Na pracodawcach zatrudniających kierowców ciążą dodatkowe obowiązki

Zasady podejmowania i wykonywania:

● krajowego i międzynarodowego transportu drogowego, a także

● niezarobkowego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego określone są w ustawie z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Zgodnie z ustawą o transporcie drogowym przewozem drogowym jest:

● transport drogowy lub

● niezarobkowy przewóz drogowy, a także

● inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (zgodnie z tym rozporządzeniem przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy).

Transportem drogowym jest:

● krajowy transport drogowy, czyli podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Polski,

● międzynarodowy transport drogowy, czyli podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Polski,

● każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków wymaganych do uznania go za niezarobkowy przewóz drogowy,

● działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

Natomiast niezarobkowym przewozem drogowym (przewozem na potrzeby własne) jest każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

● pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

● przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

● w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

● nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Zgodnie z przepisami ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, dokumentem stwierdzającym uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym jest prawo jazdy określonej kategorii. Prawo jazdy uprawnia do kierowania:

● kategorii A - motocyklem,

● kategorii A1 - motocyklem o pojemności skokowej silnika nieprzekraczającej 125 cm³ i mocy nieprzekraczającej 11 kW,

● kategorii B - pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t (z wyjątkiem autobusu lub motocykla), takim pojazdem z przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego, o ile łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu tych pojazdów nie przekracza 3,5 t, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

● kategorii B1 - trójkołowym lub czterokołowym pojazdem samochodowym o masie własnej nieprzekraczającej 550 kg (z wyjątkiem motocykla),

● kategorii C - pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t (z wyjątkiem autobusu), a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

● kategorii C1 - pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t i nieprzekraczającej 7,5 t (z wyjątkiem autobusu), a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

● kategorii D - autobusem, ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

● kategorii D1 - autobusem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 17 osób łącznie z kierowcą, a także ciągnikiem rolniczym lub pojazdem wolnobieżnym,

● kategorii B+E, C+E lub D+E - pojazdem określonym odpowiednio w kategorii B, C lub D, łącznie z przyczepą,

● kategorii C1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w kategorii C1 i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego,

● kategorii D1+E - zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 12 t, składającym się z pojazdu ciągnącego określonego w kategorii D1 i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej masy własnej pojazdu ciągnącego.

Zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta ukończyła:

● 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:

C lub C + E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

C1 lub C1 + E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

● 21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:

C lub C + E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

D lub D + E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

D1 lub D1 + E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

● 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D + E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną.

Osoba zatrudniana jako kierowca musi posiadać odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie - Prawo o ruchu drogowym, nie mieć przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz uzyskać odpowiednią kwalifikację wstępną i ukończyć wymagane szkolenie okresowe.

Wskazanych wyżej wymagań dotyczących wieku, kwalifikacji wstępnej oraz ukończenia szkolenia okresowego nie stosuje się jednak do kierowcy pojazdu:

● do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B lub B+E,

● którego konstrukcja ogranicza prędkość do 45 km/h,

● odbywającego przejazd bez osób lub ładunku - w celu dokonania jego naprawy lub konserwacji bądź z miejsca zakupu lub odbioru,

● wykorzystywanego do użytku osobistego w przewozie drogowym osób lub rzeczy,

● wykorzystywanego do przewozu materiałów lub urządzeń niezbędnych kierowcy do jego pracy - pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajęciem.

Kierowca powinien uzyskać kwalifikację wstępną odpowiednio do pojazdu samochodowego, którym zamierza wykonywać przewóz drogowy, w zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:

● C1, C1 + E, C i C + E,

● D1, D1 + E, D i D + E.

Kwalifikacja obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne oraz testy kwalifikacyjne. Takie

zajęcia przeprowadzane są w formie:

● zajęć szkolnych dla uczniów - w szkole, jeżeli w programie nauczania jest przewidziane uzyskanie kwalifikacji kierowcy wykonującego przewóz drogowy,

● kursu kwalifikacyjnego - w ośrodku szkolenia.

Testy kwalifikacyjne przeprowadzane są:

● przez okręgową komisję egzaminacyjną, po zakończeniu zajęć szkolnych dla uczniów, w ramach zewnętrznego egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe,

● w ośrodku szkolenia, po zakończeniu zajęć teoretycznych i praktycznych, przez trzyosobową komisję egzaminacyjną powołaną przez wojewodę.

