Przy dofinansowaniach z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych liczy się nie tylko specustawa
W przypadku niektórych kwestii trzeba sięgnąć do ustawy z 2013 r. dotyczącej ochrony miejsc pracy. Stosuje się ją odpowiednio, a to oznacza, że nie zawsze jest to proste i oczywiste
Zgodnie z ustawą z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych do wypłaty i rozliczania świadczeń wypłacanych ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych stosuje się odpowiednio art. 7‒16 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (dalej: ustawa o ochronie miejsc pracy), z wyjątkiem art. 8 ust. 3 pkt 8 oraz art. 13 pkt 2 tej ustawy, oraz przepisy wykonawcze do niej. W tym ostatnim przypadku w grę wchodzi rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2015 r. w sprawie przyznawania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1854), ale w praktyce wojewódzkie urzędy pracy stosują nieco odmienne wzory wniosków i umów o dofinansowanie zawieranych pomiędzy dyrektorem WUP a danym przedsiębiorcą występującym o wsparcie.
Warto podkreślić, że obecnie wiele kwestii, do których odwołuje się powyższy przepis, reguluje sama specustawa o COVID-19 oraz umowa na dofinansowanie. Czasami kreuje to istotne trudności w ocenie, które regulacje mają zastosowanie. Warto przy tym pamiętać, że powyższe przepisy stosuje się odpowiednio. Ustalając zakres obowiązywania przepisów ustawy o ochronie miejsc pracy, w każdym przypadku należy zatem brać pod uwagę przepisy specustawy o COVID-19.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.