Tomasz Wróblewski

Nad wejściem do delfickiej krypty kapłanki wyryły 2500 lat temu napis „Poznaj siebie samego”. Wyrocznia wiedziała, co w życiu jest najtrudniejsze. Ten, kto nie pogodził się ze swoją tożsamością, wiecznie poszukuje nowej. Wielu przypłaciło to śmiesznością. Nowo odkryte miny, fryzury, ton i całe frazy „kopiuj, wklej” z innego profilu osobowego szybko stają się komiczne. Zarówno w wersji Jarosława Kaczyńskiego, jak i w wersjach light.

Przez ostatnie 10 lat Unia nie zmarnowała żadnej szansy na gospodarcze osłabienie Europy. Wspólną walutą zarządzaną przez różne ośrodki władzy, każdy z różnym systemem fiskalnym, zdestabilizowała finanse. Wspólna polityka rolna z rolników stworzyła klasę cwaniaków żonglujących dotacjami. Agenda Bolońska ostatecznie zapewniła wyższość amerykańskich uczelni nad europejskimi.

Słów i zaklęć narodowej zgody starczyłoby nie na jedną, ale kilka dobrych wojen domowych. I to prawdziwych, a nie tych urojonych. Polska nie jest krajem w stanie żadnej wojny. Nie jest krajem rozdartym. Różnią nas poglądy, status społeczny, wykształcenie i ścieżki, jakimi dochodziliśmy do dobrobytu. Ale nie dzieje się tu nic, co wykraczałoby poza standardy zachodniej demokracji. I chyba tylko wrodzona skłonność do dramatyzowania kazała niektórym wierzyć, że to rwanie szat narodowych, a nie zwykłe wybory. Przedstawienie o tyle napuszone, ile wygodne dla kandydatów i ich partii niezdolnych do dyskusji na twarde argumenty.

Przez następne pięć lat nikt nie będzie się zastanawiał nad arytmetyką wyborczą. Prezydent jest prezydentem. Głos jest jeden i nieważne, ilu wyborców na niego się złożyło. Weto zawsze jest wetem, a podpis pod ustawą ma moc taką samą, niezależnie od tego, czy składa go prezydent wybrany przy 70-procentowej frekwencji, czy przy 40-procentowej.

A na dłuższą metę to wszyscy będziemy już martwi – tak John Maynard Keynes odpowiedział na pytanie, jak na dłuższą metę interwencjonizm rządu odbije się na gospodarce.

Jeżeli wierzyć prokuratorom, to największym zagrożeniem dla polskiego wymiaru sprawiedliwości są dziennikarze. Częściej niż jakakolwiek grupa zawodowa ścigani z paragrafu 241 kodeksu karnego za ujawnianie tajemnicy śledztwa. Nie żeby za ich sprawą złoczyńcy uciekali przed sprawiedliwością, albo pomagali niszczyć krytyczne dowody w sprawach.

Polityka rządzi się etykietkami. I to prawda, że trudno w jednej kampanii wyborczej zmienić wizerunek partii czy polityka. Ale łatwo też przywołać stare etykiety. Demony, o których chciano zapomnieć.

Fajne jest życie urzędnika. Idzie dumnie korytarzem skarbówki. Nieprzekupny, nieczuły na meandry ludzkiego życia. Zna swój fach. Dostaje nagrodę za nagrodą. A to wypatrzy pracodawcę, który nie odciągał podatków za kubek kawy darowany pracownikom, a to piekarza rozdającego biednym chleb.

Tym, czym piernik jest dla Torunia, tym wydatki socjalne dla polityków. Sławią imię i osładzają złe wspomnienia. Na dwa tygodnie przed wyborami nikt nie spodziewa się po politykach PO i PiS programów oszczędnościowych. Gorzej, kiedy prezes Jarosław Kaczyński i główny doradca premiera Michał Boni jednym głosem powielają populistyczne hasła o stymulowaniu gospodarki przez pompowanie wydatków.