Testy kwalifikacyjne przeprowadzane są na podstawie pytań pochodzących z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra infrastruktury.

Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji albo dyrektor okręgowej komisji egzaminacyjnej wydaje osobie, która uzyskała kwalifikację, świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające uzyskanie odpowiedniej kwalifikacji.

W terminie 21 dni od dnia przeprowadzenia testu kwalifikacyjnego przekazują oni do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób, którym wydano świadectwo kwalifikacji zawodowej:

● imię i nazwisko,

● datę i miejsce urodzenia,

● numer PESEL albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość - w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL,

● rodzaj i zakres kwalifikacji oraz numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej.

Kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkolenie okresowe odpowiednio do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy.

Kierowca może odbywać szkolenie okresowe w jednej z następujących form:

● kursu okresowego,

● cyklu zajęć rozłożonych w okresie pięciu lat, obejmującego program kursu okresowego.

Szkolenie okresowe jest prowadzone w ośrodku szkolenia w zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:

● C1, C1+E, C i C+E;

● D1, D1+E, D i D+E.

Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane zajęcia w ramach szkolenia okresowego, świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego. W terminie 21 dni od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej przekazuje także odpowiednie dane do centralnej ewidencji kierowców.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy potwierdzający:

● spełnienie wymagań dotyczących braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

● odpowiednio uzyskanie kwalifikacji wstępnej lub ukończenie szkolenia okresowego.

Zasady uzyskiwania tego wpisu określa ustawa - Prawo o ruchu drogowym. Jest on dokonywany przez starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy, na jego pisemny wniosek, na podstawie przedłożonych kopii:

● świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego uzyskanie kwalifikacji wstępnej albo świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego,

● orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań lekarskich do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy,

● orzeczenia psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Wpis dokonywany jest w formie wymiany prawa jazdy. Prawo jazdy w zakresie kategorii, której dotyczy wpis, wydaje się na okres pięciu lat, liczony od daty wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, przy czym termin ten nie może być dłuższy niż okres ważności orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim, przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Badania lekarskie wykonywane są zasadniczo w zakresie i na zasadach określonych w przepisach kodeksu pracy. Ich zakres obejmuje jednak także ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z ustawą - Prawo o ruchu drogowym.

Badania lekarskie są przeprowadzane:

● do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co pięć lat,

● po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

Pierwsze badanie lekarskie jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.

Badania lekarskie wykonują lekarze uprawnieni do wykonywania badań profilaktycznych, o których mowa w przepisach kodeksu pracy, mający dodatkowo uprawnienia do przeprowadzania badań lekarskich kandydatów na kierowców i kierowców.

Kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega także badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Badania psychologiczne są wykonywane zasadniczo w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w ustawie - Prawo o ruchu drogowym.

Przeprowadza się je:

● do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat - co pięć lat,

● po ukończeniu przez kierowcę 60. roku życia - co 30 miesięcy.

Pierwsze badanie psychologiczne jest wykonywane przed dniem wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie kwalifikacji, a każde następne dla kierowcy w wieku do 60 lat - w terminie właściwym do ukończenia szkolenia okresowego, jednak nie później niż do dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie szkolenia okresowego.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany do:

● kierowania kierowców na: szkolenia okresowe, badania lekarskie i psychologiczne,

● pokrywania kosztów badań lekarskich i psychologicznych,

● przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii: świadectw kwalifikacji zawodowej oraz orzeczeń lekarskich i psychologicznych;

● prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych,

● przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń i świadectw, o których mowa powyżej.

Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może pokryć koszty szkoleń okresowych kierowcy.

Ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców określa:

● czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy,

● zasady stosowania norm dotyczących okresów prowadzenia pojazdów, obowiązkowych przerw w prowadzeniu i gwarantowanych okresów odpoczynku ustalonych rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz umową europejską dotyczącą pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR).

Przepisy ustawy nie naruszają postanowień zawartych w rozporządzeniu nr 561 i umowie AETR. W zakresie nieuregulowanym ustawą o czasie pracy kierowców stosuje się przepisy kodeksu pracy.

Zgodnie z rozporządzeniem nr 561, przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego:

● rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony

● osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą.

Nie stosuje się go jednak do przewozu drogowego m.in.:

● pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km,

● pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nieprzekraczającej 40 km/h,

● pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy.

Rozporządzenie nr 561 stosuje się, niezależnie od kraju rejestracji pojazdu, do przewozu drogowego wykonywanego:

● wyłącznie na terytorium Unii Europejskiej,

● między Unią, Szwajcarią i państwami będącymi stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym (Norwegia, Islandia i Liechtenstein).

Natomiast do międzynarodowego transportu drogowego wykonywanego co najmniej w części poza tymi obszarami, w miejsce rozporządzenia, stosuje się umowę AETR.

Również zgodnie z umową AETR przewóz drogowy oznacza każde przemieszczenie pojazdu w stanie próżnym lub ładownym po drogach otwartych do użytku publicznego, przeznaczonego do przewozu pasażerów lub towarów.

Umowa ta nie ma jednak zastosowania do międzynarodowych przewozów drogowych, wykonywanych m.in. przez:

● pojazdy przeznaczone do przewozu towarów, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepami lub naczepami, nie przekracza 3,5 tony,

● pojazdów przeznaczonych do przewozu pasażerów, które ze względu na typ konstrukcyjny i wyposażenie nadają się do przewozu najwyżej dziewięciu osób łącznie z kierowcą i są do tego celu przeznaczone,

● pojazdy przeznaczone do przewozu pasażerów w usługach regularnych, których droga przebiegu nie przekracza 50 kilometrów,

● pojazdy, których maksymalna prędkość dopuszczalna nie przekracza 30 kilometrów na godzinę,

● pojazdy używane do niehandlowych przewozów dóbr w celach prywatnych.

Zgodnie z ustawą o czasie pracy kierowców, czasem pracy kierowcy jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego, a w szczególności:

● prowadzenie pojazdu,

● załadowywanie i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem,

● nadzór oraz pomoc osobom wsiadającym i wysiadającym,

● czynności spedycyjne,

● obsługę codzienną pojazdów i przyczep,

● inne prace podejmowane w celu wykonania zadania służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i rzeczy,

● niezbędne formalności administracyjne,

● utrzymanie pojazdu w czystości.

Czasem pracy kierowcy jest także czas poza przyjętym rozkładem czasu pracy, w którym pozostaje on na stanowisku pracy kierowcy w gotowości do wykonywania pracy, w szczególności podczas oczekiwania na załadunek lub rozładunek, których przewidywany czas trwania nie jest znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego okresu.

Jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej sześć godzin, pracodawca jest obowiązany wprowadzić przerwę w pracy trwającą 15 minut. Przerwę tę wlicza się do czasu pracy. Do czasu pracy kierowcy wlicza się także okresy przerw w prowadzeniu pojazdu z rozporządzenia nr 561 lub umowy AETR, w części obejmującej 15 minut, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej sześć godzin.

Do czasu pracy nie wlicza się natomiast:

● czasu dyżuru, jeżeli podczas dyżuru kierowca nie wykonywał pracy,

● nieusprawiedliwionych postojów w czasie prowadzenia pojazdu,

● dobowego nieprzerwanego odpoczynku,

● przerwy w pracy, przysługującej w przypadku stosowania systemu przerywanego czasu pracy.

Czasem dyżuru jest czas, w którym kierowca pozostaje - poza normalnymi godzinami pracy - w gotowości do wykonywania pracy wynikającej z umowy o pracę w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę.

Za czas takiego dyżuru, z wyjątkiem dyżuru pełnionego w domu, kierowcy przysługuje czas wolny od pracy w wymiarze odpowiadającym długości dyżuru, a w razie braku możliwości udzielenia czasu wolnego - wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60 proc. wynagrodzenia.

Zgodnie z ustawą o czasie pracy kierowców, po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze:

● nie krótszym niż 30 minut - jeśli liczba godzin pracy nie przekracza dziewięciu,

● nie krótszym niż 45 minut - jeśli liczba godzin pracy wynosi więcej niż dziewięć.

Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie.

Przerwy te ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej sześć godzin.

Wskazane wyżej przerwy przeznaczone na odpoczynek zalicza się do czasu dyżuru.

Do kierowców, którzy wykorzystali przerwy w prowadzeniu pojazdu przeznaczone na odpoczynek, zgodnie z rozporządzeniem nr 561 lub umową AETR, nie stosuje się przerwy z ustawy o czasie pracy kierowców. W takim przypadku do czasu dyżuru zalicza się przerwy w prowadzeniu pojazdu z rozporządzenia nr 561 lub umowy AETR.

W przypadku gdy pojazd jest prowadzony przez dwóch lub więcej kierowców, czasem dyżuru jest czas nieprzeznaczony na kierowanie pojazdem.

Za czas wskazanego wyżej dyżuru kierowcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej w przepisach o wynagradzaniu obowiązujących u danego pracodawcy, nie niższe jednak niż w wysokości połowy wynagrodzenia wynikającego z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - nie niższe niż 30 proc. wynagrodzenia.

Okresy pozostawania do dyspozycji oznaczają okresy inne niż przerwy i czas odpoczynku, podczas których kierowca nie jest obowiązany pozostawać na stanowisku pracy kierowcy, będąc jednocześnie w gotowości do rozpoczęcia albo kontynuowania prowadzenia pojazdu albo wykonywania innej pracy. Okresy pozostawania do dyspozycji obejmują w szczególności czas, w którym kierowca towarzyszy pojazdowi transportowanemu promem lub pociągiem, czas oczekiwania na przejściach granicznych oraz w związku z ograniczeniami w ruchu drogowym.

Okresy pozostawania do dyspozycji poza rozkładem czasu pracy zalicza się do czasu dyżuru. Jednak w przypadku gdy kierowca, do którego stosuje się zadaniowy czas pracy, nie wypracował dobowego wymiaru czasu pracy, okresy te zalicza się do czasu pracy w wymiarze ośmiu godzin, a w pozostałym zakresie do czasu dyżuru.

Zasadą jest, że czas pracy kierowcy nie może przekraczać ośmiu godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym czterech miesięcy. Rozkłady czasu pracy kierowcy wykonującego przewóz regularny osób są ustalane na okresy nie krótsze niż dwa tygodnie. Rozkładów czasu pracy nie ustala się dla kierowcy wykonującego przewóz rzeczy.

Tygodniowy czas pracy kierowcy, łącznie z godzinami nadliczbowymi, nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym czterech miesięcy. Tygodniowy czas pracy może być przedłużony do 60 godzin, jeżeli średni tygodniowy czas pracy nie przekroczy 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym czterech miesięcy.

W każdej dobie kierowcy przysługuje prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Dobowy odpoczynek - z wyłączeniem odpoczynku kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km - może być wykorzystany w pojeździe, jeżeli pojazd znajduje się na postoju i jest wyposażony w miejsce do spania.

W każdym tygodniu kierowcy przysługuje także prawo do co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku. Tygodniowy nieprzerwany odpoczynek obejmuje odpoczynek dobowy, przypadający w dniu, w którym kierowca rozpoczął odpoczynek tygodniowy.

W sytuacjach wymagających od kierowcy podjęcia działań dla ochrony życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia albo usunięcia awarii bądź w przypadku zmiany pory wykonywania pracy przez kierowcę w związku z jego przejściem na inną zmianę zgodnie z ustalonym rozkładem czasu pracy nieprzerwany tygodniowy okres odpoczynku może obejmować mniejszą liczbę godzin. Nie może być jednak krótszy niż 24 godziny.

Zgodnie z ustawą o czasie pracy kierowców, transport drogowy oznacza transport drogowy w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (definicję tę przytoczono na początku tekstu). Do kierowców zatrudnionych w transporcie drogowym mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie wymiaru czasu pracy do 10 godzin na dobę, a do pozostałych kierowców do 12 godzin na dobę - w ramach systemu równoważnego czasu pracy.

W systemie równoważnego czasu pracy wymiar czasu pracy przedłużony w poszczególnych dniach jest równoważony skróconym czasem pracy w innych dniach lub dniami wolnymi od pracy. Okres rozliczeniowy nie może być zasadniczo dłuższy niż jeden miesiąc. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może być jednak przedłużony, ale nie więcej niż do trzech miesięcy. Przy pracach uzależnionych od pory roku lub warunków atmosferycznych okres rozliczeniowy może być przedłużony nie więcej niż do czterech miesięcy.

Do kierowców zatrudnionych w transporcie drogowym może być stosowany, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, system przerywanego czasu pracy według z góry ustalonego rozkładu, przewidującego nie więcej niż jedną przerwę w pracy w ciągu doby, trwającą nie dłużej niż pięć godzin. W przypadku gdy kierowca wykonuje przewozy regularne, przerwa może trwać nie dłużej niż sześć godzin, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy nie przekracza siedmiu godzin. Za czas przerwy kierowcy przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości połowy wynagrodzenia wynikającego z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 30 proc. wynagrodzenia.

Podczas przerwy kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem.

Przy ustalaniu rozkładu czasu pracy w systemie przerywanego czasu pracy stosuje się przepisy dotyczące przerw przeznaczonych na odpoczynek, chyba że przerwa przewidziana w ustalonym rozkładzie czasu pracy następuje nie później niż po upływie okresu, po którym kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek.

System przerywanego czasu pracy może być stosowany również w przypadku wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.

Do kierowców zatrudnionych w transporcie drogowym może być stosowany, w przypadkach uzasadnionych rodzajem wykonywanych przewozów lub ich szczególną organizacją, zadaniowy czas pracy. Pracodawca ustala wówczas zadania przewozowe w takim wymiarze, aby mogły być wykonane w ramach tzw. podstawowego czasu pracy (osiem godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy) oraz z uwzględnieniem przepisów dotyczących przerw przeznaczonych na odpoczynek i okresów odpoczynku. Rozkład czasu pracy w okresie wykonywania danego zadania przewozowego ustala natomiast kierowca.

Systemy i rozkłady czasu pracy oraz przyjęte okresy rozliczeniowe czasu pracy ustala się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w obwieszczeniu, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy.

Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, a także pracodawca, u którego zakładowa organizacja związkowa nie wyraża zgody na ustalenie lub zmianę systemów i rozkładów czasu pracy oraz okresów rozliczeniowych czasu pracy, może stosować okresy rozliczeniowe - w ramach systemu równoważnego czasu pracy - po uprzednim zawiadomieniu właściwego inspektora pracy.

System przerywanego czasu pracy wprowadza się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy, a u pracodawcy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa - w umowie o pracę.

Praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad dobowy przedłużony wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego kierowcę systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych.

Praca w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalna w razie:

● sytuacji i zdarzeń wymagających od kierowcy podjęcia działań dla ochrony życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia albo usunięcia awarii

● szczególnych potrzeb pracodawcy.

Zasadą jest, że liczba godzin nadliczbowych przepracowanych przez kierowcę w związku ze szczególnymi potrzebami pracodawcy nie może przekroczyć 260 godzin w roku kalendarzowym. W układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy, można ustalić inną liczbę godzin nadliczbowych w roku kalendarzowym.

Tygodniowy czas pracy kierowcy, łącznie z godzinami nadliczbowymi, nie może jednak przekraczać przeciętnie 48 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym czterech miesięcy. Zgodnie z pismem głównego inspektora pracy z 7 grudnia 2009 r. (GPP-417/501-4560-12/09/PE/RP) maksymalny limit godzin nadliczbowych może wynosić 416 godzin w roku kalendarzowym. Wynika on z przemnożenia 52 tygodni w roku przez osiem godzin. Jeśli jednak pracownik korzysta z urlopów wypoczynkowych oraz innych usprawiedliwionych nieobecności w pracy, to pracodawca powinien pomniejszyć wymiar jego czasu pracy o liczbę godzin usprawiedliwionej nieobecności w pracy, przypadających do przepracowania w czasie tej absencji, zgodnie z przyjętym rozkładem czasu pracy. W konsekwencji realna liczba godzin nadliczbowych możliwa do przepracowania przez tego pracownika będzie odpowiednio mniejsza.

W przypadku gdy praca jest wykonywana w porze nocnej, czas pracy kierowcy nie może przekraczać 10 godzin w danej dobie.

Od 3 kwietnia 2010 r. ustawa o czasie pracy kierowców reguluje także problematykę podróży służbowych kierowców. Przez podróż służbową kierowcy rozumie się każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy:

- przewozu drogowego poza miejscowość będącą siedzibą pracodawcy, na rzecz którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, lub inne miejsce prowadzenia działalności przez pracodawcę (w szczególności filie, przedstawicielstwa i oddziały)

- wyjazdu poza wskazaną wyżej miejscowość w celu wykonania przewozu drogowego.

Kierowcy w podróży służbowej przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w kodeksie pracy. Należy także pamiętać, że w sprawach administracyjnych, postępowań podatkowych, o wykroczenia, karnych lub w karnych skarbowych wszczętych i niezakończonych przed 3 kwietnia 2010 r., prowadzonych w związku z tymi należnościami, stosuje się przepisy ustawy o czasie pracy kierowców, w brzmieniu nadanym nowelizacją.

Pracodawca jest obowiązany:

● poinformować kierowców o obowiązujących ich przepisach z zakresu czasu pracy w sposób przyjęty u danego pracodawcy.

● uzyskać od kierowcy oświadczenie na piśmie o wymiarze zatrudnienia albo o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego pracodawcy.

Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:

● zapisów na wykresówkach,

● wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego,

● plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego

● innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności,

● rejestrów opracowanych na podstawie wskazanych wyżej dokumentów.

Ewidencję czasu pracy pracodawca:

● udostępnia kierowcy na jego wniosek;

● przechowuje przez okres trzech lat po zakończeniu objętego nią okresu.

Okresy prowadzenia pojazdów, obowiązkowe przerwy w prowadzeniu i gwarantowane okresy odpoczynku kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, określone zostały w rozdziale. 4a ustawy o czasie pracy kierowców.

Zgodnie z tymi przepisami, dzienny czas prowadzenia pojazdu - od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub między dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku - nie może przekroczyć 10 godzin. Dzienny czas prowadzenia pojazdu oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu określony w rozkładzie czasu pracy kierowcy na daną dobę, zgodnie z ustalonym rozkładem jazdy. Tygodniowy łączny czas prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 60 godzin, a w ciągu dwóch kolejnych tygodni 90 godzin.

Kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy łączny dzienny czas prowadzenia pojazdu wynosi od sześciu do ośmiu godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut w przypadku, gdy łączny dzienny czas prowadzenia pojazdu przekracza osiem godzin. Przerwa ta przysługuje kierowcy przed upływem sześciu godzin łącznego dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Przerwy mogą być dzielone na okresy krótsze, które są wykorzystywane w czasie prowadzenia pojazdu zgodnie z obowiązującym kierowcę rozkładem jazdy, pod warunkiem że jedna z przerw trwa co najmniej 15 minut. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24-godzinnych, licząc od zakończenia poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku.

Normy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku obowiązują także kierowcę wykonującego przewozy na rzecz więcej niż jednego podmiotu.

Sporządzane rozkłady jazdy dla kierowców wykonujących przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km, uwzględniają możliwość wykorzystywania określonych wyżej przerw.

Rozkład czasu pracy ustala się na okres co najmniej jednego miesiąca. Rozkład czasu pracy powinien zawierać następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, miejsce bazy pojazdu, który kierowca ma prowadzić, ustalony harmonogram okresów pracy kierowcy obejmujących okresy prowadzenia pojazdu, wykonywania innej pracy, przerw i pozostawania w dyspozycji oraz dni wolne. Rozkład czasu pracy kierowcy ustala i podpisuje pracodawca lub podmiot, na rzecz którego kierowca wykonuje przewozy.

Ważne Przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów: - przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób, - dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony - w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, - zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego

ABC Sp. z o.o. chce zatrudnić kierowcę dla prezesa zarządu. Do obowiązków tego pracownikabędzie należało kierowanie samochodem osobowym, przeznaczonym do przewozu nie więcej niż pięciu osób.

Taki przewóz będzie stanowił niezarobkowy przewóz drogowy osób. Do zatrudniania tego kierowcy nie trzeba stosować przepisów ustawy o transporcie drogowym.

ABC Sp. z o.o. prowadzi zakład produkcyjny. Zatrudnia także dwóch kierowców, którzy dostarczają towar odbiorcom.

Wykonywane przez nich przewozy stanowią niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Jeżeli masa całkowita prowadzonych przez nich pojazdów przekracza 3,5 tony, to ich zatrudnianie podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym.

Kierowca zamierza zaprzestać wykonywania przewozu drogowego. Jeśli nastapi to na okres uniemożliwiający mu spełnienie obowiązku ukończenia szkolenia okresowego co pięć lat, począwszy od uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej, to przed ponownym przystąpieniem do wykonywania przewozu będzie musiał ukończyć szkolenie okresowe.

