Małgorzata Raczkowska

Co druga strona internetowa ostrzega mnie przed „ciasteczkami” – skarży się pan Karol. – Nie jestem już bardzo młodym człowiekiem, ale z komputera korzystam bez problemu, poruszam się swobodnie po internecie. Nużą mnie jednak te wyskakujące okna na każdej stronie, a ostrzeżenia budzą mój niepokój. Nie wiem, czy mam się ich obawiać. Zezwalać czy nie zezwalać na ich umieszczenie na moim komputerze?

Jestem emerytką. Pełnoprawną, to znaczy po sześćdziesiątce – opowiada pani Halina. – Na co dzień niewiele korzystam z komunikacji publicznej, ale ostatni miesiąc spędziłam w sanatorium na drugim krańcu Polski. Pojechałam tam pociągiem, a w chwilach wolnych od zabiegów podróżowałam po okolicy miejscowymi pekaesa mi. Mówię pekaesami, ale były chyba trzy lub cztery linie o różnych nazwach. W jednych dostawałam zniżkę dla emeryta, w innych nie. Zdarzyło się nawet, że kierowca w odpowiedzi na moje pytanie o bilet ulgowy bardzo niegrzecznie odparł, że komuny mi się zachciewa. Czy są jakieś regulacje, które mówią, że emeryci mają prawo, ewentualnie – że nie mają prawa do zniżek w pekaesach?

Pani Katarzyna dobiega czterdziestki, ma dwoje dzieci. Do niedawna miała poukładane życie i męża, teraz jednak on poznał młodszą, zakochał się, spodziewa się z nią dziecka. Żąda rozwodu, jak najszybciej i bez orzekania o winie. Argumentuje, że to przyspieszy sprawę w sądzie, nie będzie konieczności składania aż tylu zeznań, powoływania świadków. – Zastanawiam się nad takim rozwiązaniem, ale czy rozwód bez orzekania o winie nie pociągnie konsekwencji, jakich dziś nie potrafię przewidzieć? – pyta kobieta.

Pani Katarzyna dobiega czterdziestki, ma dwoje dzieci. Do niedawna miała poukładane życie i męża, teraz jednak on poznał młodszą, zakochał się, spodziewa się z nią dziecka. Żąda rozwodu, jak najszybciej i bez orzekania o winie. Argumentuje, że to przyspieszy sprawę w sądzie, nie będzie konieczności składania aż tylu zeznań, powoływania świadków. – Zastanawiam się nad takim rozwiązaniem, ale czy rozwód bez orzekania o winie nie pociągnie konsekwencji, jakich dziś nie potrafię przewidzieć? – pyta kobieta.

Na jakiej podstawie prawnej w ogródkach piwnych usytuowanych w miejscach publicznych, często od pozostałych części chodnika ogrodzonych jedynie ażurowymi płotkami wysokości kilkudziesięciu centymetrów, smakosze piją piwo obserwowani przez tubylców i turystów, również tych nieletnich? Jak się to ma do ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, która zabrania spożywania alkoholu w miejscach publicznych? Czy np. ul. Długa w Gdańsku lub Rynek w Poznaniu albo w Krakowie nie są miejscami publicznymi? Jak brzmi definicja miejsca publicznego? - pyta pan Włodzimierz.

Kończy mi się lokata bankowa i koleżanka namawia mnie, by przenieść pieniądze do SKOK-u, bo ona ma tam lepsze oprocentowanie. - Ja jednak się waham: oddać pieniądze do banku to co innego, są jakieś gwarancje. Ale SKOK to chyba nie to samo co bank? - zastanawia się pani Alina.

Mam zamiar przekazać bratankowi mojego zmarłego męża darowiznę pieniężną – opowiada pani Maria z Białegostoku. – Oczywiście chciałabym uniknąć konieczności opłacania nadmiernego podatku. Mamy te same nazwiska, ale zupełnie nie potrafię się zorientować, czy ten stopień powinowactwa mieści się w drugiej, czy w trzeciej grupie podatkowej?

W ostatnią sobotę karnawału po północy wyszliśmy z kolegą z imprezy. Wzięliśmy sobie piwo na drogę – opowiada pan Marek z Wrocławia. – Przysiedliśmy z tym piwem na przystanku autobusowym czekając na nocny. Zagadaliśmy się, otwarte butelki stały obok na ławce. Nagle pojawili się strażnicy miejscy i wypisali nam mandaty za spożywanie alkoholu, a my nawet nie tknęliśmy tego piwa. Gdy tłumaczyliśmy, że ledwie mieliśmy taki zamiar, strażnicy powiedzieli, że za picie mandat wynosi 100 zł, a za zamiar możemy dostać nawet 500, więc lepiej, żebyśmy się zgodzili na picie. Jak to możliwe?