Jak ustalić długość okresu przepracowanego w roku kalendarzowym

Czytelnik był zatrudniony w urzędzie gminy od 21 marca do 23 września 2011 roku. Od 9 do 20 maja przebywał na zwolnieniu lekarskim. Czy przy takim stażu ma prawo do trzynastki za 2011 rok?

Zgodnie z aktualnym stanowiskiem Sądu Najwyższego czytelnikowi nie przysługuje takie uprawnienie, gdyż w 2011 roku przepracował efektywnie w urzędzie gminy mniej niż sześć miesięcy.

W myśl ustawy z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, zatrudniony nabywa prawo do takiego wynagrodzenia w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego. Jeśli przepracowany okres był krótszy, pracownik ma prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do tego okresu, pod warunkiem, że wynosił on co najmniej sześć miesięcy. Wymóg przepracowania co najmniej sześciu miesięcy nie musi być spełniony w przypadkach wyszczególnionych w art. 2 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy (np. w razie zatrudnienia pracownika do pracy sezonowej, jeżeli umowa o pracę została zawarta na sezon trwający nie krócej niż trzy miesiące).

W orzecznictwie SN przyjmuje się, że okresy pracy, od których zależy nabycie uprawnień pracowniczych, powinny być ustalane przy uwzględnieniu potocznego sposobu liczenia terminów. Zgodnie z postanowieniem SN z 11 grudnia 2009 r. (II PK 223/09, LEX 585777) staż pracy oblicza się w latach, miesiącach i dniach, przy przyjęciu, że termin upływa w przeddzień dnia odpowiadającego nazwie dnia początkowego. Następnie sumuje się lata, sumuje się miesiące i przelicza je na lata (z uwzględnieniem, że 12 miesięcy pracy to jeden rok) oraz sumuje się dni i przelicza na miesiące (z uwzględnieniem, że 30 dni równa się jednemu miesiącowi).

W przypadku opisanym w pytaniu umowa o pracę czytelnika obejmowała pięć pełnych miesięcy (od kwietnia do sierpnia). Ponadto był on zatrudniony przez 11 dni w marcu i przez 23 dni we wrześniu, czyli łącznie 34 dni, co stanowi 1 miesiąc i 4 dni. Ustalony w ten sposób staż pracy czytelnika w urzędzie gminy wynosił zatem sześć miesięcy i cztery dni, a więc o cztery dni więcej niż minimalny okres zatrudnienia wymagany dla nabycia prawa do trzynastki. Przy poprzestaniu na takim wyliczeniu miałby on zatem prawo do - ustalonego proporcjonalnie do okresu zatrudnienia - dodatkowego wynagrodzenia za 2011 rok.

W uchwale z 7 lipca 2011 r. (III PZP 3/11, Biul.SN 2011/7/26) Sąd Najwyższy zajął jednak stanowisko, że okresy pobierania przez pracownika niezdolnego do pracy wynagrodzenia i zasiłku chorobowego nie podlegają wliczeniu do sześciomiesięcznego okresu przepracowanego w danym roku kalendarzowym, wymaganego do nabycia prawa do trzynastki. Ustawa o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym nie zawiera definicji pojęcia: okres przepracowany. W tej sytuacji powstaje wątpliwość, czy należy rozumieć go jako okres pozostawania w stosunku pracy, czy jako okres faktycznego jej wykonywania. Zgodnie ze wskazaną wyżej uchwałą SN, wymóg przepracowania co najmniej sześciu miesięcy oznacza konieczność efektywnego przepracowania tego okresu, a nie tylko pozostawania w stosunku pracy. W przypadku opisanym w pytaniu, czytelnik od 9 do 20 maja przebywał na zwolnieniu lekarskim. W 2011 roku przepracował więc efektywnie w urzędzie gminy mniej niż sześć miesięcy. Zgodnie ze stanowiskiem zajmowanym przez SN oznacza to, że nie nabył prawa do trzynastki.

Ważne

Dodatkowe wynagrodzenie roczne - w pełnej wysokości - stanowi 8,5 proc. sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie. Przy jego ustaleniu uwzględnia się wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługujące osobie, która podjęła zatrudnienie w wyniku przywrócenia do pracy

Anna Puszkarska

radca prawny

Podstawa prawna

Art. 2, art. 4 ustawy z 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (Dz.U. nr 160, poz. 1080 z późn. zm.).

Art. 114 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).