Czy można zawrzeć z pracownikiem umowę o pracę w języku obcym

Nie. Sporządzając umowę o pracę, pracodawca powinien dopełnić bowiem obowiązku używania języka polskiego przy zawieraniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej umów o świadczenie pracy, który określa art. 1 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. nr 90, poz. 999 z późn. zm.). Zwłaszcza z jej nowelizacją, dokonaną w związku z dostosowaniem prawa polskiego do ustawodawstwa Unii Europejskiej, ustawą z 2 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o języku polskim, która weszła w życie 1 maja 2004 r.

Zgodnie z art. 7 ustawy na terytorium RP przy wykonywaniu przepisów z zakresu prawa pracy używa się języka polskiego, jeżeli osoba świadcząca pracę ma miejsce zamieszkania w Polsce w chwili zawarcia umowy oraz gdy umowa ma być wykonana lub wykonywana na terytorium Polski.

Warto zwrócić uwagę, iż w wyroku z 13 września 2005 r. (K 38/04, Dz.U. nr 186, poz. 1567) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 8 ust. 2 i 3 ustawy o języku polskim, który dopuszczał możliwość sporządzania umów o pracę także w wersji obcojęzycznej oraz wybór wersji obcojęzycznej jako podstawy interpretacji umowy, jest niezgodny z art. 2 i 76 Konstytucji RP. Zakwestionowane przepisy utraciły moc prawną 1 lipca 2006 r.

W uzasadnieniu wyroku Trybunał uznał, że umożliwienie sporządzania umów z zakresu prawa pracy nie zapewnia należytej ochrony pracownikom przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Ponadto stwierdził, że w sferze stosunków pracowniczych ograniczenia autonomii woli stron są, ze względu na tendencje ochronne prawa pracy, na tyle silne, że można wręcz kwestionować obowiązywanie w sferze zasady swobody umów.

Podkreślił przy tym, że język komunikacji w stosunkach pracowniczych powinien być zrozumiały dla pracownika oraz być skutecznym narzędziem przekazania informacji o prawach i obowiązkach składających się na treść stosunków łączących strony. Odpowiedni, zrozumiały dla obu stron, język umowy jest więc podstawową przesłanką realizacji obowiązków informacyjnych ciążących na pracodawcy na etapie nawiązywania stosunku prawnego, a następnie na etapie jego wykonywania.

Nie ma zatem prawnych wyjątków dopuszczających zawieranie na terytorium Polski umów o pracę w języku obcym. Walor dowodowy umów o świadczenie pracy zawartych z naruszeniem wskazanego powyżej obowiązku używania języka polskiego ocenia się, stosując odpowiednio art. 74 par. 1 zd. 1 oraz art. 74 par. 2 k.c. Istotne jest bowiem, iż w myśl art. 8 ust. 4 ustawy umowa sporządzona w języku obcym nie stanowi uprawdopodobnienia faktu dokonania czynności prawnej, o którym mowa w art. 74 par. 2 k.c.

Kontrolę używania języka polskiego we wskazanym powyżej zakresie sprawuje Państwowa Inspekcja Pracy (art. 7b ustawy). Warto podkreślić, że działanie niezgodne z przepisami ustawy stanowi wykroczenie. W myśl bowiem art. 15 ust. 2 ustawy, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej sporządza dokumenty z zakresu prawa pracy wyłącznie w języku obcym, z pominięciem polskiej wersji językowej, podlega karze grzywny.