Na ratunek życiu
Polskie ratownictwo medyczne od kilku lat funkcjonuje w zreorganizowanej strukturze, w skład której wchodzą zespoły ratownictwa medycznego oraz szpitalne oddziały ratunkowe. Ustawa z 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym definiuje pojecie medycyny ratunkowej, określa osoby pracujące w systemie i precyzuje zakres ich obowiązków. Inicjatorem tych zmian był twórca systemu medycyny ratunkowej w Polsce prof. Juliusz Jakubaszko z Wrocławia.
Medycyna ratunkowa, jest dziś podstawową specjalizacją medyczną. Lekarze posiadający tą specjalizację przygotowani są do podejmowania szybkich, specjalistycznych działań leczniczych w sytuacjach nagłego zagrożenia zdrowia lub życia pacjentów. Od specjalistów medycyny ratunkowej wymagana jest wszechstronna wiedza i umiejętności z zakresu wielu specjalizacji. Toteż w celu uzyskania tego tytułu lekarze muszą uczestniczyć w wielu kursach i zjazdach naukowych, przejść kompleksowe szkolenie na różnych oddziałach szpitalnych, m.in. na chirurgii, chorób wewnętrznych oraz anestezjologii intensywnej opiece medycznej, a także szpitalnym oddziale ratunkowym.
Lekarz medycyny ratunkowej musi więc być prawdziwym medycznym omnibusem - zwraca uwagę prof. Jerzy Karski, były konsultant krajowy z zakresu medycyny ratunkowej, wieloletni kierownik Katedry i Kliniki Chirurgii Urazowej i Medycyny Ratunkowej Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. Powinien posiadać pełną wiedzę i umiejętności z różnych dziedzin medycyny. Ważne bowiem, żeby chory w ciągu tzw. złotej godziny, czyli bezpośrednio po wystąpieniu stanu zagrożenia życia np. po wypadku, zawale mięśnia sercowego czy udarze mózgu, przed dotarciem do szpitala miał wdrożone postępowanie terapeutyczne, zgodnie z aktualnymi wytycznymi zalecanymi przez chirurgów, kardiologów, czy neurologów. Zadaniem lekarza medycyny ratunkowej jest zatem nie tylko podejmowanie i przeprowadzanie czynności ratunkowych, ale także zabezpieczenie poszkodowanego i zapewnienie bezpiecznego transportu do szpitalnego oddziału ratunkowego lub najbliższego szpitalnego oddziału specjalistycznego. Musi również podać odpowiednie leki, od których zależy często powodzenie dalszego leczenia. Dla podejmowania tych działań i wykonania procedur z zakresu medycyny ratunkowej niezbędne jest dogłębne poznanie patofizjologii nagłych zagrożeń życia oraz posiadanie praktycznej umiejętności w prowadzeniu specjalistycznych postępowań klinicznych- podsumowuje prof. J. Karski.
Zuzanna Żydek
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.
Wpisz adres e-mail wybranej osoby, a my wyślemy jej bezpłatny dostęp do tego artykułu