Od stycznia wzrośnie najniższa podstawa zasiłków

Pracownik niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy ma zagwarantowaną podstawę wymiaru zasiłku chorobowego. Nie może być ona niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne finansowanych przez pracownika. Zasadę tę stosuje się także do przysługujących pracownikowi zasiłków macierzyńskiego i opiekuńczego oraz wynagrodzenia za czas choroby.

Od 1 stycznia 2013 r. minimalne wynagrodzenie pracowników w drugim roku ubezpieczenia i w latach następnych wynosi 1600 zł. W związku z tym podstawa wymiaru zasiłku chorobowego z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy wraz ze składnikami, do których pracownik zachowuje prawo w okresie pobierania zasiłku, nie może być niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę po odliczeniu składek (13,71 proc.). W 2013 roku podstawa wymiaru zasiłków i wynagrodzenia za czas choroby nie może być zatem niższa niż 1380,64 zł (1600 zł x 13,71 proc. = 219,36 zł; 1600 zł - 219,36 zł = 1380,64 zł). Jeżeli obliczona podstawa wymiaru zasiłku jest niższa od podanej wyżej kwoty gwarantowanej, należy ją do tej kwoty podwyższyć. [przykład 1]

Zmiana po 12 miesiącach

W przypadku pracowników w pierwszym roku pracy minimalna podstawa wymiaru zasiłku z tytułu pracy w pełnym wymiarze czasu pracy nie może być niższa od 80 proc. pełnej płacy minimalnej, pomniejszonej o 13,71 proc. W 2012 roku ta minimalna podstawa dla pracowników w pierwszym roku ubezpieczenia wyniosła 1035,48 zł (1200 zł x 13,71 proc. = 164,52 zł; 1200 zł - 164,52 zł = 1035,48 zł).

Od 1 stycznia 2013 r. minimalne wynagrodzenie tych pracowników wynosi 1280 zł (80 proc. z kwoty 1600 zł), a minimalna podstawa wymiaru zasiłku, po pomniejszeniu o kwotę składek na ubezpieczenia społeczne - 1104,51 zł (1280 zł x 13,71 proc. = 175,49 zł; 1280 zł - 175,49 zł = 1104,51 zł).

Jeżeli zatem w trakcie niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającej na przełomie roku kalendarzowego upłynie pierwszy rok zatrudnienia pracownika, to podstawę wymiaru zasiłku od 1 stycznia będzie stanowiła dla niego pełna kwota minimalnego wynagrodzenia, po potrąceniu składek na ubezpieczenia społeczne, a nie 80 proc. tej kwoty. [przykład 2]

Należy pamiętać, że podwyższenie podstawy wymiaru zasiłku do gwarantowanej minimalnej kwoty dla pracownika, który choruje w okresie, w którym przypada rozpoczęcie jego drugiego roku ubezpieczenia, dotyczy nie tylko sytuacji, gdy niezdolność ta przypada na przełomie roku kalendarzowego, lecz także w innych okresach. Jeśli na przykład zatrudniony po raz pierwszy od 1 marca 2012 r. zachoruje od 20 lutego do 8 marca 2013 r. to podstawa wymiaru zasiłku za okres od 20 do 28 lutego 2013 r. wyniesie 1104,51 zł, a za okres od 1 do 8 marca 2013 r. - 1380,64 zł.

Przerwa w pobieraniu

Jeżeli nie ma przerwy w pobieraniu wynagrodzenia za czas choroby i zasiłków z ubezpieczenia chorobowego lub gdy przerwa jest krótsza niż trzy miesiące kalendarzowe, podstawy wymiaru kolejnego zasiłku nie ustala się ponownie. Stanowi ją przeciętne miesięczne wynagrodzenie ustalone dla poprzednio pobieranego świadczenia.

