Jeśli między umowami nie było przerwy, to poprzednią uwzględnia się przy obliczaniu podstawy wymiaru zasiłku

Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się z uwzględnieniem wynagrodzenia uzyskanego u płatnika składek w okresie nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, w trakcie którego powstała niezdolność do pracy. ZUS w „Komentarzu do ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ‒ wybrane zagadnienia” wyjaśnia, że przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego pracownikowi zatrudnionemu bez przerwy u tego samego pracodawcy na podstawie kolejno po sobie następujących umów o pracę wynagrodzenie wypłacone z tytułu tych umów sumuje się. Zdaniem ZUS nie traktuje się jako przerwy w ubezpieczeniu przerwy przypadającej na dzień ustawowo wolny od pracy. ZUS w „Komentarzu…” wyjaśnia również, że w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę w trybie określonym w art. 231 kodeksu pracy (dalej: k.p.) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego ustala się na podstawie wynagrodzenia uzyskanego u poprzedniego i aktualnego płatnika składek.

Kilka reguł

Możemy zatem wyróżnić kilka reguł. Pierwszą z nich jest to, że do ustalania wysokości zasiłku chorobowego pod uwagę brane jest jedynie wynagrodzenie u aktualnego pracodawcy, u którego w trakcie zatrudnienia powstała niezdolność do pracy. Składki odprowadzane u poprzedniego płatnika nie mają znaczenia. Jak stwierdził wprost Sąd Najwyższy w wyroku z 18 marca 2015 r., sygn. akt I UK 223/14, zasiłek chorobowy jest rekompensatą za utracone dochody w okresie czasowej niezdolności do pracy, a nie za zapłacone składki chorobowe. A zatem zastępuje on utracone aktualne (osiągane u obecnego płatnika) dochody, a nie uzyskiwane u poprzedniego pracodawcy. Ta zasada będzie miała zastosowanie, nawet gdy między zatrudnieniem nie będzie żadnej przerwy. Tak wskazał również SN w cytowanym wyżej wyroku. Stwierdził, że ustanie dotychczasowego i nawiązanie kolejnego stosunku pracy, nawet bez przerwy w zatrudnieniu, powoduje, że zakończony stosunek pracy staje się okresem poprzedniego ubezpieczenia chorobowego, który dla potrzeb nabycia prawa do zasiłku chorobowego stanowi okres wliczany do okresu wyczekiwania, ale nie stanowi okresu nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego (art. 4 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 4 ustawy zasiłkowej). [przykład 1]