Ważne zmiany

●

Nowelizacja stanowi realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2008 r. (P 23/07, Dz.U. nr 116, poz. 740). W orzeczeniu tym TK orzekł o niezgodności z konstytucją przepisów art. 237 par. 1 pkt 2 i 3 k.p. w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia. Uznał ponadto, że niezgodne z ustawą zasadniczą jest również rozporządzenie Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 115). Dlatego powyższa nowelizacja dokonuje uzupełnienia delegacji ustawowej zawartej w art. 237 par. 1 pkt 2 i 3 k.p. Wprowadza ona do kodeksu pracy zasadnicze rozwiązania dotyczące problematyki chorób zawodowych, które w dotychczasowym stanie prawnym regulowane były przez rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych. Między innymi w dodanym art. 235¹ i 235² definiuje pojęcie choroba zawodowa, a także narażenie zawodowe. Nowela zmienia również art. 235 par. 1 i 2 k.p. oraz dodaje do tego artykułu par. 2¹ i 2². Zgodnie z tym przepisem na pracodawcy ciąży obowiązek niezwłocznego zgłoszenia do właściwego państwowego inspektora sanitarnego i właściwego okręgowego inspektora pracy każdego przypadku podejrzenia choroby zawodowej. Ponadto w myśl par. 2 tego artykułu taki obowiązek dotyczyć będzie także lekarza podmiotu właściwego do rozpoznania choroby zawodowej, o którym mowa w przepisach rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Takie uprawnienie ma również na podstawie dodanego par. 2² art. 235 k.p. pracownik lub były pracownik, jeżeli podejrzewa, że występują u niego objawy wskazujące na taką chorobę.