Czy trzeba uzasadnić odwołanie ze stanowiska

Odwołanie z zajmowanego stanowiska pracownika zatrudnionego na podstawie powołania zostało uregulowane w art. 70 k.p. Zgodnie z tym przepisem akt odwołania pracownika z zajmowanego stanowiska, podobnie jak akt powołania pracownika na stanowisko, wywiera podwójny skutek: pozbawia pracownika stanowiska powierzonego aktem powołania oraz rozwiązuje stosunek pracy nawiązany na jego podstawie.

Przepis art. 70 par. 1 k.p. stanowi, że pracownik może być w każdym czasie – niezwłocznie lub w określonym terminie – odwołany ze stanowiska przez organ, który go powołał. Odwołanie to jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę (art. 70 par. 2 k.p.) lub z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jeżeli nastąpiło z przyczyn, o których stanowią art. 52 i 53 k.p. (art. 70 par. 3 k.p.). Odwołanie powinno być dokonane na piśmie (art. 70 par. 1¹ k.p.).

W powyżej przedstawionych przepisach nie została określona treść pisemnego aktu odwołania, co mogłoby sugerować, że zgodnie z art. 69 k.p. ma zastosowanie art. 30 par. 4 k.p. i akt odwołania powinien wskazywać przyczynę zarówno wtedy gdy jest ono równoznaczne z rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia, jak i przypadku gdy jest równoznaczne z wypowiedzeniem umowy o pracę. W stosunku do odwołania równoznacznego z wypowiedzeniem takie wnioskowanie zdaniem Sądu Najwyższego w uchwale z 10 stycznia 2007 r. (III PZP 6/06, OSNP 2007/13–14/182) nie jest uzasadnione ze względu na ustanowioną w art. 70 par. 1 k.p. zasadę swobody rozwiazania stosunku pracy z pracownikiem. W myśl bowiem powyższego przepisu odwołanie może nastąpić w każdym czasie. Dopuszczalność odwołania pracownika w każdym czasie oznacza, że nie wymaga ono uzasadnienia, ponieważ w danym momencie (w danym czasie) może nie być przyczyny uzasadniającej odwołanie, a przepis wyraźnie stanowi, że odwołanie może nastąpić w dowolnie wybranym momencie. Sąd Najwyższy uznał ponadto, że przyjęcie tezy, że odwołanie ze stanowiska wymaga uzasadnienia oraz podania pracownikowi przyczyny dokonanego odwołania w dużej mierze, podważałoby praktyczny sens instytucji powołania.

Uchwała powyższa potwierdziła wcześniejszy pogląd Sądu Najwyższego (por. wyrok SN z 15 grudnia 2000 r., I PKN 170/00, OSNAPiUS 2002/16/377), że nie ma obowiązku podawania przyczyn w przypadku odwołania równoznacznego z wypowiedzeniem umowy o pracę. W sytuacji natomiast odwołania równoznacznego z rozwiązaniem umowy bez wypowiedzenia (art. 52 i 53 k.p.) powinna być wskazana na piśmie przyczyna uzasadniająca rozwiązanie stosunku pracy (wyrok SN z 10 września 2004 r., I PK 704/03, M. Pr. Pracy 2005/8, str. 13).