Przesunięcie terminu zakończenia wypłaty dodatku pozwoli uwzględnić go w podstawie wymiaru zasiłku

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 36 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa) podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego pracownikom stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Definicja wynagrodzenia dla celów zasiłkowych jest zawarta w art. 3 pkt 3 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z nią wynagrodzenie to przychód pracownika stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, po odliczeniu potrąconych przez pracodawcę składek na ubezpieczenie emerytalne, rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe.

Można zatem w uproszczeniu powiedzieć, że skoro składnik został oskładkowany składką chorobową, to powinien wpłynąć na wysokość zasiłku. Taki jest bowiem cel odprowadzania składki na ubezpieczenie chorobowe. Ustawa zasiłkowa przewiduje jednak wyjątki od tej zasady. Jeden z nich, gdy składnik wynagrodzenia podlega oskładkowaniu, a nie zostanie uwzględniony w podstawie zasiłku, wynika z art. 41 ust. 2 ustawy zasiłkowej. Zgodnie z tym przepisem składników wynagrodzenia przysługujących w myśl umowy o pracę lub innego aktu, na podstawie którego powstał stosunek pracy, tylko do określonego terminu, nie uwzględnia się przy ustalaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego należnego za okres po tym terminie. Nawet jeśli dany składnik był wypłacany pracownikowi w okresie 12 miesięcy poprzedzających np. chorobę, nie będzie on wliczony do podstawy wymiaru zasiłku za ten okres. [przykład 1] Może się też zdarzyć, że pracownikowi w ciągu ostatnich 12 miesięcy przysługiwało kilka składników. Do podstawy wymiaru zostanie wliczony jednak tylko ten, który jest jeszcze wypłacany. [przykład 2]