Poza planem

Pracowniczego planu kapitałowego mogą nie tworzyć najmniejsi przedsiębiorcy, jeśli wszyscy zatrudnieni w firmie zgłoszą na piśmie brak zainteresowania tą formą oszczędzania na emeryturę. Furtka ta dotyczy jednak tylko firm zatrudniających nie więcej niż 20 osób. Ale uwaga: liczy się stan zatrudnienia z roku poprzedzającego objęcie tej grupy przedsiębiorców obowiązkiem tworzenia PPK, czyli 31 grudnia 2020 r. Należy przy tym pamiętać, że dla wyliczenia liczby osób zatrudnionych w firmie nie ma znaczenia, czy pracownik ma pełny etat, jego część albo wykonuje obowiązki na podstawie umowy-zlecenia czy podobnej (np. umów o świadczenie usług). Na potrzeby PPK zatrudnionymi są wszyscy pracownicy w wieku od 18 do 54 lat podlegający obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym, którzy w firmie mają staż dłuższy niż trzy miesiące.

Zanim jednak mały pracodawca zrezygnuje z tworzenia PPK, musi skutecznie i w przyjęty w firmie sposób poinformować pracowników o celach i konsekwencjach przystąpienia do planu, a także o konsekwencjach rezygnacji z uczestnictwa w programie. Dopiero po tych pouczeniach wszyscy muszą złożyć „deklarację o rezygnacji z odprowadzania składek do pracowniczych planów kapitałowych” na specjalnym formularzu opracowanym przez Ministerstwo Finansów, o którym pisaliśmy już wcześniej. Jeśli nawet tylko jedna osoba nie wypełni deklaracji, PPK stworzyć trzeba. Deklaracje te pracodawca musi dostarczyć do wyznaczonej instytucji finansowej, jaką jest PFR TFI. Ale uwaga – pracodawcy nie wolno namawiać pracowników do rezygnacji z oszczędzania w PPK pod groźbą kary finansowej (do 1,5 proc. funduszu wynagrodzeń – art. 108 ustawy o PPK). W dodatku całą operację zbierania deklaracji trzeba będzie powtórzyć za cztery lata, bo wszyscy pracownicy, którzy zrezygnują z uczestnictwa w PPK teraz, będą do nich z automatu zapisywani po upływie tego okresu. Jeśli nadal nie będą chcieli uczestniczyć w PPK, muszą złożyć deklaracje ponownie.