Branża wiatrowa pisze do Pauliny Hennig-Kloski. Wskazuje na zagrożenie dla rozwoju lądowej energetyki wiatrowej

- Mija dekada od wprowadzenia zasady „10H” [zgodnie z którą elektrownie wiatrowe nie mogły być lokalizowane bliżej niż dziesięciokrotność wysokości turbiny od zabudowań– red.], ale rozwój energetyki wiatrowej się nie zmienił. Brutalne statystyki za 2025 r. pokazują praktycznie zero wydanych pozwoleń na realizację lądowych farm wiatrowych, mimo że dziś mamy ustawę, która umożliwia realizację tych inwestycji 700 m od gospodarstw domowych – mówił Janusz Gajowiecki, prezes Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej (PSEW) podczas czwartkowej komisji sejmowej. Dodał, że branża znalazła się w „pułapce administracyjnej”. – Dziś decyzje i ograniczenia środowiskowe stanowią dla nas główny problem – dodał.

Gajowiecki wymienił problemy, z którymi mierzy się branża w ramach postępowań środowiskowych prowadzonych przez Regionalne Dyrekcje Ochrony Środowiska (RDOŚ). Chodzi m.in. o długie i przeciągające się postępowania początkowe, w ramach których RDOŚ mają stwierdzić, czy inwestycja „potencjalnie oddziaływująca na środowisko”, czyli poniżej 100 MW, wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (ooś). Jak wskazuje Gajowiecki, mimo że praktycznie zawsze jest ona wymagana od lądowej energetyki wiatrowej, to czas oczekiwania na decyzję w tej sprawie trwa czasem rok, co spowalnia cały proces. Inne problemy branży to wielokrotne wezwania do uzupełnień raportu ooś zamiast wystosowania jednego, skonsolidowanego wezwania, co usprawniłoby proces, a także systemowe przekraczanie postępowań uzasadniane „wysokiego stopnia skomplikowania”. Prezes PSEW wskazywał także na niejednolitość standardów postępowania i treści decyzji, nawet w ramach jednej regionalnej dyrekcji.