Wykazy resortowe z czasów PRL nie zdecydują o wcześniejszej emeryturze

Możliwość uzyskania wcześniejszej emerytury wynika z przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ustawa emerytalna). W myśl art. 32 ust. 1 tej ustawy ubezpieczonym urodzonym przed 1 stycznia 1949 r., zatrudnionym w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż powszechny. Oznacza to, że pracownicy pracujący w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze mają możliwość przejścia na emeryturę w obniżonym wieku w stosunku do ogółu ubezpieczonych. Wynika to z założenia ustawodawcy, że wykonywanie pracy w takich warunkach powodowało szybszą utratę zdolności do dalszego zarobkowania. Możliwości uzyskania z tego powodu emerytury wynika obecnie przede wszystkim z art. 184 ustawy emerytalnej, według którego ubezpieczonym urodzonym po 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

• okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat ‒ dla kobiet i 65 lat ‒ dla mężczyzn, oraz
• wymagany okres składkowy i nieskładkowy.

Warto przy tym zauważyć, że bez znaczenia jest, czy praca była wykonywana w sektorze państwowym czy prywatnym. Tak też wskazywał Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z 13 lutego 2002 r., sygn. akt III ZP 30/01.