Czy trzeba płacić za tzw. przedgodziny

Pracownik opiekujący się niesamodzielną starszą osobą chciałby przez dwa dni w tygodniu zaczynać pracę o dwie godziny wcześniej (np. o 7 rano zamiast o 9). Ułatwiłoby mu to zorganizowanie stałej opieki nad niesamodzielnym członkiem rodziny.

– Czy pracodawca ma w takiej sytuacji obowiązek płacenia pracownikowi dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, z powodu przekroczenia przepisów o dobie pracowniczej? – pyta pani Magdalena C. z Kłodzka.

Zgodnie z ustawą o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców, pracodawcy mogą wprowadzać indywidualne rozkłady czasu pracy dla pracowników, które przewidują różne godziny rozpoczęcia i kończenia pracy w poszczególne dni. Dzięki temu rozwiązaniu firmy nie będą musiały płacić pracownikom nadgodzin z tytułu naruszenia doby pracowniczej.

Pracodawca może ustalić różne godziny rozpoczynania i kończenia pracy w poszczególne dni, jeśli zgodzą się na to pracownicy. Rozwiązanie takie (indywidualne rozkłady czasu pracy) należy bowiem wprowadzić do układów zbiorowych pracy. Jeżeli firmę nie obowiązują układy zbiorowe pracy, to wówczas pracodawca zawiera porozumienie w sprawie wprowadzenia indywidualnych rozkładów czasu pracy ze związkami zawodowymi. Jeśli zaś w firmie nie działają związki zawodowe, to takie porozumienie zawierane jest z przedstawicielami pracowników wyłonionymi w trybie przyjętym u danego pracodawcy.

Dodatkowo pracownik, który wychowuje dziecko do 14 roku życia lub opiekuje się innym członkiem rodziny wymagającym jego osobistej opieki, może wystąpić do pracodawcy o ustalenie indywidualnego rozkładu czasu pracy. Dzięki temu, w zależności od swoich potrzeb, pracownicy mogą rozpoczynać i kończyć dni robocze o różnych godzinach. Pracodawca powinien uwzględnić taki wniosek o zmianę rozkładu czasu pracy, chyba że jest to niemożliwe ze względu na organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez danego pracownika (o przyczynie odmowy uwzględnienia wniosku pracodawca informuje pracownika na piśmie).