W nadchodzących latach nie zabraknie wyzwań

Sprawy europejskie. W ciągu dwóch, trzech lat zostaną stworzone ramy dla nowej europejskiej architektury nadzorczej. Planowane jest m.in. wprowadzenie w międzynarodowych grupach bankowych scentralizowanego zarządzania płynnością i przeniesienie kompetencji na poziom nadzorów macierzystych. Rynki goszczące, takie jak Polska, muszą wspólnie zabiegać o swoje interesy. Jednym z istotnych sukcesów KNF jest utworzenie koalicji dziesięciu państw goszczących z Europy Środkowej i Wschodniej, która umożliwia prezentowanie wspólnych stanowisk m.in. wobec propozycji Komisji Europejskiej. Najnowszym przykładem jest jednolite stanowisko w sprawie projektu CRD IV. Jesteśmy liderem grupy, której udało się wprowadzić przedstawicieli do zarządów wszystkich trzech europejskich agencji nadzorczych.

Najważniejsze wyzwania organizacyjne urząd ma już za sobą, niemniej ciągle pojawiają się nowe. Wkrótce KNF obejmie nadzór nad dostawcami usług płatniczych, a w zależności od wyroku Trybunału Konstytucyjnego również nad SKOKami.

To, co jest kluczowe w nadzorowaniu rynku finansowego, to właściwe określenie reguł gry. W pracach nad rekomendacjami wychodzimy od oceny procesów gospodarczych w długim horyzoncie czasu, o wiele dłuższym niż strategia banku, która rzadko wykracza poza trzy najbliższe lata. Patrzymy na rynek z poziomu makro, a nie przez pryzmat pojedynczego podmiotu czy sektora. Identyfikujemy ryzyka, które mogą być zagrożeniem dla całej gospodarki. Inspiracją do zmian mogą być też zobowiązania międzynarodowe, wnioski z inspekcji czy codzienna praktyka rynkowa i płynące do nas zapytania od banków. Przy wprowadzaniu nowych regulacji ważna jest nie tylko analiza skutków, lecz także optymalny timing.

W przeszłości nadzory sektorowe były zorganizowane na bazie compliance, tzn. badania zgodności działania podmiotów nadzorowanych z regulacjami. Nadzór miał charakter reaktywny - działania nadzorcze były podejmowane w reakcji na niekorzystną sytuację. Jakościową zmianą, która dokonała się w KNF, było przejście na analizę ryzyka. Nowa wizja sprawowania nadzoru polega na analizowaniu sytuacji w gospodarce i sektorze finansowym, dokonywaniu w oparciu o tę analizę oceny wrażliwości podmiotów rynkowych na ryzyko oraz wyprzedzającym stosowaniu adekwatnych środków nadzorczych.

Okres działania KNF, lata 2006 - 2011, to pierwsza kadencja nadzorcza na rynku finansowym, kiedy nie upadła żadna instytucja finansowa. Od momentu powstania zintegrowanego nadzoru, pomimo kryzysu finansowego, kondycja rynku uległa znacznej poprawie. Fundusze własne banków przekroczyły 100 mld zł, w sektorze ubezpieczeniowym składka przypisana brutto wzrosła o 45 proc., a liczba spółek notowanych na GPW wzrosła o blisko połowę. Udało nam się również odbiurokratyzować rynek - zrezygnować z tych obciążeń po stronie rynku i nadzoru, które nie przynoszą korzyści nadzorczych, np. w zakresie outsourcingu w bankach.

Standaryzacja prawa. W zakresie rynku finansowego gospodarzem jest Ministerstwo Finansów, ale to UKNF dostarcza rozwiązania i projekty. Przykładowym obszarem, w którym trzeba wyeliminować niespójności, są sankcje - aby za podobne wykroczenie w różnych sektorach można było nałożyć podobną karę. W niektórych instytucjach finansowych ich szefowie muszą dawać rękojmię, a w innych już nie. Różne są też regulacje dotyczące inspekcji.

@RY1@i02/2011/174/i02.2011.174.050.004b02.801.jpg@RY2@

Stanisław Kluza, przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego

Rozmawiała Magdalena A. Olczak