Kiedy dłuższy okres jest korzystny

Zastrzeżenie w umowie o pracę sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia jest dopuszczalne na podstawie art. 18 par. 2 k.p., jeżeli w konkretnej sytuacji może być uznane za korzystniejsze dla pracownika. Postanowienia bowiem umów mniej korzystne dla pracownika niż przepisy prawa pracy są nieważne, a zamiast nich stosuje się odpowiednie przepisy prawa pracy.

W sytuacji przedstawionej przez czytelnika należy dokonać całościowej oceny korzystności regulacji umownych w odniesieniu do aktualnych warunków na rynku pracy. Za aktualne należy uznać warunki panujące w momencie zawarcia umowy o pracę, nie zaś w momencie jej rozwiązania. Ocena korzystniejszego dla pracownika charakteru zapisu umownego musi mieć naturę zobiektywizowaną, w szczególności co do warunków istniejących w chwili zawarcia umowy powinna być odniesiona do konkretnych okoliczności sprawy, a przede wszystkim uwzględniać swoisty bilans korzyści i strat dla pracownika (por. wyrok SN z 10 stycznia 2006 r., I PK 97/05, OSNP 2007/3–4/39).

W przedmiotowej sprawie należy dokonać kompleksowej oceny sytuacji z punktu widzenia interesów pracownika. W szczególności należy wziąć pod uwagę wysoki wskaźnik bezrobocia w 2002 roku, który może uzasadniać ocenę, że w tym czasie dłuższy okres wypowiedzenia był dla pracownika korzystniejszy od regulacji gwarantowanych przez kodeks pracy. Nadto warto zwrócić uwagę na nietrafność argumentacji pracownika odnośnie ograniczania przez dłuższy okres wypowiedzenia jego prawa do swobodnego nawiązania stosunku pracy. Pracownik bowiem sam w wyniku zawarcia tej treści umowy o pracę zgodził się na ograniczenie swojej wolności wyboru zatrudnienia przez wskazany w klauzuli okres.