Kto odpowiada za naruszenie czci podwładnego

Czytelniczce przysługuje takie uprawnienie.

Zgodnie z art. 120 kodeksu pracy w razie wyrządzenia przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych szkody osobie trzeciej zobowiązany do naprawienia szkody jest wyłącznie pracodawca. Regulacja ta dotyczy jednak tylko szkody wyrządzonej nieumyślnie przez pracownika. Jak zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 2 lutego 2011 r. (II PK 189/10, LEX 811844), w razie wyrządzenia przez pracownika szkody innemu pracownikowi z winy umyślnej art. 120 k.p. nie ma zastosowania.

W takiej sytuacji pracownik odpowiada wobec poszkodowanego za naprawienie szkody na zasadach ogólnych niezależnie od odpowiedzialności pracodawcy. Nie wyłącza to odpowiedzialności pracodawcy za szkodę wyrządzoną przez pracownika na zasadzie odpowiedzialności za cudze czyny uregulowanej w kodeksie cywilnym.

Przykładowo zgodnie z art. 430 k.c. kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności. Zgodnie zaś z art. 474 k.c. dłużnik jest odpowiedzialny jak za własne działanie lub zaniechanie za działania i zaniechania osób, z których pomocą wykonuje zobowiązanie, jak również osób, którym powierza wykonanie zobowiązania.

Należy także pamiętać, że obowiązek pracodawcy szanowania dóbr osobistych pracownika obejmuje również zapobieganie i przeciwdziałanie naruszaniu tych dóbr przez innych pracowników. Spółka z o.o., która tolerowała naruszanie dóbr osobistych czytelniczki przez innego pracownika, przyczyniła się do wynikającej z nich szkody. Uzasadnia to jej własną odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną z winy jej organu, zgodnie z art. 416 k.c. Tolerując postępowanie przełożonej czytelniczki, zarząd spółki dopuścił się co najmniej niedbalstwa. Jako pracodawca spółka dysponowała bowiem środkami (np. kary porządkowe, rozwiązanie umowy o pracę) uniemożliwiającymi naruszanie przez tę pracownicę dóbr osobistych innych zatrudnionych.

Jeśli pracownik przy wykonywaniu swoich obowiązków pracowniczych wyrządzi nieumyślnie szkodę osobie trzeciej, to do jej naprawienia jest zobowiązany wyłącznie pracodawca. Ograniczenie to nie ma zastosowania w przypadku wyrządzenia szkody z winy umyślnej

Anna Puszkarska

radca prawny

Art. 120, art. 300 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 23 - 24, art. 416, art. 448 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 z późn. zm.).