Wniosek o zezwolenie na pracę cudzoziemca składa pracodawca

Zgodnie z ustawą z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej: ustawa o promocji zatrudnienia), cudzoziemcem jest osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego. W myśl tej ustawy, przez wykonywanie pracy przez cudzoziemca należy rozumieć: jego zatrudnienie (na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego lub umowy o pracę nakładczą), wykonywanie innej pracy zarobkowej (np. na podstawie umowy agencyjnej, zlecenia, o dzieło) bądź pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych, które uzyskały wpis do rejestru przedsiębiorców lub są spółkami kapitałowymi w organizacji. Podmiotem powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest jednostka organizacyjna (choćby nie posiadała osobowości prawnej) lub osoba fizyczna, która na podstawie umowy lub innego stosunku prawnego powierza mu pracę.

Wykonywanie pracy przez cudzoziemca:

● który nie posiada ważnej wizy lub innego dokumentu uprawniającego go do pobytu w Polsce, bądź którego podstawa pobytu w Polsce nie uprawnia do wykonywania pracy, lub

● który wykonuje pracę bez zezwolenia (w przypadkach gdy jest ono wymagane), na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w tym zezwoleniu (z zastrzeżeniem określonych w przepisach wyjątków), bądź bez zawarcia wymaganych umów o pracę albo umów cywilnoprawnych

- jest nielegalne.

Jednym z warunków zgodnego z prawem powierzenia wykonywania pracy cudzoziemcowi jest więc jego legalny pobyt w Polsce - np. na podstawie wizy (z wyjątkiem m.in. wizy wydanej w celu turystycznym, która nie uprawnia do świadczenia pracy), na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, na podstawie wizy lub dokumentu pobytowego wydanych przez inne państwo obszaru Schengen bądź w ruchu bezwizowym, o ile postanowienia umowy o ruchu bezwizowym przewidują możliwość wykonywania pracy przez cudzoziemców.

Zezwolenie na pracę jest wymagane w przypadku, gdy cudzoziemiec:

● wykonuje pracę w Polsce na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Polski,

● w związku z pełnieniem funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji przebywa w Polsce przez okres przekraczający łącznie sześć miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy,

● wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany na terytorium Polski na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego albo podmiotu powiązanego z pracodawcą zagranicznym,

● wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Polski i jest delegowany do Polski w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa),

● wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego i jest delegowany do Polski na okres przekraczający trzy miesiące w ciągu kolejnych sześciu miesięcy w celu innym niż wskazane powyżej.

Zgodnie z art. 87 ustawy o promocji zatrudnienia, cudzoziemiec może jednak wykonywać pracę w Polsce - bez konieczności uzyskania zezwolenia - m.in. w przypadku gdy:

● posiada status uchodźcy, udzielono mu ochrony uzupełniającej, posiada zgodę na pobyt tolerowany, korzysta z ochrony czasowej, bądź ma zezwolenie na osiedlenie się lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich w Polsce,

● jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej (UE), państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) nienależącego do UE (np. Norwegii, Liechtensteinu) lub państwa niebędącego stroną umowy o EOG, który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umowy zawartej przez to państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi bądź jest członkiem rodziny tego cudzoziemca,

● jest małżonkiem obywatela polskiego i posiada zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce w związku z zawarciem związku małżeńskiego,

● posiada ważną Kartę Polaka lub jest uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego UE, państwa EOG nienależącego do UE lub Konfederacji Szwajcarskiej oraz został zatrudniony przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium tego państwa i czasowo delegowany przez niego w celu świadczenia usług w Polsce. [przykład 1]

Sytuacje, gdy zezwolenie na pracę nie jest potrzebne, przewidziane są także w rozporządzeniu ministra pracy i polityki społecznej z 20 lipca 2011 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę.

Zgodnie z tym rozporządzeniem jest to możliwe m.in. w przypadku cudzoziemców:

● będących nauczycielami języków obcych, którzy wykonują pracę w przedszkolach, szkołach, placówkach, ośrodkach, zakładach kształcenia nauczycieli lub kolegiach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty,

● wykonujących indywidualnie lub w zespołach usługi artystyczne, trwające do 30 dni w roku kalendarzowym,

● wygłaszających, do 30 dni w roku kalendarzowym, okazjonalne wykłady, referaty lub prezentacje o szczególnej wartości naukowej lub artystycznej, jeżeli zachowują miejsce stałego pobytu za granicą,

● będących studentami studiów stacjonarnych odbywanych w Polsce - w miesiącach: lipiec, sierpień i wrzesień,

● będących absolwentami polskich szkół ponadgimnazjalnych, stacjonarnych studiów wyższych lub stacjonarnych studiów doktoranckich na polskich uczelniach, w instytutach naukowych Polskiej Akademii Nauk lub instytutach badawczych. [przykład 2, 3]

Wykonywanie pracy w Polsce bez zezwolenia jest także dopuszczalne w przypadku cudzoziemców delegowanych na terytorium Polski przez pracodawcę zagranicznego, jeżeli zachowują miejsce stałego pobytu za granicą, na okres nieprzekraczający trzech miesięcy w roku kalendarzowym, w celu:

● wykonywania prac montażowych, konserwacyjnych lub naprawy, dostarczonych kompletnych technologicznie urządzeń, konstrukcji, maszyn lub innego sprzętu, jeżeli zagraniczny pracodawca jest ich producentem,

● przeszkolenia pracowników polskiego pracodawcy będącego odbiorcą wskazanych wyżej urządzeń, konstrukcji, maszyn lub innego sprzętu, w zakresie jego obsługi lub użytkowania,

● dokonania odbioru zamówionych urządzeń, maszyn, innego sprzętu lub części, wykonanych przez polskiego przedsiębiorcę,

● montażu i demontażu stoisk targowych oraz opieki nad nimi, jeżeli wystawcą jest zagraniczny pracodawca, który deleguje ich w tym celu. [przykład 4]

Zgodnie z par. 1 pkt 22 wskazanego wyżej rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 20 lipca 2011 r. obowiązek uzyskiwania zezwoleń na pracę nie dotyczy także cudzoziemców będących obywatelami Republiki Białoruś, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, wykonujących w Polsce pracę przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy (niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy), na podstawie

umowy zawartej w formie pisemnej.

