Pijanego pracownika można zwolnić dyscyplinarnie

Pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Źródłem zobowiązań wobec pracodawcy jest gotowość do świadczenia pracy, której pracownik się pozbawia poprzez wprowadzenie się w stan nietrzeźwości.

W konsekwencji za jeden z podstawowych obowiązków pracownika należy uznać zachowanie trzeźwości w czasie pracy. Taki pogląd potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 30 stycznia 1986 r. (II PRN 20/85, PiZS 1986/9/74), zgodnie z którym stan nietrzeźwości świadczy o naruszeniu dyscypliny pracy i uzasadnia wyciągnięcie stosownych konsekwencji, włącznie z rozwiązaniem umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych

Należy podkreślić, iż zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego w wyroku z 5 lutego 1998 r. (I PKN 519/97, OSNP 1999/2/48) obowiązek udowodnienia przyczyn uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę w trybie natychmiastowym obciąża pracodawcę (art. 52 par. 1 k.p.).

Tym samym to na pracodawcy spoczywa obowiązek wykazania nietrzeźwości pracownika, chociaż jak wskazuje orzeczenie Sądu Najwyższego z 24 maja 1985 r. (I PRN 39/85, OSNC 1986/1/23), wprawdzie pracownik nie ma obowiązku poddania się na żądanie portiera badaniu przy użyciu probierza trzeźwości, jednak odmowa poddania się takiemu badaniu nie polepsza sytuacji pracownika. Z reguły trzeźwy pracownik nie ma interesu w tym, by odmówić użycia testera trzeźwości.

Ustawodawca nie wprowadził sformalizowanego sposobu udowodnienia stanu nietrzeźwości, np. wyłącznie poprzez badanie krwi na zawartość alkoholu czy za pośrednictwem atestowanego alkotestu. W myśl uchwały Sądu Najwyższego z 14 grudnia 1978 r. (V PZP 7/78, OSNC 1979/1-2/21) w postępowaniu przed organami rozpatrującymi spory o roszczenia ze stosunku pracy można powoływać wszelkie środki dowodowe w celu wykazania stanu nietrzeźwości pracownika w określonej dacie, uzasadniającego niedopuszczenie go do pracy lub odsunięcie od wykonywania pracy i uprawniającego pracodawcę do zastosowania innych przewidzianych prawem sankcji. Stanowisko takie potwierdził również Sąd Najwyższy w orzeczeniu - wyroku z 11 grudnia 2006 r. (I PK 165/06, Pr.Pracy 2007/4/27). Uznał on, że w sprawach z zakresu prawa pracy stan nietrzeźwości pracownika może być wykazany wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi - także zeznaniami świadków - a nie tylko wynikami analizy krwi na zawartość alkoholu lub wynikami obecności alkoholu w wydychanym powietrzu.

Tym samym stan nietrzeźwości pracownika można wykazywać np.:

● zeznaniami świadków,

● notatką czy protokołem zdarzenia,

● nagraniami z kamer przemysłowych czy też nieatestowanym urządzeniem do badania zawartości alkoholu w organizmie.

Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, polegającego na przebywaniu w miejscu i czasie pracy w stanie nietrzeźwości (art. 52 par. 1 pkt 1 k.p.), nie może być uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 8 k.p.) tylko z tej przyczyny, że pracodawca wcześniej tolerował nietrzeźwość pracownika w miejscu pracy.

Pracownik stawił się do pracy w stanie wskazującym na nietrzeźwość. O tym fakcie świadczyły m.in. niewyraźna mowa, chwiejny chód oraz silny odór alkoholu wyczuwany od pracownika. Pracodawca zobowiązał pracownika do poddania się badaniu alkomatem na obecność alkoholu w organizmie. Pracownik odmówił przeprowadzeniu badania. Pracodawca sporządził protokół ze zdarzenia oraz odebrał oświadczenia od pracowników będących świadkami stanu pracownika jak również odmowy poddania się badaniu przez niego. Dysponując wskazaną dokumentacją, rozwiązał z pracownikiem umowę o pracę bez wypowiedzenia z jego winy ze względu na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych poprzez stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwym.

@RY1@i02/2011/038/i02.2011.038.000.004b.001.jpg@RY2@

Piotr Sak, ekspert z zakresu prawa pracy

Piotr Sak

ekspert z zakresu prawa pracy

Art. 52 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Art. 6 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr16, poz. 93 z późn. zm.).