Ważne Szczegółowe warunki prowadzenia szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyspieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyspieszonej, szkoleń okresowych i zajęć odbywanych w ramach szkolenia okresowego, a także wzór świadectwa kwalifikacji zawodowej określone są w rozporządzeniu ministra infrastruktury z 1 kwietnia 2010 r. w sprawie szkolenia kierowców wykonujących przewóz drogowy (Dz.U. nr 53, poz. 314)

Ważne Dla kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE, posiadającego prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującego lub zamierzającego wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę w Polsce, potwierdzeniem posiadania kwalifikacji zawodowych jest świadectwo kierowcy

ABC Sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, na podstawie posiadanej przez nią licencji. Jej pracownicy wykonują jednak także przewozy na potrzeby własne pracodawcy. Zgodnie z pismem Głównego Inspektoratu Pracy z 27 stycznia 2009 r. (GPP-417-4560-7/09/PE/RP) w przypadku kierowców zatrudnionych w transporcie drogowym wykonujących m.in. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne, nie mogą być stosowane rozkłady czasu pracy, które przewidują przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy do 12 godzin. Decydujący jest bowiem rodzaj transportu prowadzonego przez pracodawcę, a nie np. konkretnego przewozu wykonywanego przez kierowcę w danym dniu. Z tego względu kierowcy zatrudnieni w spółce posiadającej licencję na transport drogowy powinni pracować w równoważnym czasie pracy do dziesięciu godzin na dobę.

ABC Sp. z o.o. zatrudniła na podstawie umowy o pracę kierowcę dla prezesa zarządu. Do jego obowiązków należy prowadzenie samochodu osobowego przeznaczonego do przewozu nie więcej niż pięciu osób. Zgodnie z ustawą o czasie pracy kierowców, przewozem drogowym jest przewóz drogowy w rozumieniu rozporządzenia nr 561, a więc każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy. Przepisy ustawy o czasie pracy kierowców (z zastrzeżeniem wyłączeń z art. 22) mają zastosowanie do wszystkich kierowców zatrudnionych w formule stosunku pracy odbywających taką podróż. Do kierowcy zatrudnionego przez ABC Sp. z o.o. stosuje się więc przepisy tej ustawy. Z uwagi na rodzaj prowadzonego przez niego pojazdu nie dotyczą go natomiast wymagania określone w rozporządzeniu nr 561.

Kierowca uzyskał kwalifikację w zakresie bloku programowego określonego odpowiednio do kategorii prawa jazdy: C1, C1 + E, C i C + E. Zamierza jednak wykonywać przewozy pojazdami samochodowymi, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii D. W tej sytuacji powinien odbyć odpowiednią kwalifikację uzupełniającą.

Ważne Spełnienie przez przedsiębiorcę lub przez inny podmiot wykonujący przewóz drogowy obowiązku skierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne uznaje się za równoznaczne ze spełnieniem obowiązków pracodawcy w zakresie wykonywania wstępnych i okresowych badań lekarskich, o których mowa w art. 229 par. 1 i 2 kodeksu pracy

Ważne Przepisy ustawy o czasie pracy kierowców stosuje się odpowiednio do motorniczych tramwajów. Okresy prowadzenia pojazdów, obowiązkowe przerwy w prowadzeniu i gwarantowane okresy odpoczynku kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy lub niebędących pracownikami, wykonujących przewozy regularne (publiczne przewozy osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami) na trasach nieprzekraczających 50 km określają przepisy rozdziału 4a ustawy

Kierowcy będący pracownikami ABC Sp. z o.o. wykonują przewóz rzeczy. Spółka chce przedłużyć im dobowy wymiar czasu pracy do 10 godzin, w ramach systemu równoważnego czasu pracy. W tej sytuacji będzie miała obowiązek ustalenia dla nich rozkładów czasu pracy.

Zgodnie ze stanowiskiem Głównej Inspekcji Pracy (GNP 302/4560-184/07) rozkładów czasu pracy nie ustala się co prawda zasadniczo dla kierowcy wykonującego przewóz rzeczy. Regulacja ta związana jest jednak bezpośrednio z tzw. podstawowym systemem czasu pracy (przewidującym pracę nieprzekraczającą ośmiu godzin na dobę i 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w przyjętym okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym czterech miesięcy). Do kierowców zatrudnionych w transporcie drogowym mogą być stosowane także rozkłady czasu pracy, w których jest dopuszczalne przedłużenie wymiaru czasu pracy do dziesięciu godzin na dobę, a do pozostałych kierowców do 12 godzin na dobę - w ramach równoważnego systemu czasu pracy. Takie przedłużenie jest jednak możliwe tylko zgodnie z przyjętymi rozkładami czasu pracy. W takim przypadku brak jest więc prawnych możliwości ich nietworzenia.

