Ciężkim naruszeniem obowiązków jest wykonywanie czynności prywatnych w czasie pracy

Pracownik narusza podstawowe obowiązki pracownicze, gdy bez zgody pracodawcy w godzinach przeznaczonych na pracę wykonuje inne czynności. Jeżeli działanie takie nie jest sporadyczne, może stanowić to ciężkie naruszenie tych obowiązków w rozumieniu art. 52 par. 1 pkt 1 k.p.

Aleksander B. zatrudniony był w P.B. SA od 8 lipca 1996 r., początkowo na podstawie umowy o pracę na czas określony, a od 1 października 1996 r. na czas nieokreślony na stanowisku specjalisty do spraw windykacji w pełnym wymiarze czasu pracy. 22 marca 2005 r. pracodawca rozwiązał z Aleksandrem B. stosunek pracy w trybie art. 52 par. 1 pkt 1 k.p. z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, które polegało na tym, że w czasie przeznaczonym na wykonywanie takich obowiązków wykonywał prywatne usługi prawne na rzecz osób trzecich. W godzinach pracy w siedzibie firmy sporządzał pisma prawne i inną dokumentację na użytek prywatny oraz w czasie wyjść służbowych poza teren spółki (w godzinach pracy) brał udział w rozprawach sądowych swoich klientów. Aleksander B. wniósł do sądu pozew o przywrócenie do pracy, o sprostowanie świadectwa pracy poprzez wpisanie w miejscu dotyczącym sposobu rozwiązania stosunku pracy, że do rozwiązania stosunku pracy doszło bez wypowiedzenia przez pracownika z winy pracodawcy.

Sąd rejonowy oddalił powództwo pracownika, a sąd okręgowy apelację. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł jego pełnomocnik. Skarga ta została oddalona.

Podstawowym obowiązkiem pracownika jest świadczenie pracy na rzecz pracodawcy w czasie i w miejscu wyznaczonych przez pracodawcę, do którego należy kierownictwo nad działaniami pracownika i organizowanie procesu pracy. Sprawowanie kierownictwa ze strony pracodawcy wyrażające się, między innymi, w wyznaczeniu miejsca i czasu pracy należy do konstrukcyjnych cech stosunku pracy (art. 22 par. 1 k.p.). Pracownik narusza swe podstawowe obowiązki, gdy wykonuje w godzinach przeznaczonych na pracę, bez zgody pracodawcy, inne niż praca czynności, a gdy działanie takie nie jest sporadyczne, można mówić o ciężkim naruszeniu. Takie działanie sprzeciwia się przyjętemu w umowie o pracę zobowiązaniu pracowniczemu świadczenia pracy i naraża na szwank interes pracodawcy, który świadczenia pracy oczekuje, nawet jeżeli postępowanie pracownika nie powoduje wymiernej szkody, powstałej także w skutek niewykonania potrzebnych zadań.

Do przypisania pracownikowi ciężkiego naruszenia jego podstawowych obowiązków nie jest konieczne wykazanie poniesienia szkody przez pracodawcę.