Tomasz Wróblewski

Linie demarkacyjne w naszej polityce nigdy nie były klarowne. Lewica pilnowała interesów postpeerelowskich elit – nie zawsze ludzi pracy. Konserwatywna prawica interesów związków zawodowych – nie zawsze propaństwowych. I teraz ci liberałowie, podnoszący podatki. – Czy możesz mi rozszyfrować polską scenę polityczną – prosił mnie wczoraj amerykański dziennikarz, ze zdumieniem wpatrujący się w krzyżowy show pod pałacem prezydenckim.

Donald Tusk jak wytrawny magik przez ostatnie dwa lata odwracał uwagę od zasadniczych problemów państwa. Od deficytu budżetowego, niewydolnego systemu pomocy społecznej, niesprawiedliwego systemu emerytalnego, bizantyjskiej biurokracji i rujnującego gospodarkę aparatu sprawiedliwości.

Znowu ze skrzynki odczytano kilka słów. Przed Pałacem Prezydenckim baba pogroziła babie. Opodal telewizja nakręciła kogoś, co puszczał antysemickie wiąchy. Poseł PiS doniósł na Palikota, a PO pyta o rozdzielność państwa od krzyża – od tego jednego krzyża. Polska debata publiczna zawsze była uboga, ale nigdy aż tak monotematyczna i tak ślepa.

Niechlujstwo dla administracji jest tym, czym piernik dla Torunia. I rzecz niewarta byłaby komentarza. Dotyczy jednak śmierci prezydenta i największej rozróby politycznej w demokratycznej Polsce.

W tym sporze nikt nie musi mieć racji. Ale wszyscy możemy być przegrani. Katastrofę Tu-154 skradli politycy i nieprędko ją teraz oddadzą. Przygotujmy się na długie miesiące oskarżeń, brutalnych insynuacji, które doprowadzą nas aż do samych wyborów parlamentarnych. Czas zejdzie nam na interpretowaniu każdego nowego słowa, spisanego ze stenogramów.

Za swoje zbrodnie Roman Polański odpowiedział. Wieloletnim wygnaniem. Filmami, które pewnie nigdy nie osiągnęły sławy, pieniędzy i zaszczytów, jakie mogło mu zapewnić Hollywood. 33 latami życia z piętnem ściganego pedofila. Czas zrobił swoje. Dziś 76-letni człowiek nie musi już być na powrót przewożony w kajdankach przez pół świata.

Tragedia smoleńska zaczęła swoje nowe życie. Niezależne od decyzji prokuratury, ustaleń śledczych i internetowego zgiełku. Politycy znaleźli po wyborach fantastyczną przestrzeń do demonstrowania różnic, personalizowania sporów i odwracania uwagi od tego, na czym znają się średnio, i średnio są przygotowani do zajmowania stanowisk.

W postwyborczej karuzeli stanowisk i partyjnych spekulacji umyka nam najważniejsze pytanie – czy Platforma przejęła pełnię władzy, żeby ją trzymać, czy żeby naprawiać państwo? Wszystkim zgadującym, czy da się reformować i utrzymać wysokie notowania, odpowiadamy – nie da się.

Wynik nie był zaskoczeniem. Bronisław Komorowski prowadził w sondażach od trzech miesięcy.