Nie czuję, że rząd jest z nami uczciwy

Ktoś powie, że to spotkanie dwóch światów, że aktywista ekologiczny i związkowiec górniczy nie będą w stanie normalnie rozmawiać. Ale tak naprawdę pod większością Twoich wypowiedzi dotyczących transformacji energetycznej i niezbędnych zmian systemowych sam mógłbym się podpisać. Na przykład my podkreślamy zawsze, że taka transformacja, jaką znamy z lat 90. i dwutysięcznych – burzliwych przemian gospodarczych, w których zapominano o losie zwykłych ludzi – nie może się powtórzyć. Czy nie obawiasz się, że przy obecnym podejściu polityków, którzy unikają reform w sektorze energetycznym, skończy się to tak jak wtedy?

Przeżyłem dwie wielkie reformy. Kiedy zaczynałem pracę w 1992 r. to były te ponure czasy Balcerowicza. Było strasznie. Kto zaczynał wtedy, wiedział, że brało się każdą pracę, aby przeżyć. Drugą transformację przeżyłem, kiedy miałem już w miarę ustabilizowaną pracę w górnictwie. Była to taka pierwsza transformacja energetyczna, tak zwane cztery wielkie reformy Buzka, a w tle był ten, kto rządził polską gospodarką od 1989 r. – Leszek Balcerowicz. To był Balcerowicz 2.0, wówczas dokonały się takie „cuda” ekonomiczne jak degradacja regionu wałbrzyskiego, odprawy dla górników na Śląsku, którzy potem popadli w straszne tarapaty i o których opowiadał reportaż „Serce z węgla”, jak to górnicy kupili samochody, przepili i stoczyli się w patologię. To, co dzieje się dzisiaj – brak refleksji nad zmianami, które zachodzą w gospodarce, nad światowymi trendami – wskazuje, że rząd liczy na to, że górnictwo umrze po cichu, tak żeby społeczeństwo nie słyszało, bo bez planu tylko tak może się to skończyć. Koszty poniesiemy jednak wszyscy.