W takim przypadku - przed podjęciem pracy przez cudzoziemca - w powiatowym urzędzie pracy, właściwym ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, musi być jednak zarejestrowane pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy danemu cudzoziemcowi. Powinno ono określać: nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, a także zawierać informację o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się przez podmiot powierzający wykonywanie pracy z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców. Zalecany przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej wzór oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy obywatelowi Białorusi, Gruzji, Mołdowy, Rosji lub Ukrainy (wraz ze składanym z nim pouczeniem dla podmiotu składającego to oświadczenie) jest dostępny na stronie internetowej ministerstwa: www.mpips.gov.pl. [przykład 5]

Zezwolenie na pracę jest wydawane przez wojewodę na wniosek podmiotu powierzającego cudzoziemcowi wykonywanie pracy. W postępowaniu o wydanie, przedłużenie lub uchylenie takiego zezwolenia stroną postępowania jest wyłącznie podmiot powierzający wykonywanie pracy (nie jest nią cudzoziemiec).

Wojewoda, po zasięgnięciu opinii marszałka województwa oraz wojewódzkiej rady zatrudnienia, ustala kryteria wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców. Określa w nich:

● wykaz zawodów i rodzajów pracy, w stosunku do których wydanie zezwolenia nie wymaga uwzględnienia informacji starosty, biorąc pod uwagę sytuację na lokalnym rynku pracy, a w szczególności liczbę zarejestrowanych bezrobotnych i poszukujących pracy w poszczególnych zawodach w stosunku do liczby ofert zgłoszonych do powiatowych urzędów pracy, a także

● przypadki, w których zezwolenie na pracę może być wydane na okres krótszy niż określony we wniosku, biorąc pod uwagę w szczególności poprzednie okresy pobytu i pracy cudzoziemca w Polsce, charakter lub rodzaj wykonywanej przez niego pracy oraz znaczenie podmiotu powierzającego pracę dla gospodarki.

Kryteria wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców podlegają ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Typy zezwoleń na pracę, wzór wniosku o wydanie zezwolenia oraz wykaz dokumentów, które podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest obowiązany przedstawić w trakcie postępowania w sprawie zezwolenia na pracę, zostały określone w rozporządzeniu ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca.

Przewiduje ono następujące typy zezwoleń na pracę:

● A - dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę na terytorium Polski na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się w Polsce,

● B - dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę polegającą na pełnieniu funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji przez okres przekraczający sześć miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy,

● C - dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę u pracodawcy zagranicznego, delegowanego na terytorium Polski na okres przekraczający 30 dni w roku kalendarzowym do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego, jego podmiotu zależnego lub podmiotu powiązanego długoterminową umową o współpracy z pracodawcą zagranicznym,

● D - dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Polski, delegowanego do Polski w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa),

● E - dotyczy cudzoziemca wykonującego pracę u pracodawcy zagranicznego, delegowanego do Polski na okres przekraczający trzy miesiące w ciągu kolejnych sześciu miesięcy w innym celu niż wskazane powyżej.

W przypadku konieczności uzyskania zezwolenia w związku z wykonywaniem przez cudzoziemca pracy na terytorium Polski na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się w Polsce (typ A), jest ono wydawane przez wojewodę właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy.

Zasadą jest, że wojewoda wydaje takie zezwolenie, jeżeli wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem, nie będzie niższa od wynagrodzenia pracowników wykonujących pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku. W przypadku złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca w niepełnym wymiarze lub na podstawie umowy cywilnoprawnej wojewoda uwzględnia wysokość wynagrodzenia, która będzie określona w umowie z cudzoziemcem, proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy lub przewidywanego okresu wykonywania zobowiązań wynikających z umowy.

Drugim warunkiem wydania zezwolenia typu A jest zasadniczo przedłożenie wojewodzie przez podmiot powierzający wykonywanie pracy informacji starosty, właściwego ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania tego podmiotu, o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla tego pracodawcy. Starosta ma obowiązek wydać taką informację w terminie: nie dłuższym niż siedem dni od dnia złożenia oferty w powiatowym urzędzie pracy - jeżeli z analizy rejestrów bezrobotnych i poszukujących pracy nie wynika możliwość zorganizowania rekrutacji lub nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia oferty - w przypadku organizowania rekrutacji. W myśl art. 88c ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia wojewoda wydaje jednak zezwolenie bez konieczności przedstawienia informacji starosty, jeżeli:

● zawód, w którym cudzoziemiec ma wykonywać pracę lub rodzaj pracy, która ma być mu powierzona, znajduje się w wykazie ustalonym przez wojewodę, ogłoszonym w wojewódzkim dzienniku urzędowym,

