MAGAZYN

Wszyscy mówią teraz o zielonej gospodarce. Ale przecież naiwnością jest sądzić, że to będzie lek na całe zło wyrządzone środowisku przez kapitalizm.

We wrześniu islandzki parlament ma się rozwiązać, a zaraz potem mają się odbyć nowe wybory parlamentarne. Jednym z ważnych tematów trwającej już kampanii jest opowiedzenie się za lub przeciw projektowi nowej konstytucji. Choć zmiany już zyskały poparcie obywateli w referendum, to elity nie chcą reformy.

Wydana w 2018 r. przez brytyjskiego antropologa Davida Graebera książka „Praca bez sensu. Teoria” („Bullshit Jobs: A Theory”) wywołała znaczne poruszenie. Zmarły w zeszłym roku profesor London School of Economics twierdził w niej, że żyjemy w świecie bzdurnej pracy; szacował, iż nawet 40 proc. pracowników sądzi, że robi niepotrzebne rzeczy i tylko markuje produktywność.

Wszyscy tak mamy, że skoro kogoś lubimy, to bardziej ten ktoś nas zdenerwuje, jeśli zawiedzie. Niemal każdego dnia ktoś z Cenionych (przeze mnie, ale obiektywnie także zasługujących na przynajmniej pewną dozę szacunku) ulega diabelskiej pokusie, by dać sobie spokój z głupimi zasadami.

Widzę się tylko w większości parlamentarnej skupionej wokół centroprawicy i będę robił wszystko, by taki rząd trwał do 2023 r. i długo po nim. Kluczowe jest, by środek ciężkości był po prawej stronie, a nie po lewej. Cała reszta jest wtórna.

PiS nie mógł sobie wymarzyć lepszego człowieka na stanowisku szefa MSZ Izraela. Lapid jest efekciarski, lecz nieskuteczny. Krzykliwy, ale nie głośny. Jego riposty są proste i przewidywalne, a skłonność do popadania w przesadę niepoważna.