Artykuły autora

Przedsiębiorca (podatnik VAT czynny) prowadzi działalność w zakresie obrotu nieruchomościami, która obejmuje zakup, modernizację i sprzedaż lokali mieszkalnych. 30 maja 2025 r. kupił od osoby fizycznej (p. Malwiny) używany lokal mieszkalny (43,20 m², odrębna własność ustanowiona w 1994 r.) z udziałem w gruncie za 400 000 zł. Budynek został oddany do użytku w 1994 r. Zakup udokumentowano aktem notarialnym i przelewem. Koszty opłat notarialnych, sądowych i PCC (2 proc. – 8000 zł) obciążyły spółkę. Lokal stanowi towar handlowy. W czerwcu–lipcu 2025 r. firma Y. (VAT czynny) wykonała remont lokalu o wartości 60 000 zł netto + 8 proc. VAT (4800 zł), udokumentowany fakturą z adnotacją „MPP” wystawioną 21 lipca 2025 r. Następnie 28 sierpnia 2025 r. przedsiębiorca sprzedał lokal osobie fizycznej (p. Bartłomiejowi) za 540 000 zł. Sprzedaż udokumentowano aktem notarialnym i przelewem. PCC w wysokości 10 800 zł zapłacił kupujący. Lokal został wydany p. Bartłomiejowi w dniu sprzedaży. PIT przedsiębiorca rozlicza na zasadach tzw. podatku liniowego (podatnik nie wybrał tzw. kasowego PIT), prowadząc księgi rachunkowe. Zaliczki na PIT przedsiębiorca rozlicza na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. VAT rozlicza na zasadach ogólnych za okresy miesięczne (JPK_V7M). Pomiędzy spółką, a p. Malwina, p. Bartłomiejem oraz firmą Y. nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak przedsiębiorca powinien rozliczyć zakup i sprzedaż lokalu mieszkalnego (towaru handlowego) na gruncie VAT, PIT i PCC?

Y spółka z o.o. (podatnik VAT czynny) jest właścicielem nieruchomości zabudowanej budynkiem niemieszkalnym (klasyfikowany jako 105 KŚT: Budynki biurowe). Budynek ten stanowi środek trwały spółki podlegający amortyzacji według metody liniowej i ustawowej 2,5-proc. rocznej stawki. Spółka prowadzi wyłącznie działalność opodatkowaną VAT (wynajem pomieszczeń, głównie biurowych). Budynek prawie w całości jest wynajmowany na biura innym firmom, tylko kilka pomieszczeń służy za własne biuro spółki, jest więc wykorzystywany wyłącznie na potrzeby działalności opodatkowanej VAT. W budynku są windy, a jedna z nich (towarowa) stanowi część składową środka trwałego (budynku biurowego). W ramach pierwotnego określenia wartości początkowej budynku zaliczono ją w wartość początkową środka trwałego. Ze względu na jej wyeksploatowanie spółka ją wymieniła – zrobiła to zgodnie z aktualnymi wymaganiami technicznymi wynikającymi z obowiązujących przepisów prawa budowlanego oraz norm technicznych dotyczących instalacji dźwigów w obiektach handlowych. Celem wymiany windy było przede wszystkim ulepszenie środka trwałego dzięki zastosowaniu nowocześniejszych, bezpieczniejszych rozwiązań technologicznych, a także zapewnienie ciągłości operacyjnej budynku jako obiektu handlowego. Poprzednia winda miała już ponad 20 lat i nie jest już obecnie produkowana, zatem nie można było zastąpić starej windy modelem o identycznych parametrach. Po wymianie nadal jest to winda do obsługi towarowej obiektu biurowego. Windę wymieniła firma X (podatnik VAT czynny). Łączny koszt wymiany windy (wartość dźwigu oraz montaż) wynosi 369 000 zł. Montaż wind został ukończony i winda została odebrana (w tym pozwolenia na użytkowanie) 21 lipca 2025 r. i tego dnia została też oddana do użytku. Firma X na udokumentowanie dostawy windy 22 lipca 2025 r. wystawiła fakturę na łączną kwotę 369 000 zł (kwota netto: 300 000 zł, VAT: 69 000 zł), przy czym ten dokument nie zawierał wyrazów „metoda kasowa”. Spółka otrzymała tę e-fakturę tego samego dnia, a 29 lipca 2025 r. zapłaciła za nią na rachunek z białej listy podatników VAT w mechanizmie podzielonej płatności. Spółka rozlicza VAT oraz zaliczki na CIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Jej rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy. Pomiędzy spółką a firmą X nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ustawy o VAT. Czy wydatki z tytułu wymiany windy towarowej spowodują zwiększenie wartości początkowej budynku biurowego? Jak spółka powinna rozliczyć te wydatki na gruncie VAT oraz CIT?