● następuje przedłużenie zezwolenia na pracę dla tego samego cudzoziemca i na tym samym stanowisku lub

● brak takiej konieczności wynika z odrębnych przepisów. [przykład 6, 7]

Zgodnie z rozporządzeniem ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie określenia przypadków, w których zezwolenie na pracę cudzoziemca jest wydawane bez względu na szczegółowe warunki wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców, uzyskanie informacji starosty nie jest potrzebne także m.in. w przypadku:

● cudzoziemca upoważnionego do reprezentowania przedsiębiorcy zagranicznego w jego oddziale lub przedstawicielstwie znajdującym się na terytorium Polski,

● obywatela Republiki Białoruś, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, wykonującego prace pielęgnacyjno-opiekuńcze lub jako pomoc domowa na rzecz osób fizycznych w gospodarstwie domowym,

● obywatela Republiki Białoruś, Republiki Gruzji, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej lub Ukrainy, który w okresie bezpośrednio poprzedzającym złożenie wniosku o wydanie zezwolenia na pracę wykonywał przez okres nie krótszy niż trzy miesiące pracę dla tego samego podmiotu na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy, zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania składającego to oświadczenie. W takim przypadku podmiot powierzający wykonywanie pracy musi przedstawić swoje zarejestrowane oświadczenie oraz zaświadczenie o zatrudnieniu lub umowę i kopie dokumentów potwierdzających opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne, jeżeli były wymagane w związku z wykonywaniem pracy. [przykład 8]

Jeżeli podmiotem powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest agencja pracy tymczasowej, a zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego, warunki określone powyżej stosuje się odpowiednio ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania pracodawcy użytkownika.

W przypadku gdy cudzoziemiec ma wykonywać w Polsce pracę w związku z realizacją umowy, której przedmiotem jest udostępnienie lub wynajem pracowników przez podmiot z siedzibą w państwie innym niż państwa członkowskie UE, państwa EOG lub Konfederacja Szwajcarska, wojewoda wydaje zezwolenie jeżeli podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy prowadzi działalność gospodarczą w Polsce przez oddział, który uzyskał wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia.

W przypadku gdy zezwolenie na pracę jest wymagane w związku z pełnieniem przez cudzoziemca funkcji w zarządzie osoby prawnej wpisanej do rejestru przedsiębiorców lub będącej spółką kapitałową w organizacji (typ B), wydaje je wojewoda właściwy ze względu na siedzibę tego podmiotu.

Jak zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 listopada 2007 r. (II SA/Wa 1293/07, LEX 501626) z obowiązku posiadania stosownego zezwolenia na wykonywanie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego nie zwalnia cudzoziemca okoliczność posiadania zezwolenia na wykonywanie pracy w tej spółce (na innym stanowisku) na podstawie stosunku pracy lub innej dopuszczalnej prawem formy podjęcia pracy zarobkowej. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 20 lipca 2005 r. (II SA/Wa 736/05, LEX 179669) obowiązkiem posiadania zezwolenia na zatrudnienie objęci są cudzoziemcy będący członkami zarządów spółek, którzy zostają zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, umowy menedżerskiej czy umowy-zlecenia, jak również ci, których stosunek członkostwa w zarządzie powstał z mocy aktu powołania spółki, bez nawiązania jakiejkolwiek formalnej umowy o sprawowanie zarządu czy pełnienie funkcji.

Zasadą jest, że wojewoda wydaje zezwolenie na pełnienie funkcji w zarządzie, jeżeli podmiot, którego członkiem zarządu ma być cudzoziemiec:

● w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku osiągnął dochód nie niższy niż 12-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie w trzecim kwartale roku poprzedzającego złożenie wniosku, ogłaszanego przez prezesa GUS w Monitorze Polskim, oraz zatrudnia na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej roku poprzedzającego złożenie wniosku co najmniej dwóch pracowników, którzy nie podlegają obowiązkowi posiadania zezwolenia na pracę, lub

● wykaże posiadanie środków lub prowadzenie działań pozwalających na spełnienie w przyszłości tych warunków, w szczególności przez prowadzenie działalności przyczyniającej się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia miejsc pracy.

W przypadkach uzasadnionych sytuacją na rynku pracy wojewoda może ograniczyć w zezwoleniu zakres zadań wykonywanych przez cudzoziemca do czynności zarządzających i reprezentacji danego podmiotu. [przykład 9]

Zgodnie z art. 88c ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia wojewoda wydaje zezwolenie typu A lub typu B bez konieczności uwzględnienia warunków, o których mowa powyżej, jeśli cudzoziemiec:

● w okresie trzech lat poprzedzających złożenie wniosku o wydanie zezwolenia ukończył szkołę lub uczelnię wyższą z siedzibą na terytorium Polski albo innego państwa EOG lub Konfederacji Szwajcarskiej (jak wskazano powyżej absolwent stacjonarnych studiów wyższych na polskiej uczelni nie musi mieć zezwolenia na pracę) lub

● przez trzy lata poprzedzające złożenie wniosku o wydanie zezwolenia przebywał legalnie w Polsce, a jego pobyt był nieprzerwany (w rozumieniu ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach).

Dalsze ułatwienia wynikają z rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie określenia przypadków, w których zezwolenie na pracę cudzoziemca jest wydawane bez względu na szczegółowe warunki wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców. Zgodnie z jego przepisami uwzględnienie wskazanych wyżej warunków nie jest wymagane m.in. w przypadku cudzoziemca będącego członkiem rodziny pracownika przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego, organizacji międzynarodowej lub ich przedstawicielstwa, wykonującego pracę w Polsce na podstawie umów i porozumień międzynarodowych.

