Czy można zweryfikować wyznanie pracownika przy wniosku o indywidualny rozkład czasu pracy

Polsce kalendarz dni wolnych i świąt został utworzony według religii katolickiej, którą deklaruje większość społeczeństwa. Ustawa z 17 maja 1989 r. o gwarancjach wolności sumienia i wyznania (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1153) gwarantuje jednak osobom należącym do innych kościołów i związków wyznaniowych możliwość zarówno obchodzenia świąt w innym terminie, jak i wystąpienia z wnioskiem o indywidualny rozkład czasu pracy. Szczegółowe zasady w tym zakresie określa rozporządzenie ministrów pracy i polityki socjalnej oraz edukacji narodowej z 11 marca 1999 r. w sprawie zwolnień od pracy lub nauki osób należących do kościołów i innych związków wyznaniowych w celu obchodzenia świąt religijnych nie będących dniami ustawowo wolnymi od pracy (Dz.U. nr 26, poz. 235). Z uprawnień tych mogą oczywiście skorzystać wyłącznie wierni kościołów działających legalnie w Polsce. Największe z nich mają odrębne ustawy dotyczące relacji z państwem, a inne muszą być zarejestrowane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w specjalnym rejestrze kościołów i innych związków wyznaniowych. Wykluczone jest więc skorzystanie z omawianych uprawnień przez osoby deklarujące wyznanie innego rodzaju, nieobjęte ustawą lub rejestrem.

Wniosek o indywidualny rozkład czasu pracy jest możliwy, gdy święta religijne przypadają w określonym dniu tygodnia innym niż niedziela, która w Polsce jest dniem ustawowo wolnym od pracy (np. sobota w judaizmie). Jeśli pracownik złoży taki wniosek, pracodawca musi umożliwić mu obchodzenie tych świąt. Zatrudniający jest więc związany wnioskiem i nie może go nie uwzględnić. Na gruncie prawa pracy to rzadka sytuacja, ale taki wniosek możemy porównać do wniosku o przerwy na karmienie dziecka piersią, który także jest wiążący dla pracodawcy (nie wyraża się zgody na wprowadzenie przerw).