Wewnętrzne regulacje dotyczące rozkładów czasu pracy
Ustalając wewnętrzne rozwiązania dotyczące rozkładów czasu pracy, pracodawca jest związany przepisami o czasie pracy, narzuconymi przede wszystkim kodeksem pracy, ale również np. ustawą o czasie pracy kierowców. Przepisy te wyznaczają mu wprost (np. wskazując katalog prac dopuszczalnych do wykonywania w niedziele i święta) albo – częściej – pośrednio (np. poprzez regulacje dotyczące doby pracowniczej i minimalnych odpoczynków czy też norm i ustalania wymiaru czasu pracy) granice, po których może się poruszać. Dziś wskazujemy, na co pracodawca musi zwrócić szczególną uwagę, tworząc grafiki dla swoich pracowników. © ℗
Pracodawca nie może wprowadzać regulacji dotyczących stosowanych rozkładów czasu pracy w innym trybie niż wynikający z przepisów art. 150 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465; ost.zm. Dz.U. z 2024 r. poz. 878; dalej: k.p.). Tym samym muszą one zostać zapisane w układzie zbiorowym pracy, regulaminie pracy lub obwieszczeniu o czasie pracy. Poza ww. aktami wewnętrznymi rozkład czasu pracy można wprowadzić w drodze indywidualnych uzgodnień z pracownikiem – indywidualny rozkład czasu pracy.
Każdy pracownik jest objęty jakimś rozkładem czasu pracy. Wyjątek dotyczy osób pracujących w systemie zadaniowym, w którym jednak także pracodawca może ograniczyć swobodę pracowników poprzez zakreślenie dni, w których praca może być wykonywana, czy częściowych przedziałów godzinowych (np. zadania mają być realizowane w dniach poniedziałek–piątek w taki sposób, by każdego z tych dni wykonywane były m.in. w przedziale godz. 12.00–14.00), co pozwoli na współpracę z tym pracownikiem, ułatwi z nim kontakt itp.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.