W przypadku gdy cudzoziemiec wykonujący pracę u zagranicznego pracodawcy ma być delegowany do Polski do oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego albo podmiotu, który jest z nim powiązany, zezwolenie na pracę (typu C) wydaje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, do którego delegowano cudzoziemca.

Jeśli cudzoziemiec wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego nieposiadającego oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności w Polsce i ma być delegowany do Polski w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługi eksportowej), zezwolenie na pracę (typu D) wydaje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania podmiotu, na rzecz którego ma być świadczona ta usługa, a jeżeli podmiot ten ma siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą - ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca na terytorium Polski.

W razie delegowania do Polski cudzoziemca w innym celu niż wskazane powyżej, zezwolenie na pracę (typu E) wydaje wojewoda właściwy ze względu na główne miejsce wykonywania przez cudzoziemca pracy w Polsce.

Jeśli specyfika pracy wykonywanej przez cudzoziemca nie pozwala na wskazanie głównego miejsca jej wykonywania, zezwolenie wydaje wojewoda mazowiecki.

Wojewoda wydaje zezwolenie typu C, D lub E, jeśli:

● wykonywanie pracy przez cudzoziemca w Polsce będzie się odbywało na warunkach nie mniej korzystnych niż wynikające z przepisów kodeksu pracy oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników (por. art. 67³ kodeksu pracy),

● wysokość wynagrodzenia, która będzie przysługiwała cudzoziemcowi za wykonywanie pracy, nie będzie niższa o więcej niż 30 proc. od wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w województwie, ogłaszanej przez prezesa GUS,

● pracodawca zagraniczny wskazał osobę przebywającą na terytorium Polski, mającą dokumenty potwierdzające wypełnienie obowiązków określonych powyżej oraz upoważnioną do reprezentowania pracodawcy wobec wojewody, naczelnika właściwego urzędu skarbowego, terenowej jednostki organizacyjnej ZUS, konsula, organu Państwowej Inspekcji Pracy, Służby Celnej, Straży Granicznej i Policji, jeśli okres delegowania cudzoziemca przekracza 30 dni w roku kalendarzowym. [przykład 10]

Do wniosku o wydanie zezwolenia na pracę należy dołączyć m.in.:

aktualny na dzień składania wniosku odpis z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego właściwego rejestru albo wyciąg z ewidencji działalności gospodarczej - w przypadku gdy podmiotem powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi jest osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą,

● dokument z właściwego rejestru potwierdzający status prawny i formę lub charakter działalności prowadzonej przez zagranicznego pracodawcę - w przypadku wniosku o zezwolenie typu C, D lub E,

● aktualny na dzień składania wniosku odpis z KRS lub innego właściwego rejestru albo wyciąg z ewidencji działalności gospodarczej, dotyczący oddziału lub zakładu podmiotu zagranicznego, jego podmiotu zależnego lub podmiotu powiązanego długoterminową umową o współpracy z pracodawcą zagranicznym - w przypadku wniosku o zezwolenie typu C,

● kopię dowodu osobistego lub kopię wypełnionych stron z danymi z dokumentu podróży - w przypadku gdy podmiotem powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest osoba fizyczna,

● kopię umowy spółki - w przypadku gdy podmiotem powierzającym wykonywanie pracy przez cudzoziemca jest spółka z o.o. w organizacji, lub kopie aktów notarialnych o zawiązaniu spółki - jeżeli podmiotem powierzającym wykonywanie pracy jest spółka akcyjna w organizacji,

● kopię wypełnionych stron z danymi z dokumentu podróży cudzoziemca, którego dotyczy wniosek,

informację starosty o sytuacji na lokalnym rynku pracy, jeżeli jest wymagana,

● kopię zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podmiot powierzający wykonywanie pracy jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych w roku podatkowym poprzedzającym złożenie wniosku oraz informację o stanie zatrudnienia za okres roku poprzedzającego złożenie wniosku lub informację o posiadanych środkach lub prowadzeniu działań pozwalających na spełnienie w przyszłości warunków określonych w ustawie o promocji zatrudnienia - w przypadku wniosku o zezwolenie typu B,

● informację o stanie zatrudnienia w podmiocie powierzającym wykonywanie pracy cudzoziemcowi - w przypadku wniosku o zezwolenie typu B,

● kopię umowy, na podstawie której usługa jest świadczona na terytorium Polski lub jej fragmentu określającego przedmiot zobowiązań pracodawcy zagranicznego albo określające ten przedmiot oświadczenie pracodawcy zagranicznego, jeżeli umowa nie została jeszcze zawarta, z tym że kopię odpowiedniego fragmentu umowy pracodawca zagraniczny dostarcza niezwłocznie po jej zawarciu - w przypadku wniosku o zezwolenie typu D.

Dokumenty sporządzone w języku obcym, z wyjątkiem dowodów osobistych lub dokumentów podróży, służące za dowód w postępowaniu o wydanie zezwolenia, trzeba złożyć wraz z ich tłumaczeniem na język polski dokonanym przez tłumacza przysięgłego.

Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć także kopię dowodu dokonania jednorazowej wpłaty, stanowiącej dochód budżetu państwa. Zgodnie z rozporządzeniem ministra pracy i polityki społecznej z 17 października 2007 r. w sprawie wysokości wpłaty dokonywanej w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca, wynosi ona: 50 zł - gdy wnioskodawca zamierza powierzyć wykonywanie pracy cudzoziemcowi na okres nieprzekraczający trzech miesięcy, 100 zł - w razie zamiaru powierzenia wykonywania pracy na okres dłuższy niż trzy miesiące, 200 zł - gdy wnioskodawca zamierza delegować do Polski cudzoziemca w celu realizacji usługi eksportowej. W przypadku złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia trzeba dokonać wpłaty w wysokości połowy wskazanej wyżej kwoty. [przykład 11]

Wojewoda odmówi jednak wydania zezwolenia, m.in. w przypadku gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi:

● prawomocnym wyrokiem sądu został uznany za winnego wykroczenia z art. 120 ust. 3 - 5 ustawy o promocji zatrudnienia (polegającego m.in. na doprowadzeniu cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy przez wprowadzenie go w błąd, wykorzystanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania lub zależności służbowej),

● w ciągu dwóch lat od uznania za winnego popełnienia czynu, o którym mowa w art. 120 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (czyli powierzenia cudzoziemcowi nielegalnego wykonywania pracy) został ponownie uznany za winnego podobnego wykroczenia,

● jest osobą fizyczną karaną za przestępstwo przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową z art. 218 - 221 ustawy z 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. nr 88, poz. 553 z późn. zm.),

● jest osobą fizyczną, karaną za popełnienie w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów z art. 270 - 275 kodeksu karnego albo jest podmiotem zarządzanym lub kontrolowanym przez taką osobę,

● wnioskuje o wydanie zezwolenia w stosunku do cudzoziemca, który w związku z postępowaniem o wydanie zezwolenia na pracę został ukarany za wskazane wyżej przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów.

Zezwolenie na pracę jest wydawane dla określonego cudzoziemca. Określa ono podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca i stanowisko lub rodzaj wykonywanej przez niego pracy oraz okres ważności zezwolenia. W przypadkach delegowania cudzoziemca przez zagranicznego pracodawcę do pracy w Polsce, w zezwoleniu określany jest podmiot, do którego cudzoziemiec ma być delegowany. Jeżeli zezwolenie dotyczy pracy cudzoziemca w charakterze pracownika tymczasowego, w zezwoleniu na pracę określany jest pracodawca użytkownik. Jak zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 2 kwietnia 2009 r. (II SA/Wa 1677/08, LEX 562883), w przypadku zezwoleń na pracę cudzoziemców najistotniejsze jest to, aby cudzoziemiec, który otrzymał stosowne zezwolenie, wykonywał jedynie tę pracę, która została określona w zezwoleniu. W przeciwnym wypadku praca, której cudzoziemiec się podejmuje, wykonywana jest przez niego nielegalnie.

Zezwolenie jest wydawane na czas określony, zasadniczo nie dłuższy niż trzy lata i może być przedłużane. Jeśli cudzoziemiec pełni funkcję w zarządzie osoby prawnej, która na dzień złożenia wniosku zatrudnia powyżej 25 osób, wojewoda może wydać zezwolenie na pracę na okres nie dłuższy niż pięć lat. W razie delegowania cudzoziemca przez pracodawcę zagranicznego w celu realizacji usługi eksportowej, wojewoda wydaje zezwolenie na okres delegowania. W przypadkach określonych w kryteriach wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców, ogłaszanych w wojewódzkim dzienniku urzędowym, wojewoda może ograniczyć okres, na który wydaje zezwolenie.

Zezwolenie jest wydawane w trzech egzemplarzach, z których dwa otrzymuje podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy. Należy pamiętać, że uzyskanie zezwolenia nie zwalnia z określonych odrębnymi przepisami wymogów, od spełnienia których uzależnione jest wykonywanie zawodów regulowanych lub działalności.

Podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi, od którego wymagane jest posiadanie zezwolenia na pracę, jest obowiązany m.in. do:

● uwzględnienia w umowie z cudzoziemcem - przewidzianych w ustawie o promocji zatrudnienia - warunków zawartych we wniosku o wydanie zezwolenia, zawarcia z nim umowy w formie pisemnej oraz przedstawienia mu przed podpisaniem tej umowy jej tłumaczenia na język zrozumiały dla cudzoziemca (wymogi te nie mają zastosowania w przypadku cudzoziemca pełniącego funkcję w zarządzie),

● przekazania cudzoziemcowi jednego egzemplarza zezwolenia na pracę, informowania go o działaniach podejmowanych w związku z postępowaniem o udzielenie lub przedłużenie zezwolenia oraz zachowania w tych postępowaniach należytej staranności,

● niezwłocznego poinformowania organu wydającego zezwolenie o niepodjęciu przez cudzoziemca wykonywania pracy w okresie trzech miesięcy od daty rozpoczęcia ważności zezwolenia lub o zakończeniu wykonywania pracy wcześniej niż trzy miesiące przed upływem ważności zezwolenia.

Zgodnie z art. 88i ustawy o promocji zatrudnienia zezwolenie na pracę jest nadal ważne m.in. w przypadku:

● gdy podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi zamierza powierzyć mu na okresy łącznie nieprzekraczające 30 dni w roku kalendarzowym wykonywanie pracy o innym charakterze lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu,

● zmiany siedziby lub miejsca zamieszkania, nazwy lub formy prawnej działania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy przez cudzoziemca, a także przejęcia pracodawcy lub jego części przez innego pracodawcę,

● przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę

- jeżeli podmiot powierzający cudzoziemcowi wykonywanie pracy niezwłocznie powiadomił o tej zmianie wojewodę, który wydał zezwolenie.

