Pracodawca musi zgłosić inspektorowi sanitarnemu i inspektorowi pracy podejrzenie choroby zawodowej

Od 3 lipca obowiązują zmiany kodeksu pracy oraz innych ustaw w zakresie delegacji ustawowej dla Rady Ministrów do wydania aktu wykonawczego (art. 237 par. 1 i 2). Nowelizacja wprowadza do kodeksu pracy rozwiązania dotyczące problematyki chorób zawodowych, które dotychczas regulowane były przez rozporządzenie wykonawcze. Dodany przepis art. 235¹ k.p. definiuje pojęcia choroby zawodowej i narażenia zawodowego. Ponadto zmieniono brzmienie art. 235 par. 1 i 2 k.p. oraz dodano do tego artykułu par. 2¹ i 2². Zgodnie z par. 1 art. 235 k.p. na pracodawcy ciąży obowiązek niezwłocznego zgłoszenia, do właściwego państwowego inspektora sanitarnego i właściwego okręgowego inspektora pracy, każdego przypadku podejrzenia choroby zawodowej. W par. 2 taki sam obowiązek nałożony został na lekarza podmiotu właściwego do rozpoznania choroby zawodowej, o którym mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W myśl art. 235 par. 2¹ k.p. lekarz oraz lekarz dentysta, który podczas wykonywania zawodu powziął podejrzenie choroby zawodowej u pacjenta, obowiązany jest skierować go na badania w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Po par. 2¹ w art. 235 k.p. dodany został par. 2² przyznający uprawnienie do zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej również pracownikowi lub byłemu pracownikowi, jeżeli podejrzewa, że występujące u niego objawy mogą wskazywać na taką chorobę.