Jak usprawiedliwić nieobecność w pracy

Zasady i tryb usprawiedliwiania nieobecności w pracy reguluje rozporządzenie w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy. W myśl par. 2 pracownik powinien uprzedzić pracodawcę o przyczynie i przewidywanym okresie nieobecności w pracy, jeżeli przyczyna tej nieobecności jest z góry wiadoma lub możliwa do przewidzenia. W każdym przypadku o przyczynie uniemożliwiającej stawienie się do pracy pracownik jest zobowiązany zawiadomić pracodawcę niezwłocznie, nie później niż w drugim dniu nieobecności. Niedotrzymanie terminu mogą usprawiedliwić wyłącznie szczególne okoliczności, do których zaliczono przykładowo obłożną chorobę połączoną z brakiem lub nieobecnością domowników albo innym zdarzeniem losowym. Z opisu sytuacji wynika, że pracownica nie zachowała określonego w tym przepisie terminu. Nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy może być kwalifikowana jako naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego, co z kolei upoważnia pracodawcę do rozwiązania stosunku pracy.

Należy jednak zauważyć, że powyższa bezprawność zachowania pracownika nie wystarcza do uznania, że nastąpiło ciężkie naruszenie uzasadniające zastosowanie trybu dyscyplinarnego. Niezbędny jest jeszcze znaczny stopień winy pracownika – wina umyślna lub rażące niedbalstwo (por. np. wyrok SN z 21 lipca 1999 r., I PKN 169/99, OSNP 2000/20/ 746). Z opisu sytuacji wynika, że pracownicy nie można przypisać winy umyślnej, a także rażącego niedbalstwa. Należy wskazać, że zmierzała ona do uzasadnienia swojej nieobecności i w tym celu poprosiła męża o przedłożenie pracodawcy swojego zwolnienia.