Zezwolenie na pracę może także zachować ważność w przypadku, gdy:

● cudzoziemiec, w uzgodnieniu z podmiotem powierzającym mu wykonywanie pracy na terytorium Polski nie podjął wykonywania pracy w okresie trzech miesięcy od początkowej daty ważności zezwolenia,

● cudzoziemiec, w uzgodnieniu z podmiotem powierzającym mu wykonywanie pracy przerwał wykonywanie pracy na okres przekraczający trzy miesiące

- jeżeli przyczyna opóźnienia lub przerwy w wykonywaniu pracy jest uzasadniona, a podmiot powierzający wykonywanie pracy przez cudzoziemca niezwłocznie powiadomił o tych sytuacjach wojewodę, który wydał zezwolenie. [przykład 12, 13]

Do przedłużenia zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wydawania zezwolenia. Przedłużenie zezwolenia następuje na pisemny wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi, złożony nie później niż w terminie 30 dni przed upływem okresu ważności zezwolenia na pracę. Wzór wniosku o przedłużenie zezwolenia został określony w załączniku do rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca. Przedłużenie jest wydawane na okres oznaczony datami. W razie zmiany właściwości wojewody ze względu na zmianę siedziby lub miejsca zamieszkania podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, siedziby podmiotu, do którego cudzoziemiec jest delegowany albo głównego miejsca wykonywania pracy, właściwość wojewody do prowadzenia postępowania o przedłużenie zezwolenia określa się na dzień złożenia wniosku. Zezwolenie na pracę i przedłużenie zezwolenia na pracę stanowią dwie różne sfery rozstrzygnięć decyzyjnych (wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2005 r., II SA/Wa 1897/04, LEX 164779).

W przypadku gdy cudzoziemiec przestał spełniać warunki uprawniające go do wykonywania pracy na terytorium Polski, jego zobowiązanie do wykonywania czynności wynikających z umowy cywilnoprawnej lub obowiązek świadczenia pracy w Polsce wygasają. W przypadku gdy odmowa lub uchylenie zezwolenia na pracę były wynikiem niezachowania należytej staranności, strony zachowują prawo do odszkodowania, o ile przepisy szczególne albo treść zawartej przez nie umowy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 120 ustawy o promocji zatrudnienia, kto powierza cudzoziemcowi nielegalne wykonywanie pracy, podlega karze grzywny nie niższej niż 3000 zł. Dwukrotne uznanie za winnego popełnienia takiego czynu w okresie dwóch lat spowoduje odmowę wydania przez wojewodę zezwolenia na pracę. Cudzoziemiec, który nielegalnie wykonuje pracę, podlega grzywnie nie niższej niż 1000 zł. Osoba, która za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy, podlega grzywnie do 10 000 zł. Za niedopełnienie obowiązku niezwłocznego poinformowania organu wydającego zezwolenie o niepodjęciu przez cudzoziemca wykonywania pracy w okresie trzech miesięcy od daty rozpoczęcia ważności zezwolenia lub zakończenia wykonywania pracy wcześniej niż trzy miesiące przed upływem ważności zezwolenia grozi grzywna nie niższa niż 100 zł.

Osoba prowadząca działalność gospodarczą chce zawrzeć umowę-zlecenie z obywatelem Kazachstanu, mającym Kartę Polaka. Będzie on świadczył pracę w jej zakładzie w Białymstoku. Wykonywanie przez cudzoziemca pracy zarobkowej na podstawie umów cywilnoprawnych (np. agencyjnej, zlecenia, o dzieło) wymaga zasadniczo zezwolenia na pracę. Obowiązek uzyskiwania takiego zezwolenia nie jest ograniczony do przypadków zawierania z cudzoziemcem stosunku pracy. W sytuacji gdy zleceniobiorca ma ważną Kartę Polaka, zezwolenie nie jest jednak potrzebne. Zgodnie z ustawą z 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz.U. nr 180, poz. 1280 z późn. zm.) jest ona dokumentem potwierdzającym przynależność do Narodu Polskiego. Może być przyznana osobie posiadającej obywatelstwo Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Białoruś, Republiki Estońskiej, Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kirgiskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Mołdowy, Federacji Rosyjskiej, Republiki Tadżykistanu, Turkmenistanu, Ukrainy lub Republiki Uzbekistanu albo posiadającej w jednym z tych państw status bezpaństwowca.

Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie chce zatrudnić obywatela Nigerii, który ukończył stacjonarne studia wyższe w Poznaniu. W tej sytuacji nie musi uzyskiwać dla niego zezwolenia na pracę. Cudzoziemcy będący absolwentami stacjonarnych studiów wyższych na polskich uczelniach mogą pracować w Polsce bez konieczności uzyskania takiego zezwolenia. Obowiązek otrzymania zezwolenia nie obowiązywałby również np. w przypadku, gdyby obywatel Nigerii ukończył studia za granicą, ale ożenił się z Polką i miał zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony w Polsce w związku z zawarciem związku małżeńskiego.

Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie, świadcząca usługi w zakresie tłumaczeń, chce zawrzeć w październiku umowy o dzieło z kilkoma japońskimi studentami. W przypadku studentów studiów stacjonarnych odbywanych w Polsce zezwolenia na pracę nie są wymagane - z tytułu posiadania takiego statusu - tylko w razie wykonywania przez nich pracy w miesiącach: lipiec, sierpień i wrzesień. Praca w Polsce, bez konieczności uzyskania zezwolenia, jest jednak dopuszczalna w przypadku cudzoziemców: będących studentami wykonującymi pracę w ramach odbywania staży zawodowych, do których odbywania kierują organizacje będące członkami międzynarodowych zrzeszeń studentów; będących studentami wykonującymi pracę w ramach współpracy publicznych służb zatrudnienia i ich zagranicznych partnerów - jeżeli potrzeba powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy jest potwierdzona przez właściwy organ zatrudnienia; będących studentami szkół wyższych lub uczniami szkół zawodowych, skierowanymi do odbycia, w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy w roku kalendarzowym, praktyk zawodowych przewidzianych regulaminem studiów lub programem nauczania i zorganizowanych w ramach umowy pomiędzy zagraniczną szkołą wyższą lub zawodową a pracodawcą, zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę pracodawcy; będących studentami szkół wyższych lub uczniami szkół zawodowych w państwach członkowskich UE lub państwach EOG nienależących do UE lub Konfederacji Szwajcarskiej, którzy wykonują pracę w ramach praktyk zawodowych przewidzianych regulaminem studiów lub programem nauczania, pod warunkiem uzyskania skierowania na taką praktykę ze szkoły wyższej lub zawodowej, a także uczestniczących w programach wymiany kulturalnej lub edukacyjnej, programach pomocy humanitarnej lub rozwojowej bądź programach wakacyjnej pracy studentów, zorganizowanych w porozumieniu z ministrem pracy i polityki społecznej.

Chiński przedsiębiorca sprzedał polskiej spółce wyprodukowane przez siebie maszyny drukarskie. Zgodnie z umową mają one zostać zamontowane w siedzibie spółki we Wrocławiu przez pracowników sprzedawcy. Chiński sprzedawca nie ma oddziału ani zakładu w Polsce. Zasadą jest, że w przypadku, gdy cudzoziemiec wykonuje pracę u pracodawcy zagranicznego, nieposiadającego oddziału, zakładu lub innej formy zorganizowanej działalności na terytorium Polski i jest delegowany do Polski w celu realizacji usługi o charakterze tymczasowym i okazjonalnym (usługa eksportowa), potrzebne jest zezwolenie na pracę. Jednak w sytuacji, gdy cudzoziemiec zostaje delegowany do Polski, na okres nieprzekraczający trzech miesięcy w roku kalendarzowym, w celu wykonywania prac montażowych kompletnych technologicznie maszyn dostarczoncyh przez zagranicznego pracodawcę, który jest ich producentem, zezwolenie nie jest wymagane. W sytuacji opisanej w pytaniu dla pracowników chińskiego sprzedawcy dokonujących montażu w Polsce nie trzeba więc uzyskiwać zezwoleń na pracę.

Spółka z o.o. chce powierzyć na sześć miesięcy wykonywanie pracy na terenie Polski obywatelowi Ukrainy, na podstawie zawartej z nim umowy agencyjnej. W tej sytuacji nie jest konieczne uzyskiwanie dla niego zezwolenia na pracę. Przed rozpoczęciem przez niego wykonywania obowiązków spółka musi natomiast zarejestrować w powiatowym urzędzie pracy swoje pisemne oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi. Powinna złożyć je w dwóch egzemplarzach. Podpisane i zarejestrowane oświadczenie może być podstawą do ubiegania się o wizę przez cudzoziemca. Spółka musi także pamiętać o zawarciu z nim umowy agencyjnej na piśmie. Niedopełnienie tego obowiązku powodowałoby bowiem powierzenie cudzoziemcowi nielegalnego wykonywania pracy, za co grozi grzywna nie niższa niż 3000 zł. Gdyby natomiast spółka chciała zawrzeć z taką osobą umowę na okres przekraczający sześć miesięcy, konieczne byłoby uzyskanie zezwolenia na pracę.

Spółka z o.o chce uzyskać zezwolenie na pracę cudzoziemca, w przypadku którego konieczne jest uzyskanie informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy na lokalnym rynku pracy. W takim przypadku spółka powinna złożyć w powiatowym urzędzie pracy właściwym ze względu na swoją siedzibę ofertę pracy, ze wskazaniem na potrzebę uzyskania takiej informacji. Starosta wydaje wówczas informację zawierającą: dane o możliwości realizacji oferty pracy dotyczące zarejestrowanych bezrobotnych i poszukujących pracy, w tym rekrutacji, jeżeli była organizowana, ocenę adekwatności wskazanych wymagań w stosunku do stanowiska lub rodzaju oferowanej pracy oraz ocenę proponowanej wysokości wynagrodzenia w stosunku do poziomu wynagrodzeń dla porównywalnych zawodów lub rodzajów pracy na lokalnym rynku pracy. Taka informacja starosty zostanie następnie przedłożona przez spółkę wojewodzie wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę.

Spółka z o.o. z siedzibą w Siedlcach ubiega się o zezwolenia na pracę dla cudzoziemców, których chce zatrudnić na stanowiskach: montera konstrukcji budowlanych, glazurnika i tynkarza. Zgodnie z rozporządzeniem nr 14 wojewody mazowieckiego z 30 czerwca 2009 r. w sprawie kryteriów wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców na terenie województwa mazowieckiego (Wojewódzki Dziennik Urzędowy z 2009 r. nr 106, poz. 3033) w przypadku tych zawodów wojewoda wydaje zezwolenie na pracę bez konieczności otrzymania wydanej przez starostę informacji o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy na lokalnym rynku pracy, co upraszcza procedurę uzyskania zezwolenia.

