Interpretacja ministerstwa jest niekorzystna dla firm

MPiPS, określając zasady opłacania składek, opiera się wyłącznie na treści art. 35 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych, w szczególności na jego punkcie drugim. Zdaniem urzędników jest to jednoznaczne dookreślenie pracownika, za którego płatnik składek winien płacić składki na FPE. Z tego powodu składka powinna być opłacona za wszystkich pracowników bez względu na wymiar czasu pracy. W mojej ocenie odesłanie zawarte w art. 35 ustawy służy dookreśleniu pracy w szczególnych warunkach, a nie dookreśleniu pracownika. Pracownik wykonujący pracę o szczególnym charakterze został bowiem zdefiniowany w art. 3 ust. 5 tej ustawy jako pracownik wykonujący prace o szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy. Taka sama definicja dotyczy pracownika wykonującego pracę w szczególnych warunkach (art. 3 ust. 4 ustawy).

Ponadto, opierając się na wykładni systemowej, należy stwierdzić, że definicja pracownika z art. 3 ust 4 i 5 ustawy, znajdująca się w rozdziale 1 o Przepisach ogólnych, ma również zastosowanie do pozostałych przepisów tej ustawy, a także do art. 35 ustawy. A zatem nie można oceniać sytuacji w oderwaniu od definicji wskazanej w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy. Natomiast to, że w art. 35 ust. 1 pkt 2 jest odesłanie tylko do art. 3 ust. 1 i 3 wynika z faktu, że oprócz ogólnej definicji prac o szczególnym charakterze w tej ustawie w rozdziale 2 znajdują się przepisy szczególne, które modyfikują definicję z art. 3. W związku z tym ustawodawca postanowił przepisem art. 35 ust. 1 pkt 2 zwrócić uwagę, że odnosi się to do definicji ogólnej, aby uniknąć problemów interpretacyjnych.

Ponadto MPiPS stwierdza, że zapis art. 3 ust. 4 i 5 ma znaczenie jedynie przy ubieganiu się przez ubezpieczonych o ustalenie prawa o emerytury pomostowej. Na tej podstawie został wysnuty wniosek, że artykuł ten ma znaczenie jedynie do ustalenia prawa do emerytury. Przyjęto tak, bowiem w art. 4 ustawy określenie pracownika jest dokładnie takie samo jak w art. 35. Znaczyłoby to, że przepis art. 3 ust. 4 i 5 ustawy ma zastosowanie jako przepis ogólny do rozdziału 2, ale do rozdziału 6 już nie ma (wykładnia systemowa). To znaczyłoby tyle, że ustawodawca jest niekonsekwentny.

Resort stwierdza również, że w ewidencji pracowników, o której jest mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy o emeryturach pomostowych, powinny się znaleźć wszystkie osoby, które wykonują prace w szczególnych warunkach (zgodnie z kryterium określonym w art. 3 ust. 1 i 3 tejże ustawy). Art. 41 ust. 4 pkt 2 dotyczy ewidencji pracowników, a nie rodzaju pracy. Kryterium, które powinno zostać tutaj zastosowane, jest przedstawione w art. 3 ust. 4, który określa definicję pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach, gdyż tego właśnie dotyczy ta ewidencja.

Należy zatem przyjąć, że pracodawcy są zobowiązani do opłacania składek na FEP tylko za pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ tylko o takich pracownikach wspomina art. 3 ust. 4 i 5 ustawy o emeryturach pomostowych. Natomiast żadne dalsze przepisy nie modyfikują jego znaczenia. Tym samym nie ma wyraźnych podstaw do tego, aby uznać, że składki powinny być opłacane za wszystkich pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach, bez względu na wymiar czasu pracy.

@RY1@i02/2010/055/i02.2010.055.055.005a.001.jpg@RY2@

Małgorzata Leśniak

Małgorzata Leśniak

radca prawny z Kancelarii Prawnej Chałas i Wspólnicy