Jeżeli jednak podstawa wymiaru ustalona dla poprzednio pobieranego świadczenia jest niższa od kwoty minimalnej podstawy wymiaru ustalonej dla świadczenia przysługującego po przerwie, to podstawę wymiaru tego świadczenia należy podwyższyć do gwarantowanej przez przepisy. [przykład 3]

PRZYKŁAD 1

Choroba na przełomie roku

Pracownik zatrudniony od pięciu lat, otrzymujący minimalne wynagrodzenie za pracę, chorował od 12 grudnia 2012 r. do 11 stycznia 2013 r. Podstawę wymiaru przysługującego mu za ten okres zasiłku chorobowego oblicza się z uwzględnieniem wynagrodzenia wypłaconego za okres od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie za ten okres wyniosło 1286,15 zł i zostało podwyższone do gwarantowanej minimalnej podstawy wymiaru obowiązującej w 2012 r., tj. do 1294,35 zł. Kwota ta stanowi podstawę wymiaru zasiłku za okres od 12 do 31 grudnia 2012 r. Natomiast w związku ze zmianą minimalnego wynagrodzenia za pracę od 1 stycznia 2013 r. podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 1 do 11 stycznia 2013 r. należy podwyższyć do kwoty 1380,64 zł (1600 zł x 13,71 proc. = 219,36 zł; 1600 zł - 219,36 zł = 1380,64 zł). Tyle wynosi bowiem od tej daty gwarantowana przez przepisy minimalna podstawa wymiaru dla pracownika w drugim roku ubezpieczenia i w latach następnych.

PRZYKŁAD 2

Dłuższy okres zatrudnienia

Pracownik (ma 20 lat) zatrudniony po raz pierwszy od 1 stycznia 2011 r., otrzymujący minimalne wynagrodzenie za pracę, choruje od 12 grudnia 2012 r. do 11 stycznia 2013 r. Przed tą chorobą pobrał już od pracodawcy w 2012 r. wynagrodzenie za czas choroby za 33 dni. Dlatego za okres niezdolności do pracy od 12 grudnia 2012 r. ma prawo do zasiłku chorobowego. Podstawę wymiaru tego zasiłku stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres od stycznia do listopada 2012 r. wynoszące 1035,48 zł (minimalna podstawa wymiaru dla pracownika w pierwszym roku ubezpieczenia po pomniejszeniu o składki stanowiące 13,71 proc.). Ponieważ 1 stycznia 2013 r. pracownik rozpoczął drugi rok pracy, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 1 do 11 stycznia 2013 r. należy podwyższyć do kwoty 1380,64 zł, gwarantowanej dla pracownika w drugim roku ubezpieczenia i w latach kolejnych.

PRZYKŁAD 3

Kolejna wypłata w ciągu 3 miesięcy

Pracownik zatrudniony od 3 lat pobierał w listopadzie 2012 r. zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru stanowiła obliczona kwota 1277,96 zł, podwyższona do kwoty minimalnej obowiązującej w 2012 r., tj. do kwoty 1294,35 zł. Ponownie pracownik zachorował w styczniu 2013 r. Podstawy wymiaru przysługującego mu za ten okres wynagrodzenia za czas choroby nie trzeba ustalać ponownie ze względu na to, że przerwa w pobieraniu świadczeń (zasiłku i wynagrodzenia za czas choroby) była krótsza niż trzy miesiące kalendarzowe. Jednak podstawę tę należy podwyższyć do tzw. gwarantowanej - kwoty 1380,64.

@RY1@i02/2012/242/i02.2012.242.03300020e.803.jpg@RY2@

@RY1@i02/2012/242/i02.2012.242.03300020e.804.jpg@RY2@

Renata Tonder, ekspert od świadczeń z ubezpieczeń społecznych

Renata Tonder

ekspert od świadczeń z ubezpieczeń społecznych

Podstawa prawna

Art. 36 ust. 1, art. 43, art. 45 ust. 1 i art. 46 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 77, poz. 512 z późn. zm.).