Y spółka z o.o. (zarejestrowany podatnik VAT czynny i podatnik VAT UE wyłącznie w Polsce) sprzedaje w kraju komponenty chemiczne nabywane od firmy włoskiej (podatnika VAT UE wyłącznie we Włoszech). Odbiorcami tych towarów są polskie firmy (zarejestrowani podatnicy VAT czynni w Polsce). Spółka zawarła z firmą włoską umowę dystrybucyjną, która reguluje zasady dystrybucji towarów nabywanych od firmy włoskiej na rzecz polskich kontrahentów spółki (nabywców końcowych). W umowie przyjęto, że nabywcy końcowi zamawiają towar w spółce, a ta z kolei składa zamówienie do firmy włoskiej, która sprzedaje towar spółce i wysyła go z Włoch bezpośrednio na adres nabywcy końcowego w Polsce. Towar transportuje firma kurierska na zlecenie firmy włoskiej, która jest odpowiedzialna za transport.Zgodnie z postanowieniami umowy firma włoska przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na spółkę w chwili przekazania towarów kurierowi, ale sprzedawca zachowuje prawo własności towarów do momentu całkowitej zapłaty ceny zakupu przez spółkę. Strony umowy nie określiły żadnych innych warunków transakcji, w szczególności momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz spółki.Z kolei w przypadku transakcji pomiędzy spółką a nabywcą końcowym sprzedawca przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na kupującego, gdy towary są pozostawione do dyspozycji kupującego, na środkach transportu, gotowe do wyładunku w oznaczonym miejscu przeznaczenia. Również w tym przypadku strony nie określiły żadnych innych warunków transakcji, w szczególności momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Umowa z nabywcą końcowym zastrzega prawo własności towaru po stronie spółki do momentu zapłaty całkowitej ceny sprzedaży przez kupującego.Pod koniec czerwca 2025 r. spółka otrzymała zamówienie od nabywcy końcowego (polska firma X – zarejestrowany podatnik VAT czynny) na zakup towarów. 1 lipca 2025 r. spółka złożyła stosowne zamówienie w firmie włoskiej, podając jej polski numer VAT UE. 4 lipca 2025 r. firma włoska wydała zamówiony towar firmie kurierskiej oraz wystawiła spółce fakturę za dostawę towaru na kwotę 10 000 zł (koszt transportu został zawarty w cenie sprzedanego towaru). Zamówiony towar został wysłany bezpośrednio do nabywcy końcowego, tj. firmy X. 7 lipca 2025 r. kurier dostarczył towar firmie X, a spółka wystawiła 8 lipca 2025 r. fakturę dla firmy X na kwotę 15 990 zł (kwota netto: 13 000 zł, VAT: 2990 zł). Spółka zapłaciła za zamówiony towar 11 lipca 2025 r. na zagraniczny (włoski) rachunek bankowy firmy włoskiej. Z kolei zapłatę od firmy X spółka otrzymała na rachunek bankowy 14 lipca 2025 r. Spółka rozlicza VAT i zaliczki na CIT na zasadach ogólnych za okresy miesięczne. Jej rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, a właściwa dla niej jest stawka CIT w wysokości 19 proc. Pomiędzy spółką a kupującym (firmą X) nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak spółka Y powinna rozliczyć te transakcje na gruncie VAT i CIT?

X spółka z o.o. (podatnik VAT czynny), w ramach wykonywanej działalności gospodarczej świadczy usługi hotelowe, które są opodatkowane VAT na zasadach ogólnych. Spółka oferuje noclegi z możliwością zmiany lub anulowania rezerwacji noclegu na dzień lub kilka dni przed przyjazdem (co do zasady są to droższe opcje). Pani Anna 16 czerwca 2025 r. zarezerwowała noclegi od 2 do 5 lipca, w związku z czym została dokonana preautoryzacja na jej karcie kredytowej. Klientka odwołała 2 lipca 2025 r. rezerwację, ale zrobiła to za późno (z uchybieniem terminu), dlatego spółka w tym samym dniu pobrała od niej opłatę za spóźnione anulowanie rezerwacji w hotelu w wysokości 324 zł. Spółka rozlicza VAT i CIT na zasadach ogólnych (JPK_V7M, miesięczne zaliczki na CIT). Rokiem podatkowym spółki jest rok kalendarzowy, a właściwą dla niej stawką CIT jest 19 proc. Pomiędzy spółką a panią Anną nie zachodzą powiązania, o których mowa w art. 32 ust. 2 ustawy o VAT. Jak spółka powinna rozliczyć pobraną opłatę za spóźnione anulowanie rezerwacji w hotelu na gruncie VAT i CIT?