Czy brak sprzeciwu na urlop na żądanie oznacza brak zgody

W myśl art. 1672 k.p. pracodawca obowiązany jest udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż cztery dni urlopu w każdym roku kalendarzowym, przy czym pracownik zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu jego rozpoczęcia.

Przepis ten nakłada na pracodawcę obowiązek uwzględnienia żądania pracownika, a ewentualna odmowa może nastąpić jedynie w szczególnych okolicznościach, np. gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że pracownik nadużywa swego prawa. Zakładając, że w podanym stanie faktycznym okoliczności takie nie zaistniały, pracodawca albo osoba działająca w jego imieniu w sprawach prawno pracowniczych, chcąc rozpatrzyć wniosek negatywnie, powinna niezwłocznie wyraźnie odmówić udzielenia urlopu. W przypadku przyjęcia odmiennej interpretacji prawo pracowników do urlopu na żądanie byłoby iluzoryczne.

Powyższą wykładnię omawianego przepisu potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 26 stycznia 2005 r. (II PK 197/04, OSNAPiUS 2005/17/271), w którym stwierdził, że nieobecność w pracy po zgłoszeniu przez pracownika żądania udzielenia urlopu w trybie art. 1672 k.p., na które pracodawca nie udzielił odpowiedzi, nie uzasadnia rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia. W konsekwencji pracownikowi przysługuje roszczenia o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie.

Adam Brzeziński

prawnik w zespole prawa pracy kancelarii Salans

Podstawa prawna

Art. 52, 1672 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).