Jakub Demiańczuk

Olga Bołądź, Janusz Chabior i Wojciech Zieliński nadali swoim bohaterom wyraziste rysy, na drugim planie błyszczą Andrzej Grabowski, Eryk Lubos i Agata Kulesza.

„Życie” to więcej niż obrazkowa autobiografia. To epicka opowieść o miłości do sztuki, graficzna bildungsroman, hołd złożony mistrzom komiksu, wreszcie fascynująca podróż w czasie do Japonii lat 50.

„Gdybym tylko tu był” to film, jaki już niejeden raz widzieliśmy. Klasyczna sundance’owa produkcja, równo mierząca humor – chwilami naprawdę wysokiej próby – i wzruszenia, zderzająca banalne prawdy o życiu z kilkoma całkiem mądrymi spostrzeżeniami, może zbyt często balansująca na granicy kiczu, ale równoważąca to barwną galerią drugoplanowych postaci (z granym przez Josha Gada bratem Aidana na czele).

Banalny pomysł – niepozorny legoludek z pomocą m.in. koleżanki, Batmana oraz hybrydy kotka i jednorożca musi uratować całą klockową krainę przed złym Lordem Biznesem – został zamieniony w naszpikowaną absurdalnym humorem, rozpędzoną familijną komedię.

Rewolucjoniści, bojownicy, terroryści – jakiegokolwiek byśmy określenia użyli, zbrojne ramię polskiego ruchu socjalistycznego na początku XX wieku to temat rzeka. Niestety, w książce Wojciecha Lady – pod wieloma względami ciekawej – mamy raczej do czynienia z leśnym strumykiem.

Richard Linklater pracował nad tym filmem kilkanaście lat. W wywiadach przyznawał, że sam montaż zajął prawie dwa lata. Intuicja go nie zawiodła – „Boyhood” to najważniejsze osiągnięcie w jego dotychczasowej karierze, arcydzieło niezależnego kina. Piękny film. Pozbawiony fajerwerków, gwałtownych zwrotów akcji, charakteryzatorskich sztuczek. Skromne, a zarazem tytaniczne przedsięwzięcie. Efekt jest fenomenalny.

Briggs opowiada dzieje małżeństwa swoich rodziców. To zwyczajne, proste życie, choć oglądane przez pryzmat wielkich wydarzeń.

Linkin Park znów gra względnie ciężko, znów nad elektroniką dominują gitarowe riffy.