Pracownik nie odwoła się od rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron
Nie układała się nam wsp ó łpraca z osobą, kt ó ra jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W tej sytuacji zaproponowałem jej rozwiązanie umowy za porozumieniem stron. Po blisko godzinnej rozmowie pracownik wyraził zgodę i podpisał pismo o rozwiązaniu umowy w tym trybie. Po trzech dniach przyni ó sł jednak pismo zatytułowane „ odwołanie od porozumienia ” z żądaniem wypłaty odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Twierdzi, że podpisał porozumienie pod wpływem presji. Czy roszczenia pracownika mogą zostać uwzględnione przez sąd?
Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 44 kodeksu pracy (dalej: k.p.) pracownik ma prawo wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy. Jednak przepisy nie przewidują odwołania od rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron, a tym bardziej dochodzenia w takim przypadku przywrócenia do pracy i co zrozumiałe - uznania wypowiedzenia za bezskuteczne. Porozumienie jest bowiem umową, w której strony określają sposób rozwiązania stosunku pracy oraz związane z tym swoje wzajemne prawa i obowiązki. Jest czynnością prawną dwustronną, w której strony przejawiają wolę rozwiązania w oznaczonym terminie i trybie stosunku pracy. Mówiąc wprost - porozumienie wymaga zgody obu stron. I to odróżnia porozumienie od wypowiedzenia umowy o pracę, które jest jednostronnym oświadczeniem woli i dla wywołania skutków prawnych nie wymaga zgody ani akceptacji drugiej strony. Tak więc są to dwa różne tryby rozwiązania umowy o pracę, przy czym warto dodać, że nie istnieje instytucja prawna „wypowiedzenie za porozumieniem stron”.
W nauce prawa (A. Sobczyk [red.], Kodeks pracy. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2020) zauważa się, że pracownik może dążyć do uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli, jeżeli było ono obarczone wadą. Podstawą prawną w takiej sytuacji byłyby art. 82-88 k.p. I tak wśród wad oświadczenia woli wyróżnia się te, które powodują bezwzględną nieważność czynności prawnej, oraz te, które pociągają za sobą możliwość uchylenia się od skutków prawnych nieważnego oświadczenia woli. Do pierwszej grupy należą: brak świadomości lub swobody w złożeniu oświadczenia woli (art. 82 k.c.) i pozorność (art. 83 k.c.), do drugiej natomiast błąd (art. 84 k.c.), podstęp (art. 86 k.c.) i groźba (art. 87 k.c.).
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.