Michał Królikowski

Podobno kiedy teściowa wjeżdża twoim ulubionym samochodem do morza, w człowieku rodzą się uczucia ambiwalentne. Tego rodzaju emocje powstają u mnie również w związku z inicjatywą nowego rządu w sprawie ponownego połączenia funkcji ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Chciałbym przyjrzeć się powodom rozbicia tej unii personalnej, efektom tej decyzji oraz temu, co może stać się w związku z jej odwróceniem - pisze prof. Michał Królikowski,były wiceminister sprawiedliwości.

Nie wiem, prawdę mówiąc, ile razy wypowiadałem się już publicznie na temat zasadności, racjonalności i potencjału reformy procesu karnego, która weszła w życie 1 lipca. Nie potrafię jednak przechodzić obojętnie wobec nieustannych prób zdyskredytowania zarówno nowego modelu procesu, ekspertów zaangażowanych w jego przygotowanie, jak i posłów i senatorów, którzy naprawdę z dużą świadomością – i to większością przekraczającą znacznie koalicję rządową – przyjęli te zmiany w prawie.

Wszyscy mamy świadomość, że wejście w życie reform procesu karnego i kodeksu karnego z lat 2013 i 2015 będzie się wiązać z różnymi trudnościami. Wiele z nich dostrzegano już na etapie prac koncepcyjnych w Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Karnego. Niekiedy z ich powodu w tych pracach – ale i później, w trakcie procesu legislacyjnego w rządzie i parlamencie – modyfikowano pewne rozwiązania, kierując się bardziej pragmatycznością niż systemową spójnością rozwiązań. Do pewnego stopnia niespodziewanie kilka rozwiązań zawartych w przepisach przejściowych wprowadziło jednak więcej zamieszania, niż było to potrzebne.

Kiedy słyszę utyskiwania przedstawicieli prokuratury na to, że nowy model procesu spowoduje obecność zbrodniarzy na naszych ulicach, coraz trudniej mi o cierpliwość.