Przestój pozbawi pracowników dodatków nocnych

Za czas przestoju, zgodnie z art. 81 kodeksu pracy, pracownik powinien otrzymać wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną. W przypadku zaś, gdy taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania – 60 proc. wynagrodzenia. W żadnej sytuacji wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od minimalnego.

Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w stanowisku z 3 września 2020 r. słusznie przyjęło, że dodatek nocny nie jest elementem wynagrodzenia wynikającego z osobistego zaszeregowania, gdyż przysługuje po spełnieniu dodatkowych przesłanek. W tej sytuacji jest to praca przypadająca na wyznaczoną w zakładzie porę nocną. Wątpliwości praktyczne wynikają jednak z tego, że w orzecznictwie przestój jest zaliczany do czasu pracy (tak np. wyrok Sądu Najwyższego z 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt I PK 84/07, M.P.Pr. 2007/12/644). A zatem, skoro na potrzeby rozliczania nadgodzin przestój traktujemy jak godziny przepracowane, to czy analogicznie nie powinno być z dodatkami nocnymi? Na przyjęcie takiego poglądu nie pozwala jednak sam przepis o przestoju, który wyraźnie wskazuje, jak obliczyć za taki okres wynagrodzenie i regulacji tej nie można pominąć.