniemieckiej rebrandowanej w pewnym momencie na pieniądz zjednoczonej Europy. Ale to pytanie najmocniej przebija się dziś w Ameryce Południowej, gdzie wiele rządów w minionym półwieczu na różne sposoby eksperymentowało z dolaryzacją swoich gospodarek.

Coraz wyraźniej chwieje się rosyjska dominacja nad Zakaukaziem. Oznacza to dla Moskwy liczne problemy – od wizerunkowych poprzez te związane z bezpieczeństwem wewnętrznym i ekonomicznym, aż po otwarcie drogi dla ewentualnego ataku zbrojnego od południa.

W sprawie Epsteina Trump po raz pierwszy od wejścia na scenę polityczną opowiedział się po stronie „złych elit” i wywołał gniew dużej części swoich zwolenników.

Słowa Grzegorza Brauna (o nieistnieniu komór gazowych, połączone z niechęcią do przyznania, iż Niemcy mordowali Żydów na skalę przemysłową) potępiła praktycznie cała (łącznie z radykalną prawicą) scena polityczna; zostały one także zdemolowane przez historyków. Publicyści wielokrotnie również opisali motywację Brauna: cyniczne grupowanie wokół siebie elektoratu najskrajniejszego, często złożonego z ludzi, jak to się teraz mówi, znajdujących się w spektrum (jeszcze niedawno określanych jako „świry”).

W 1997 r. wdowa po Matthew Goniwe – jednym z przywódców ruchu antyapartheidowego, bestialsko zamordowanym w czerwcu 1985 r. – stanęła twarzą w twarz z Corneliusem Gertse, oficerem policji specjalizującym się w brutalnych metodach postępowania wobec opozycjonistów. Gertse przyznał się do porwania i zabójstwa Goniwe oraz opisał szczegóły tortur, którym osobiście poddał mężczyznę. Rodzina ofiary otrzymała dostęp do dokumentów policyjnych i mogła zadawać pytania o przebieg śledztwa oraz motywację sprawców.