Jak wykonać operację za granicą za pieniądze z NFZ

Pacjent może wyjechać za zgodą prezesa NFZ na planowe leczenie za granicę w dwóch przypadkach: gdy dane świadczenie w ogóle nie jest wykonywane przez polskich świadczeniodawców albo gdy czas oczekiwania na jego wykonanie jest odległy, a stan chorego ulega pogorszeniu. W celu uzyskania zgody prezesa NFZ pacjent wraz z lekarzem prowadzącym wypełnia wniosek (do pobrania ze stron internetowych www.nfz.gov.pl). Musi być on wypełniony literami drukowanymi. Część I wniosku wypełnia pacjent. Następnie robi to specjalista właściwej dziedziny medycyny. Musi mieć co najmniej stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych. Lekarz wypełnia II i III część wniosku. Wpisuje w niej informacje dotyczące m.in. rozpoznania choroby, aktualnego stanu zdrowia pacjenta, opisuje dotychczasowy przebieg choroby, a także zastosowane leczenie. W tej części wniosku lekarz umieszcza również wskazanie zagranicznej placówki, w której leczenie może być przeprowadzone, wraz z uzasadnieniem.

Właściwie wypełniony wniosek musi zostać przetłumaczony przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa, w którym ma zostać udzielone świadczenie. Dotyczy to części I, II i odpowiednio IIIa, IIIb i IIIc. Tak przygotowany wniosek pacjent przekazuje do NFZ. Jeżeli mieszka na terenie Polski, to wysyła go do oddziału funduszu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. Jeżeli wnioskodawca przebywa poza miejscem zamieszkania, przekazuje wniosek do oddziału NFZ właściwego ze względu na miejsce pobytu. Fundusz weryfikuje wniosek ze szczególnym uwzględnieniem informacji o wpisie pacjenta na listę oczekujących w rodzimej placówce i ocenia, czy dane świadczenie faktycznie nie może być wykonane w kraju. Przesyła również do wybranego szpitala z innego państwa tłumaczenie II części wniosku oraz dokonuje z nim uzgodnień dotyczących wstępnych kosztów leczenia.

Po uzgodnieniu kosztów leczenia oddział przekazuje wniosek, nie później niż w terminie 3 dni, do akceptacji prezesowi NFZ. Ten w terminie 5 dni roboczych od dnia otrzymania wniosku wydaje zgodę lub odmowę na pokrycie kosztów leczenia za granicą. Decyzja prezesa NFZ jest przekazywana do pacjenta, lekarza, który wypełniał odpowiednie części wniosku, oraz do właściwego oddziału NFZ. Pacjent, który uzyska zgodę na leczenie, musi mieć ze sobą oryginał formularza E-112 wraz z tłumaczeniem II części wniosku.

Aby NFZ zapłacił również za transport pacjenta do miejsca leczenia za granicą lub za powrót do kraju, również należy złożyć odpowiedni wniosek do prezesa NFZ lub dyrektora właściwego oddziału funduszu. Do wniosku również należy dołączyć dokumentację zawierającą m.in. szczegółowe rozpoznanie kliniczne, aktualny stan zdrowia pacjenta czy wstępny kosztorys leczenia. Tak przygotowany wniosek jest weryfikowany w oddziale NFZ. Ten ma na to 3 dni.

dominika.sikora@infor.pl

Ustawa z 27 sierpnia 2004 r. oświadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 z późn. zm.).

Rozporządzenie ministra zdrowia z 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz.U. nr 249, poz. 1867).