ABC Sp. z o.o., prowadzaca działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, zatrudnia pracowników wykonujących przewozy drogowe pojazdami o masie poniżej 3,5 tony. Może wprowadzić dla nich przerywany czas pracy. Stosowanie wobec kierowców zatrudnionych w transporcie drogowym przerywanego czasu pracy jest bowiem niezależne od dopuszczalnej masy całkowitej kierowanych pojazdów (wyrok SN z 23 czerwca 2009 r., III PK 18/09, LEX nr 512995). Pojęcie "transport drogowy", będące wyznacznikiem dopuszczalności stosowania przerywanego czasu pracy, ustawa o czasie pracy kierowców określa przez odesłanie do ustawy o transporcie drogowym. Ta zaś definiuje to pojęcie w oderwaniu od masy pojazdu.

Kierowca, zatrudniony na podstawie umowy o dzieło, wykonuje przewóz na trasie Zielona Góra - Białoruś (Mińsk). Nie jest pracownikiem i nie stosuje się do niego ustawy o czasie pracy kierowców. Wykonywane przez niego przewóz podlega natomiast - na całej trasie - umowie AETR.

Ważne Na terytorium Polski ze stosowania przepisów rozporządzenia nr 561 dotyczących załogi, czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku wyłącza się także m.in.: - pojazdy używane do przewozu rzeczy w promieniu 50 km od bazy przedsiębiorstwa, z napędem na gaz ziemny lub ciekły lub z napędem elektrycznym, o dopuszczalnej masie całkowitej, wraz z przyczepami lub naczepami, nieprzekraczającej 7,5 tony, - pojazdy wyposażone w 10 do 17 miejsc siedzących, używane wyłącznie do niehandlowego przewozu osób

Ważne Do kierowców, którzy wykorzystali okres odpoczynku z rozporządzenia nr 561 lub umowy AETR, nie stosuje się odpoczynku z ustawy o czasie pracy kierowców

Ważne W uzasadnionych przypadkach w ramach systemu równoważnego czasu pracy dopuszcza się stosowanie przerywanego czasu pracy według z góry ustalonego rozkładu czasu pracy oraz z uwzględnieniem przepisów o obowiązkowym dobowym odpoczynku. Rozkład czasu pracy powinien obejmować okres co najmniej miesiąca

Ważne Dla celów rozliczania czasu pracy i ustalania uprawnienia do wynagradzania za pracę w godzinach nadliczbowych przez dobę należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której kierowca rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. Tygodniem jest okres między godziną 00.00 w poniedziałek a godziną 24.00 w niedzielę

Ważne Czas dyżuru nie może być wliczany do przysługującego kierowcy dobowego nieprzerwanego odpoczynku. Wykorzystywanie dobowego odpoczynku w pojeździe, jeżeli pojazd znajduje się na postoju i jest wyposażony w miejsce do spania, nie może być traktowane jako czas dyżuru. Jako czas dyżuru nie mogą być traktowane także okresy odpoczynku przewidziane w rozporządzeniu nr 561/2006 i umowie AETR

Kierowca wykonuje przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii. W tej sytuacji może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego

Kierowca wykonuje przewóz drogowy rzeczy pojazdem samochodowym o masie trzech ton. Taka osoba nie podlega badaniom lekarskim na podstawie ustawy o transporcie drogowym. W omawianym przypadku nie stosuje się bowiem przepisów tej ustawy.

Kierowca jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę u dwóch przewoźników. Również w takim przypadku obowiązuje go maksymalny wymiar tygodniowego czasu pracy. Każdy z pracodawców powinien zatem uzyskać od kierowcy pisemne oświadczenie o wymiarze zatrudnienia albo o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego pracodawcy.

@RY1@i02/2010/201/i02.2010.201.168.0005.001.jpg@RY2@

Anna Puszkarska, radca prawny

Anna Puszkarska

radca prawny

Art. 3, art. 4 pkt. 1 - 4 i pkt. 6a, art. 39a - 39m ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 z późn. zm.).

Art. 88, art. 97a ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 18, poz. 908 z późn. zm.).

Art. 1 - 31e ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. nr 92, poz. 879 z późn. zm.).

Art. 2 - 9, art. 13 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1 z późn. zm.).

Art. 1 - 9 umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 1999 r. nr 94, poz. 1086 i 1087 z późn. zm.).