Spółka z o.o. chce zatrudnić obywatela Białorusi w swojej siedzibie w Poznaniu na sześć miesięcy. W takim przypadku nie potrzebuje zezwolenia na pracę. Musi natomiast zarejestrować swoje oświadczenie o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi w powiatowym urzędzie pracy i zawrzeć z nim umowę o pracę. Gdyby jednak po upływie sześciu miesięcy nadal chciała zatrudniać tę osobę, ma obowiązek uzyskać zezwolenie - z tym że nastąpi to w trybie uproszczonym. W takim przypadku spółka nie potrzebuje informacji starosty o sytuacji na lokalnym rynku pracy. Taka informacja nie będzie również wymagana w razie przedłużenia zezwolenia na pracę dla tego samego cudzoziemca i na tym samym stanowisku.

Spółka z o.o. zatrudniła cudzoziemca na podstawie zezwolenia na pracę (typu A) na stanowisku dyrektora ds. sprzedaży. Obecnie jednak chce mu także powierzyć pełnienie funkcji w zarządzie (bez zawierania żadnej dodatkowej umowy). W takim przypadku musi uzyskać dla niego zezwolenie na pracę typu B. Taki obowiązek nie jest bowiem wyłączony na skutek świadczenia już przez cudzoziemca pracy w spółce. Obowiązkiem posiadania zezwolenia typu B objęci są m.in. tacy cudzoziemcy, których stosunek członkostwa w zarządzie powstał bez nawiązania jakiejkolwiek formalnej umowy o sprawowanie zarządu czy pełnienie funkcji. Zezwolenie typu B nie byłoby potrzebne w przypadku, gdyby cudzoziemiec będący członkiem zarządu spółki przebywał w Polsce przez okres nieprzekraczający łącznie 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy.

Chiński pracodawca chce delegować do Polski swoich pracowników w celu realizacji usługi eksportowej. Wymagane jest uzyskanie zezwoleń na pracę tych cudzoziemców (typ D). Jednym z warunków wydania takich zezwoleń jest zapewnienie, aby warunki zatrudnienia tych osób, dotyczące m.in.: norm i wymiaru czasu pracy, okresów odpoczynku dobowego i tygodniowego, wymiaru urlopu wypoczynkowego, minimalnego wynagrodzenia za pracę, wysokości dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy, były nie mniej korzystne niż wynikające z przepisów kodeksu pracy oraz innych przepisów regulujących prawa i obowiązki pracowników.

Spółka z o.o. ubiega się o wydanie zezwoleń o pracę (typu A) dla trzech cudzoziemców. W takim przypadku do składanych wniosków może dołączyć jeden odpis z Krajowego Rejetru Sądowego i jedną kopię dowodu wpłaty. Informacja starosty o sytuacji na lokalnym rynku pracy może być dołączona w jednym egzemplarzu, jeżeli wszyscy cudzoziemcy, których dotyczą wnioski, będą wykonywać pracę wskazaną w tej informacji.

Spółka z o.o. zatrudnia cudzoziemca, zgodnie z zezwoleniem na pracę, na stanowisku glazurnika. Na okres dwóch tygodni chce powierzyć mu prace malarskie. Taka zmiana obowiązków nie spowoduje utraty ważności zezwolenia na pracę, jeśli spółka zawiadomi o niej wojewodę, który wydał zezwolenie. Zawiadomienie powinno nastąpić na piśmie, zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zatrudnia cudzoziemca na podstawie zezwolenia na pracę. W związku z trudną sytuacją rodzinną zwrócił się on do pracodawcy o miesięczną przerwę w wykonywaniu pracy, na co spółka wyraziła zgodę. Nie wpływa to na ważność zezwolenia na pracę. Natomiast w sytuacji, gdyby cudzoziemiec - w uzgodnieniu z podmiotem powierzającym mu wykonywanie pracy - przerwał ją na okres przekraczający trzy miesiące, zezwolenie może zachować ważność tylko, jeśli przyczyna takiej przerwy jest uzasadniona, a podmiot powierzający wykonywanie pracy niezwłocznie powiadomił o niej wojewodę, który wydał zezwolenie. Zawiadomienie powinno nastąpić na piśmie, zgodnie ze wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca. W razie niedopełnienia tego obowiązku przerwanie pracy przez cudzoziemca na okres przekraczający trzy miesiące powoduje uchylenie zezwolenia. Skutkiem uchylenia zezwolenia jest wygaśnięcie obowiązku cudzoziemca świadczenia pracy w Polsce. W takim przypadku zachowuje on jednak prawo do odszkodowania, jeśli uchylenie zezwolenia było wynikiem niezachowania należytej staranności przez pracodawcę.

Anna Puszkarska

anna.puszkarska@infor.pl

Art. 2 ust. 1 pkt 7, 11, 14, 21b, 40 i 43, art. 87 - 90a, art. 120 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).

Art. 67¹ - 67³ ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 z późn. zm.)

Par. 1 - 2 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 20 lipca 2011 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz.U. nr 155, poz. 919).

Par. 2 - 3 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie określenia przypadków, w których zezwolenie na pracę cudzoziemca jest wydawane bez względu na szczegółowe warunki wydawania zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz.U. nr 16, poz. 85 z późn. zm.)

Par. 1 - 8 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 29 stycznia 2009 r. w sprawie wydawania zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz.U. nr 16, poz. 84)

Par. 2 - 3 rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej z 17 października 2007 r. w sprawie wysokości wpłaty dokonywanej w związku ze złożeniem wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca (Dz.U. nr 195, poz. 1409).