Klimatyści grają, Draghi tańczy
Wszyscy mówią o raporcie Draghiego. Celem zamówionego przez Komisję Europejską dokumentu miała być odpowiedź na pytanie, dlaczego Unia Europejska przestaje być konkurencyjna. A przestaje nie od dziś, i to pomimo wielu poprzednich raportów i rozpaczliwie wdrażanych w ostatnich latach strategii pobudzenia innowacyjności.
Krótko mówiąc: Wspólnota wie, że ma poważny problem. Pytanie brzmi: czy szuka rozwiązania, czy jedynie udaje, że go poszukuje? Po lekturze raportu Draghiego mam poważne obawy, że to drugie.
Wyobraźcie sobie, że w waszym biurze ktoś nie zmywa po sobie naczyń. Apele nic nie dają. Cała kuchnia zastawiona jest brudnymi filiżankami. Zaczynacie śledztwo. Z góry jednak z listy podejrzanych skreślacie Maćka i Jolę. Bo z Maćkiem chodzicie na squasha, a Jola jest żoną waszego kuzyna. Czy takie śledztwo przyniesie efekt? Czy prawdziwy winowajca zostanie znaleziony? Najpewniej nie. Z raportem Draghiego jest podobnie. Zastanówcie się, co jest waszym zdaniem głównym powodem utraty konkurencyjności przez unijną gospodarkę od początku XXI w. Czy wśród pierwszych trzech rzeczy, które przychodzą wam do głowy, jest forsowna polityka klimatyczna? Przejawiająca się choćby tym, że europejski przemysł płaci za prąd mniej więcej trzy razy tyle co przemysł amerykański (z chińskim nawet nie porównuje). Albo tym, że tradycyjnie najbardziej innowacyjny i konkurencyjny sektor gospodarki UE – motoryzacja – został z powodu klimatycznych ambicji polityków zmuszony do przestawiania się na elektromobilność (co jest wątpliwe ekonomicznie). Rozsądek i jako taka nawet wiedza ekonomiczna nakazują umieścić politykę klimatyczną w gronie głównych podejrzanych zagadkowej dywergencji europejskiej konkurencyjności względem USA i Chin w ostatnich latach.
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone.
Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję.