Kiedy sąd zasądzi ponad żądanie pozwu

Sąd mógł zasądzić roszczenie alternatywne, czyli w tym przypadku roszczenie o odszkodowaniu. O takim uprawnieniu stanowi art. 477¹ k.p.c.

Przepisy kodeksu pracy przewidują określone roszczenia (sformułowane alternatywnie) przysługujące pracownikowi w razie nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę, stanowiąc w art. 45, że w razie wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony pracownikowi przysługuje żądanie uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, a gdy umowa uległa już rozwiązaniu – przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach albo żądanie zasądzenia odszkodowania. W myśl art. 45 par. 1 k.p. nieuzasadnione lub niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę uprawnia pracownika do wyboru jednego z roszczeń przewidzianych w tym przepisie. Natomiast z art. 45 par. 2 k.p. wynika, że sąd pracy może nie uwzględnić wybranego i zgłoszonego przez pracownika roszczenia o przywrócenie do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe. Orzekając w ten sposób, sąd kieruje się przesłanką bezzasadności (art. 477¹ k.p.c. w związku z art. 8 k.p.), niecelowości lub niemożliwości (art. 45 par. 2 k.p.) przywrócenia do pracy.