Składniki wynagrodzenia: jak je uwzględniać w podstawie wymiaru zasiłku
Przy ocenie, które z nich należy wliczać do podstawy, nie można się kierować jedynie ich nazwą nadaną przez płatnika. Przede wszystkim trzeba przeanalizować przepisy płacowe obowiązujące u pracodawcy
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Wynika to z art. 36 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa).
Jakie wynagrodzenie
Wynagrodzenie to przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe (art. 3 pkt 3 ustawy zasiłkowej). Zazwyczaj jest to więc przychód pomniejszony o 13,71 proc., chyba że chodzi o miesiąc, w którym pracownik przekroczył już tzw. trzydziestokrotność. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych roczna podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe osób ubezpieczonych w danym roku kalendarzowym nie może być wyższa od trzydziestokrotności prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego na dany rok kalendarzowy, określonego w ustawie budżetowej. Od nadwyżki ponad tę kwotę nie pobiera się składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, a jedynie składkę na ubezpieczenie chorobowe (2,45 proc.). Przekroczenie 30-krotności nie wpływa na obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz wypadkowe, która i tak opłacana jest ze środków pracodawcy.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.